...στο πλοίο!!!

Καλοκαιρινό, ζεστό πρωινό στο λιμάνι από όπου θα ξεκινούσε το καράβι-εφτά ώρες δρόμο- για έναν πολύ γοητευτικό προορισμό. Μια γη, μια Ελλάδα, μια πατρίδα ιδιαίτερη μα τόσο αγαπητή στη μάνα Ελλάδα!

Το μεγάλο καράβι, μια πολιτεία επιπλέουσα σε μια θάλασσα όπου αγκαλιάζει και ταξιδεύει. Λαμπιρίζοντα νερά, παιχνιδιάρικα με το φως ενός ήλιου υπέρλαμπρου που μόλις ανηφορίζει τον ουρανό-πριν λίγες ώρες μια πύρινη σφαίρα έβαφε γύρω τριγύρω κάτι συννεφάκια που θέλησαν να τον συνοδεύσουν.

Το καράβι σαν ένα υπερσύγχρονο κτίριο, με όλα όσα χρειάζεται κάποιος-ένας επιβάτης στις τόσες ώρες ταξιδιού. Η θέση κοντά στο μεγάλο φινιστρίνι. Απόπλους από το λιμάνι! Αφήνουμε πίσω την πολιτεία που μας ξεπροβοδά, άλλα πλοία και στο έβγα του λιμανιού το φάρο, οδηγό τη νύχτα. Λευκός ,όχι μεγάλος με τον κλοβό-προστασία του πολύτιμου φωτός στην κορυφή. Πάντα του όμως τόσο ρομαντικό σημείο αναφοράς για όσους ταξιδεύουν στη θάλασσα.

Και το ταξίδι. Χωμένη στην άνετη πολυθρόνα του πλοίου να χάνεται στο μπλε-γαλάζιο και χρυσαφί απ’ την αντηλιά στο ελαφρύ κύμα. Να ταξιδεύει ο νους πότε ακροπατώντας στην επιφάνεια της θάλασσας κάνοντας όμορφες σκέψεις, πότε βουτώντας στη θάλασσα σα να θέλει να νοιώσει την ψυχρολουσία των νερών μπας και συνέλθει από σκέψεις και συναισθήματα που την απασχολούν και πότε βουτά στα βαθιά και να εύχεται να μείνει για πάντα εκεί…

Κόσμος πάει κι έρχεται στο καράβι. Αλλάζουν θέση. Ανεβαίνουν στο κατάστρωμα. Άλλη κοιτούν πίσω τη ρότα από αφρούς που έχει χαράξει το καράβι. Ζώντας για λίγο την αίσθηση της ελευθερίας που όλοι επιθυμούν να ¨φυλακίσουν¨ για τον εαυτό τους. Άλλοι ριγμένοι ¨χύμα¨ σε καρέκλες και καναπέδες του καραβιού.

Παιδιά να χαίρονται ξέγνοιαστα μην ξέροντας καν τον προορισμό. Τι σημασία έχει γι’ αυτά; Η κάθε στιγμή σημαίνει λίγο από ευτυχία για τις παιδικές ψυχές που σε λίγο μεγαλώνοντας θα χάσουν. Τουρίστες με σακίδια στην πλάτη, ατημέλητοι, σημασία έχει το ταξίδι, όχι ο τρόπος!

Ερωτευμένοι νέοι να δίνουν φιλιά και να ρουφούν τον έρωτα, όπως μόνο τώρα-κάθε φορά είναι μοναδική-τον ζουν.

Και ξανά Εκείνη σ’ εκείνη τη θέση κοντά στο φινιστρίνι και τώρα παρατηρεί το πέταγμα ενός γλάρου. Σε ένα επίπεδο πιο κάτω αυτός συνοδεύει το καράβι μες στη λευκή με μπλε σκούρο, σιρίτια στην άκρη των φτερών. Κουνά τις φτερούγες καθώς πετά μα δίνει την αίσθηση πως απλώς ωθεί το σώμα πάνω κάτω έτσι αριστοτεχνικά πετώντας.

Το ταξίδι άρχισε τις πρώτες μεσημεριανές ώρες, τελειώνει λίγο πριν τ’ απόβραδο. Είσοδος στο λιμάνι  και αποβίβαση από το καράβι. Το αυτοκίνητο παίρνει το δρόμο του προορισμού. Ένα χωριό του Ρεθύμνου απέναντι απ’ τον αγέρωχο Ψηλορείτη.

Εγκάρδια υποδοχή, οι πρώτες εντυπώσεις από το χωριό, αφήγηση του ταξιδιού!

Αφηγηματικές παραστάσεις ενός ταξιδιού-Γ' Μέρος-Κοντά στην πισίνα

Αυτή φταίει! Στέκει εκεί ψηλά από όλους και όλα, μεγαλόπρεπη , πανέμορφη και ¨μας το παίζει¨ ντροπαλή μες στο χλωμό της πρόσωπο.

Μια νύχτα όχι πολύ συνηθισμένη ,όχι σίγουρα καθημερινή γι’ αυτό τόσο πολύ ενδιαφέρουσα. Ήταν μια νύχτα με παρέα τη σαγηνευτική σελήνη κι ένα ποτήρι κρασί , απόλαυση κοντά σε μια πισίνα. Μια πισίνα ξενοδοχείου , όμορφο κατασκεύασμα ανθρώπινης ανάγκης για επαφή όσο περισσότερο με το νερό.

Η πισίνα σε ωραίο σχήμα και φωτισμένη έτσι που να δείχνει τόσο διάφανο το περιεχόμενό της , όσο διάφανη είναι η φύση του. Νερό! Άλλο ένα παντοδύναμο στοιχείο της φύσης που μπροστά του δεν μπορεί κανείς από μας τα θεωρούμενα ισχυρά κυρίαρχα πλάσματα τούτου εδώ του πλανήτη να μετρηθεί και να αδιαφορήσει.

Το νερό της πισίνας αναδεύεται ελαφρώς στο ελαφρό φύσημα ενός νυχτερινού αέρι! Λίγα μέτρα πιο κει και σε ένα επίπεδο πιο κάτω εκείνη. Εκείνη, η θάλασσα χαμογελά περιπαικτικά στην πισίνα η οποία στήθηκε εκεί θέλοντας να τη μιμηθεί. Δεν μπορεί να συμβεί αυτό!

Το αέρι κάνει αισθητή την παρουσία του σε λίγο και σε προκαλεί να αγκαλιάσεις το σώμα σου να σε ζεστάνεις ή…να νοιώσεις καλύτερα τη θέρμη της ψυχής σου. Αφήνεσαι για άλλη μια φορά. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Το ολοστρόγγυλο, υπέροχα φωτεινό φεγγάρι παιχνιδίζει το φως του στη θάλασσα ενώ στέκει ακριβώς πάνω από την πισίνα. Δεν μπορεί να αποφασίσει που να βουτήξει. Στα ήρεμα, ασφαλή νερά μιας πισίνας ή στα περιπετειώδη τόσο θελκτικά νερά της θάλασσας; Σαν τις επιλογές μας. Στέκεις πριν αποφασίσεις τι είναι το καλύτερο να κάνεις; Και όταν πια το έχεις κάνει, ότι εσύ θεώρησες καλύτερο, μετανιώνεις γιατί έχασες την ευκαιρία να δοκιμάσεις και την άλλη επιλογή που είχες…

Η πισίνα ζηλιάρα από τη μεγαλοπρέπεια του φεγγαριού, δεν δέχεται ούτε το καθρέφτισμα του μέσα της. Καμαρώνει ¨παίζοντας¨ ελαφρά τα νερά της στο λαμπερό φως, τεχνητά φωτίζοντας το ώστε να δείχνει πιστή απομίμηση μιας γαλαζοπράσινης θάλασσας. Το μυαλό βουτά πότε στα ασφαλή νερά εκείνης της μικρής ξιπασμένης, πισίνας για να κάνει ένα ήρεμο απολαυστικό μπάνιο σκέψεων και αισθήσεων και πότε βουτά διψασμένο για περιπέτεια σε βαθιά νερά εκεί που χαράζει φωτεινό δρόμο η σελήνη. Μέσα σε μια σκούρα μωβ θάλασσα με χρυσές αποχρώσεις στο τελείωμα των απαλών κυμάτων της. Και έρχονται και πάλι σκέψεις , συλλογισμοί, τι έζησα, τι δεν έζησα και πρέπει να ζήσω, τι πρόσφερα σε μένα και μου πρόσφερε εμένα το εγώ μου. Ποιο το κέρδος και ποιες οι απόλυες της ζωής μου σε σχέση με τους ανθρώπους. Τι πρέπει να κάνω για να γίνω καλύτερος ή…αξίζουν άραγε όλα αυτά;;; Μάλλον ότι αξίζει είναι αυτό! Το ίδιο το νερό, και το αέρι που τώρα χαϊδεύει ηδονικά το κορμί και παίρνει τα μαλλιά πίσω, το φεγγάρι, περίεργη επίδραση στις ψυχές, τελικά η ψυχή μου κουβαλάει τη δική της θέρμη και ζέση στοιχείο της φύσης κι αυτή αφού τόσο πολύ συμμετέχει στο υπέροχο μοναδικό σύμπαν!

Δεν είναι δυνατόν…! Αντίδραση βίαιη της στιγμής. Θυμός ή ανυπομονησία. Το άδειο ποτήρι πέφτει με δύναμη μέσα στην πισίνα. Θα τα καταφέρω. Θα ζήσω τα απωθημένα μου…ελπίζω και προσπαθώ! Μου αξίζει…!

Μήπως το κρασί ήταν τελικά τόσο μεθυστικό;;; Ή η επίδραση του φεγγαριού; Ή το μοναδικό άρωμα ενός άνθους μιας γαρδένιας που τόση ώρα επέμενε να προκαλεί παραισθήσεις χωρίς καν να γίνει αντιληπτό;;;

Κατερίνα

Αφηγηματικές παραστάσεις ενός ταξιδιού-Β'Μέρος-Η λίμνη με τα νούφαρα

 

 Και ξαφνικά σε μια πεδιάδα από άλλοτε σπαρμένες εκτάσεις και άλλοτε φυσική βλάστηση, αντικρίζεις το υγρό στοιχείο.

Μια πεδιάδα από νερό , ήρεμο, γαλήνιο περιτριγυρισμένο από  χαμηλά δέντρα τόσο κοντά και έχοντας μια κλήση προς το νερό-πηγή ζωής ,για κείνα. Πυκνή φυλλωσιά που δεν εγκαταλείπει τα κλαδιά τους καμιά εποχή του έτους σχηματίζουν ένα φυσικό φράχτη για τη λίμνη.

Μια λίμνη σε χρώματα και αποχρώσεις του μπλε γαλάζιου , από το καθρέφτισμα του ουρανού μέσα της σε μια ακτίνα στο κέντρο της και όσο ο κύκλος πλησιάζει στις όχθες παίρνει άλλες αποχρώσεις αυτές του καθρεφτίσματος σε αυτή των φυτών και δέντρων όσων παίρνουν ζωή και ανάπτυξη από το νερό της λίμνης.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό που βάφει περίεργα πράσινη τη λίμνη. Γύρω γύρω από το κέντρο της αυτή καλύπτεται από τα ποιο όμορφα, γοητευτικά για το ιδιαίτερο της ζωής τους κι έτσι κάποιος νους μπορεί να ταξιδέψει μαζί τους πάνω σε ήρεμα νερά παρέα τους. Είναι τα νούφαρα! Είναι οι παρθένες των γλυκών νερών , Νύμφες που μη θέλοντας να δείξουν το αληθινό τους πρόσωπο, ντροπαλές θεές προβάλουν μέσα στο νερό ως απίστευτης ομορφιάς φυτά. Ένα όμορφα σχηματισμένο καταπράσινο φύλλο σαν μικρή βαρκούλα να επιπλέει πάνω στο νερό και στο κέντρο να προβάλει το λουλούδι του. Άλλοτε με λευκό της αγνότητας ένδυμα , πότε ροζ ή μωβ, απαλά ευγενικά χρώματα τέτοιας ομορφιάς που κι αν αυτό ήθελαν εκείνες οι νυφούλες της λίμνης, να κρύψουν την ομορφιά τους , δεν το καταφέρνουν.

Οι Αιγύπτιοι ονομάζουν τα νούφαρα Λωτούς και είναι αυτά ακριβώς τα φυτά που κατά τον Όμηρο , οι σύντροφοι του Οδυσσέα δοκίμασαν να γευτούν και τότε ξέχασαν τα πάντα. Και προορισμό και αφετηρία ζωής. Μήπως είναι καλό να δοκιμάσει κανείς;;;

Το όχημα περνά κοντά στη λίμνη και οι επιβάτες σηκώνονται από τις θέσεις τους να θαυμάσουν. Και μετά…ο καθ’ ένας πλάθει τη δική του ιστορία και αφήνεται στο φανταστικό κόσμο το δικό του σε σχέση με το υπέροχο νούφαρο. Κι έτσι όπως επιπλέει το όμορφο πλατύ καλοσχηματισμένο φύλλο θέλεις να γίνεις μια τόση δα μικρούλα ύπαρξη για να ξαπλώσεις πάνω του και κάτω από το υπέροχο λουλούδι για να νοιώσεις την απόλυτη γαλήνη και ευτυχία εκείνη που μόνο το φυσικό περιβάλλον με το ασύγκριτης ομορφιάς κόσμο του καταφέρνει. Ίαμα ψυχής αναδυόμενο μέσα από μάτια καθάρια. Ένας κύκλος ζωής σύντομος μα τόσο μακριά από ανθρώπινα πάθη και άγχη. Μέθη και παραίσθηση. Αυτή που χαρίζει το από το νερό μουλιασμένο νούφαρο στον ανθρώπινο νου και τον κάνει να χάνεται σε υπερκόσμιες διαστάσεις και προσωπικούς παραδείσους!!!

Κατερίνα

Αφηγηματικές παραστάσεις ενός ταξιδιού-Α' μέρος-Ταξίδι με λεωφορείο

Κάθισε στη θέση από τη μεριά του παραθύρου. Από εκεί όλες οι εικόνες και παραστάσεις που αντικρίζει το μάτι έξω από το λεωφορείο έχουν μια άλλη οπτική.

Πάντα της άρεσε το ταξίδι με λεωφορείο. Ταξιδεύεις με άλλους ανθρώπους παρέα κι αυτό από κοινωνιολογικής άποψης έχει ισχυρό ενδιαφέρον αλλά είναι κι αυτό: Όλα έξω απ’ το παράθυρο δίνουν μια ιδιαίτερη αισθητική εικόνα.

Το λεωφορείο τρέχει, γλιστρά σε μια οδό με μεγάλη κυκλοφορία. Κάποτε έχεις τη αίσθηση πως είσαι σε καράβι έτσι ¨μονοκόμματα¨ που κινείται. Ευχάριστη μουσική για να κάνει ποιο ευχάριστο ένα ήδη ευχάριστο, λόγο του ενδιαφέροντος προορισμού, μα και του γενικού παρεϊστικου κλίματος, ταξίδι.

Είναι ότι οι αισθήσεις και τα βιώματα που κουβαλάς από παιδί σε προδιαθέτουν ώστε να βιώνεις κάθε πράγμα ή εμπειρία με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Το ταξίδι με λεωφορείο της θυμίζει τις σχολικές εκδρομές, τότε που παιδιά χαίρονταν την ανεμελιά με τραγούδια, σκανδαλιές και γέλια και εικόνες διαφορετικές ακόμη κι αν οι εικόνες μπορούσαν να είναι ίδιες με κάποιες που είχε ξαναντικρίσει περνώντας από το ίδιο σημείο με άλλου είδους μέσο. ‘Ένα Ι.Χ. Έτσι  τα ίδια συναισθήματα έχει και θέλει να ζήσει κάθε φορά που ταξιδεύει με λεωφορείο. Οι ευχάριστες αναμνήσεις σε ακολουθούν σε όλη σου τη ζωή… όπως και το αντίθετο βέβαια.

Αλλά τώρα το πρόσωπο έχει κολλήσει στο τζάμι. Σε ένα τεράστιο σε μέγεθος παράθυρο, σε ένα ύψος από το επίπεδο της γης. Το όχημα φεύγει με ταχύτητα κι εκείνη παρατηρεί: Τα γοητευτικά βουνά και τις πετρώδης κορυφές τους. Τις άλλοτε κατάφυτες καταπράσινες απότομες πλαγιές τους και άλλοτε γυμνές από βλάστηση αλλά όχι λιγότερο γοητευτικές.

Ένα πλάνο πιο κοντά οι εικόνες εναλλάσσονται με ταχύτητα τόση όση το όχημα που κάνει τη μεταφορά των εκδρομέων. Καταπράσινες συστάδες δέντρων σε περιβόλια με πορτοκαλιές και λεμονιές και χαμηλή βλάστηση και άλλου είδους χωράφια καλλιεργημένα αλλά στην οπτική φαντασία ιδιαίτερα σχεδιασμένα το καθένα αναλόγως την καλλιέργεια και το χρώμα των σπαρτών.

Και τώρα να, το μάτι ¨πιάνει μια ελώδη περιοχή. Καλάμια και υδρόβια πρασινάδα, υπέροχα αναδυόμενη μέσα από το νερό ή επιπλέοντας αριστοτεχνικά. Και μετά, πάλι καλλιέργειες. Και τώρα το τοπίο αλλάζει. Χαράδρα απότομη ως κάτω εκεί που ένας ποταμός κυριαρχεί του τοπίου. Το νερό πάντοτε ασκούσε μια ακατανόητη επιρροή στον ψυχισμό του ανθρώπου. Σκεφτεται ο Νους. Και τώρα το λεωφορείο περνά μέσα από ένα τούνελ. Υπέρτατο κατασκεύασμα του ανθρώπου για να ¨πατήσει¨ και ότι η φύση δεν επέτρεπε. Σκοτάδι. Η ματιά ¨μετρά¨ τα χλωμά φωτάκια που τοποθετήθηκαν εκεί για να δίνουν ένα κάποιο φως στο σκοτάδι. Η ματιά θολώνει. Τώρα μια συνεχόμενη φωτεινή γραμμή περνά με κατεύθυνση αντίθετη απ’ το όχημα μπροστά στα μάτια. Και να! Το φως πηγή ζωής στην άκρη του τούνελ.

Και η ματιά παρατηρεί όσο προλαβαίνει πια την ταχύτητα του ψηλού, γρήγορου  οχήματος το πρώτο πλάνο του φιλμ που περνά μπροστά στα μάτια της ¨φευγάτης¨ επιβάτιδας. Τι; Δεν προλαβαίνει η ματιά να σταθεί κάπου. Ίσα που συνειδητοποιεί ο νους τι είναι εκείνο που βλέπει. Και τότε η εικόνα θολώνει, φυσική αντίδραση των ματιών ή…μπορεί και αίσθηση συνειδητή. Γιατί μες στην ιλιγγιώδη, αντίθετης κατεύθυνσης, ταχύτητα των εικόνων, το μυαλό ¨μεθά¨ και συγκλονίζεται και τότε όλα μπερδεύονται γλυκά και αφήνεται στις σκέψεις και βλέπεις να ζωντανεύουν όνειρα και πόθοι και ζεις τις παραισθήσεις σου…

Τη στιγμή ακριβώς που η μουσική δυναμώνει μέσα στο λεωφορείο και κάνει τη ροή της σκέψης εκείνης της στιγμής διακόπτει για να σε πάρει εκείνη και να σε ταξιδέψει με το δικό της μαγικό τρόπο. Ταξίδια μέσα σε ένα ταξίδι. Χορός αισθήσεων και παραισθήσεων. Συνδυάζεις. Ακολουθείς ψιθυρίζοντας τους στίχους του τραγουδιού, παρακολουθείς νοιώθοντας τον ίλιγγο της απίστευτα γρήγορης εναλλασσόμενης, σε αποχρώσεις του πράσινου και γήινου χρώματος εικόνα και αφήνεσαι στα χέρια του φανταστικού, του υπερκόσμιου. Στον πλούσιο κόσμο των χίλιων αισθήσεων και παραισθήσεων…!

Κατερίνα