Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως


Τώρα, την ωριμότητα της σκέψης πόσο μπορείς να την κρίνεις τη στιγμή του εκάστοτε συμπεράσματος είναι άλλο θέμα . Γιατί ώριμη είναι η σκέψη κάθε φορά που κάνεις έναν απολογισμό ή βγάζεις ένα συμπέρασμα από παλιότερους προβληματισμούς που μπορεί να είχες, αλλά και αυτό ενέχει ένα κίνδυνο. Γιατί τα συμπεράσματα του παρόντος συχνά αμφισβητούνται στο μέλλον. Κι έτσι , ας το πω καλύτερα το θέμα μου «οι σκέψεις μου περί συγγραφής στο τώρα».

Γιατί είμαι και γω μια από τους πάμπολλους εκείνους που θέλουν να αραδιάζουν στο χαρτί προβληματισμούς, συναισθήματα, απόψεις, ιδέες, ένας από κείνους τους εξωστρεφείς στην εσωστρέφεια που τους διακρίνει ανθρώπους, που συναντώντας τον εαυτό τους κάνουν ζωηρό διάλογο μαζί του , τόσο ζωηρό που «ακούγεται» σε ένα χαρτί ή σε ένα αρχείο Η/Υ.
Και αυτό ξεκίνησε ως ανάγκη για προσωπικές εξομολογήσεις , αν και στην ουσία ήταν ένας τρόπος να φωνάξω ακούστε με , παρακολουθήστε με , είμαι και γω ένα ον, έχω να πω, έχω να δώσω. Αν όμως είναι έτσι-που είναι- τότε αυτό λέγεται ναρκισσισμός ή ανασφάλεια;  Και όσο είχα αναγνώστες αυτό μου έδινε χαρά. Επιβεβαίωση της ανασφάλειας μου.
Γιατί λοιπόν γράφουμε; Τι πετυχαίνουμε όσοι εκθέτουμε τα μέσα μας μέσω της γραφής; Τι ψευδαισθήσεις κουβαλάμε και που στοχεύουμε; Τελικά τι είναι στην ουσία η γραφή; Γιατί τόσα βιβλία εκδίδονται, γιατί αναπτύσσεται μια βιομηχανία του βιβλίου ανίερη , πάνω σε κάτι τόσο όμορφο , τόσο θεραπευτικό , τόσο διαχρονικό αλλά και εφήμερο σαν την ίδια τη ζωή;

Ας προσπαθήσω να πιάσω το νήμα αυτού του θέματος από την αρχή. Τι είναι γραφή; Γραφή είναι τρόπος έκφρασης. Γραφή είναι χάρισμα. Γραφή είναι γοητεία της στιγμής και έρωτας του οντος που γράφει με τα άψυχα αντικείμενα με τα οποία το πράττει αυτό. Το μολύβι , το χαρτί ή τα πλήκτρα ενός υπολογιστή. Αλήθεια τι μελωδία κι αυτή όταν στην ησυχία του δωματίου σου οι σκέψεις σου οδηγούν τα δάχτυλα τα χτυπούν με μανία τα πλήκτρα του υπολογιστή! Όσο ποιο δυνατά τόσο καλύτερη η μελωδία . Όσο ποιο γρήγορα τόσο ποιο ιδιαίτερη. Και τι ωραία η αίσθηση! Του να κάθεσαι σε ένα γραφείο με ένα τετράδιο μπροστά σου (μάλιστα να έχει πάχος , γιατί είσαι πάντα σίγουρος πως δε θα σου αρκούν μόνο λίγες αράδες ή σελίδες) ένα καλοδουλεμένο μολύβι και ένα παράθυρο για να σηκώνεις το βλέμμα όταν θέλεις να δεις τις σκέψεις σου να πετάνε εκεί έξω απ’ το παράθυρο.
Γραφή είναι…άδειασμα από τα τόσα που πολύ συχνά «μπουκώνουν» ή είναι δυσβάστακτα. Γραφή είναι ένα σχήμα. Μια ζωγραφική με άλλη μορφή. Γραφή είναι ψυχή. Εκατό τα εκατό ψυχή. Αν δεν επιτρέψεις σ’ αυτήν να σταθεί ουραγός σου, απέτυχες. 
Γραφή τελικά είναι ένα δώρο σε όποιον έχει διάθεση να δεχτεί. Είναι ένα μυστικό βοτάνι για τη θεραπεία από πληγές της ψυχής. Είναι συμπλήρωμα, όχι διατροφής , συντροφής θα το ονόμαζα και ας μου συγχωρεθεί το τόλμημα της λέξης…

Ωστόσο η συγγραφή μπορεί εύκολα να γίνει και επιδεικτική ανάγκη. Γιατί οι συγγραφείς , ερασιτέχνες και μη, θέλουμε ό,τι γράφουμε να το δείχνουμε; Να το επιδεικνύουμε; Να το…πουλάμε. Ποια είναι τα κίνητρα μας; Και πόσο, αν είναι έτσι, σεβόμαστε αυτό που φέρουμε μέσα μας αν το εμπορευματοποιούμε;
-         Μα, θ’ απαντήσω η ίδια, πολλοί πρέπει να’ ναι σαν εμένα. Κι αν με διαβάσουν θα μοιραστούν λίγη από τη δική μου τέρψη. Θα νοιώσουν ανακούφιση. «Δεν είμαι μόνος. Είναι πολλοί σαν και μένα»
Από κει και μετά πάντως καραδοκεί ο κίνδυνος. «Α ώστε με ακολουθούν πολλοί. Ώστε μπορώ να επηρεάσω. Ώστε κρατώ μια δύναμη στα χέρια μου. Ακόμα ακόμα και…ώστε είμαι κάτι, έχω γίνει κάτι, έχω καταξιωθεί, έχω αλλάξει τάξη...!
Να, πως αρχίζει ο ναρκισσισμός του συγγραφέα. Και πως εμπορεύεται στη συνέχεια τα ψυχικά του χαρίσματα για χάρη μιας αναγνώρισης που κι αυτή είναι αμφισβητήσιμη. Αναγνώριση από ποιους; Πόσο πεπαιδευμένο είναι το αναγνωστικό κοινό το οποίο αναδεικνύει ή καταρρίπτει ένα  πόνημα; Πόσο εύκολα διαφθείρει με το να καθοδηγεί ένα συγγραφέα στις ανόσιες απαιτήσεις του. Πόσο απαιτητικό είναι και πάνω σε τι; Και τότε η κατάληξη είναι στο αιώνιο «η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα»;
Και από κει και μετά ειδικά στην εποχή μας, εποχή που εμπορευματοποιούνται όλα, δεν εξαιρείται ούτε αυτό. Εμπόριο τα βιβλία. Γράψει κάποιος για να κάνει λεφτά. Αγοράζει ένας επαγγελματίας για να βγάλει λεφτά. Πουλάει για να βγάλει λεφτά. Πουλιούνται τα συναισθήματα; Πουλιούνται τα όνειρα; Πουλιούνται οι εμπειρίες; Πουλιέται το πνεύμα; Πουλιέται τελικά η ψυχή………….;

Οι μεγάλοι συγγραφείς ποτέ δεν πούλησαν. Δεν έγραψαν για να πουλήσουν. Δεν τιμήθηκαν γι’ αυτά που έγραψαν παρά μόνο μετά το θάνατό τους. Οι συγγραφείς δεν έγραφαν για να ζήσουν. Αλλά ζούσαν για να γράφουν. Γι’ αυτό και έγιναν κάποτε βιβλία αγαπημένα αναπόσπαστα κομμάτια της ζωής μας. Γι’ αυτό οι συγγραφείς εκείνοι άφησαν υστεροφημία. Και έγιναν πρότυπα. Δεν μπήκαν ποτέ σε καλούπια. Δε χώρεσαν ποτέ. Δε συμβιβάστηκαν, δεν πτοήθηκαν, δεν φιλοδόξησαν,  δεν πλούτισαν.
Τα βιβλία που αγαπήσαμε τα διακρίναμε όσοι διαβάζουμε. Δεν έκαναν τίποτα αυτοί που τα συνέγραψαν. Παρά μόνο ίσως να τ’ ανακαλύψουν κάποιοι και να θελήσουν να τα δώσουν  στο αναγνωστικό κοινό.

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως λοιπόν… θα εξακολουθήσω να γράφω. Να προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις να γίνω καλύτερη σε αυτό με το οποίο καταγίνομαι και το αγαπώ. Μάλλον ποτέ δεν θα νοιώσω ικανοποιημένη από ό,τι γράφω. Γιατί πάντα θα έχω την αίσθηση της μη τελείωσης αυτού που κάνω. Αν ποτέ εκδοθεί κάτι μου, αυτό θα γίνει τυχαία. Αν δε γίνει δεν το θέλησα εγώ να γίνει ποτέ.

ΘΑ ΓΡΑΦΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ Μ’ ΑΓΑΠΟΥΝ. ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ Μ’ ΕΧΟΥΝ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΜΟΥ. ΘΑ ΓΡΑΦΩ ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΜΕΝΑ!!!

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Μια μέρα αφιερωμένη στα παιδιά...!!!


Δεν είναι τωρινό το πρόβλημα. Η βία ανάμεσα σε μαθητές στο σχολείο.

Σήμερα πανελλήνια ημέρα κατά της σχολικής βίας! Κάποιοι λοιπόν ενδιαφέρθηκαν. Κάποιοι προσπάθησαν να δουν κάτω από την γυαλιστερή πέτρα. Γιατί το σχολείο είναι ένας χώρος ¨ασφάλειας¨ για το παιδί. Από τη στιγμή  που ο γονιός στέλνει το παιδί του στο σχολείο ησυχάζει ότι είναι σε ασφαλές περιβάλλον με τα μέλη του σε αρμονική συνύπαρξη. Έτσι θα έπρεπε να είναι. Είναι όμως έτσι;
Τα παιδιά έχουν την αθωότητα μέσα τους. Λέμε. Και οι εκπαιδευτικοί την αγάπη και την προστασία των παιδιών εκτός της υποχρέωσης τους να τους μεταδώσουν τη γνώση. Είναι έτσι; Από τα αποτελέσματα κρίνοντας μάλλον δεν είναι έτσι ακριβώς. Δηλαδή αν τα παιδιά ήταν τόσο ¨άγγελοι¨ και οι δάσκαλοί τους τόσο κοντά τους και οι γονείς τους τόσο σωστοί γονείς δεν θα υπήρχε το πρόβλημα ου συζητάμε σήμερα. Μα ποιος είπε πως ο κόσμος είναι ένας κόσμος όμορφος αγγελικά πλασμένος;
Όμως! Ο κάθε άνθρωπος που γεννιέται έχει υποχρέωση επιβίωσης και  όχι μόνο. Συναισθηματικής και πνευματικής ολοκλήρωσης. Μιας εσωτερικής ισορροπίας που θα τον οδηγήσει όχι μόνο σε προσωπικές νίκες και επιτυχίες αλλά να μπορέσει να βοηθήσει και τους συνανθρώπους του δίνοντας και αφήνοντας τους κάτι.
Το καλό εκπορεύεται από το καλό. Και το καλό πλάθεται σιγά και σταθερά από τις πρώτες μέρες ενός νεογέννητου ανθρώπου και ευθύνη για το καλό του έχει το περιβάλλον του άμεσο-γονείς και έμμεσο- δάσκαλοι φίλοι κτλ…
Πρωταρχικό ρόλο λοιπόν παίζουν οι γονείς στη σωστή ψυχική διάπλαση του παιδιού. Οι ειδικοί λένε: Δώσε αγάπη στο παιδί. Όση μπορείς περισσότερη . Μη φοβάσαι να δώσεις αγάπη στο παιδί σου. Είναι σίγουρο πως θα δώσει από το περίσσευμά του στους άλλους ανθρώπους που θα σχετιστεί στη συνέχεια της ζωής του.
Οι γονείς των παλιότερων χρόνων στερημένοι μόρφωσης επικεντρωμένοι στην επιβίωση δεν έδιναν μεγάλη σημασία στις ευαίσθητες ψυχές των παιδιών τους. Κι όμως έδιναν το παράδειγμα τους. Και τα παιδιά μιμούνται και αργότερα τους γίνεται βίωμα αυτό που ζουν στην οικογένειά τους. Έτσι αν παλιότερα  ο πατέρας σήκωνε τη μαγκούρα στο γείτονα το πολύ πολύ δίδασκε τον πετροπόλεμο στο παιδί του. Όμως είχε ηθική. Και δεν ήταν αλαζόνας. Και νοιάζονταν τον διπλανό του περισσότερο. Και δεν είχε μέσα όπως σήμερα ηλεκτρονικά κτλ. Και ζούσε περισσότερο ομαδικά. Πολλά παιδιά παππούς γιαγιά μες στο σπίτι. Και δεν είχε διάφορες ανέσεις. Κανείς δεν είχε. Όλοι ίδιοι Και ίσοι. Έτσι τότε μια κάποια βία στο σχολείο περιοριζόταν σε κάποιο πετροπόλεμο που όμως περίμενε επίπληξη στο παιδί που συμμετείχε όταν το μάθαινε ο πατέρας.
Τι γίνεται στη σημερινή εποχή; Γιατί φτάσαμε στο σημείο να συζητάμε αυτό το θέμα; Γιατί θεσμοθετήθηκε μέρα κατά της σχολικής βίας; Βίας που φτάνει σε ακραία σημεία. Στο εξωτερικό μα και στη χώρα μας πια. Παιδιά με όπλα να πάνε σχολείο και να θέλουν να σκοτώσουν συμμαθητές και δασκάλους. Αυτούς δηλαδή που θα έπρεπε να θεωρούν τους αγαπημένους ανθρώπους μετά των μελών της οικογένειάς τους. Ψυχρότητα! Παιδιά που κλέβουν τα προσωπικά αντικείμενα συμμαθητών τους. Έλλειψη σεβασμού! Παιδιά που απειλούν ή ασκούν σωματική βία στους συμμαθητές. Που ασκούν ψυχολογική βία. Άγνοια της έννοιας της ισότητας και ισοτιμίας! Παιδιά θύτες και θύματα σε ευαίσθητες ηλικίες όπου διδάσκεται η πάλη για τη ζωή για το καλό το ορθόν το ευγενές την πρόοδο. Σε ηλικίες ευαίσθητες. Που τα παιδιά παλεύουν με τα ¨μέσα τους¨ οι έφηβοι που βάλλονται έσωθεν και έξωθεν.
Το αποτέλεσμα. Μια τραυματισμένη ενήλικη κοινωνία. Και πώς να φτάσεις στο τέρμα και να δείξεις σε αυτούς που έπονται τον τρόπο όντας τραυματίας;
Ας προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να δούμε τον ψυχισμό του παιδιού θύτη. Εκείνος ισχυρή προσωπικότητα  από τη γέννησή του προσπαθεί να αποδείξει με λάθος φυσικά τρόπο πρώτα στον εαυτό του ότι μπορεί και αξίζει. Πως θα το μετρήσει αυτό; Μα πάνω σε άλλα παιδιά που δεν έχουν αυτήν την ανάγκη αλλά κάτι άλλο. Θα το δούμε παρακάτω. Έτσι ασκούν βία λεκτική σωματική ψυχολογική για να μειώσουν το θύμα τους και να νιώσουν σπουδαία εκείνα. Αυτό ονομάζεται θρασυδειλία. Το να αποδεικνύεις δηλαδή την αξία σου άνω σε κάποιον όχι ίδιο με σένα.  Ποιος έκανε ένα παιδί να νιώθει το αντίθετο; Ένα οικογενειακό περιβάλλον ενδεχομένως που ενισχύει υπέρμετρα την ισχυρή αυτή προσωπικότητα και την στρέφει ηθελημένα ή και όχι με λάθος αποδεικτικά στοιχεία σε εκδηλώσεις βίας. Σε ένα περιβάλλον που διδάσκει στο παιδί τον εγωισμό είτε με λόγια είτε με προσωπικά παραδείγματα των γονιών. Που δεν του δείχνει την ομαδική καταγωγή του γιατί οι άνθρωποι είμαστε ομαδικά όντα. Και αυτό σημαίνει αυτοσεβασμός και σεβασμός στους άλλους.
Βία που ασκείται σε ανθρώπους-παιδιά με όχι πολύ αναπτυγμένη αυτοπεποίθηση. Όλοι ξέρουμε τη σημασία την αυτοπεποίθησης στην επίτευξη των στόχων μας.
Εδώ λοιπόν ας δούμε το παιδί-θύμα.  Ένα ¨μαζεμένο¨ συνεσταλμένο παιδί που προσπαθεί αλλά δεν του αναγνωρίζεται η προσπάθεια και από εκείνο το ίδιο πολλές φορές. Έτσι όταν το παιδί θήτης ¨επιτεθεί¨ εκείνο παραδίνεται.
Και οι δύο περιπτώσεις θύτης και θύμα είναι…θύματα. Χρειάζονται προσοχή φροντίδα αγάπη από ποιους. Τους ανθρώπους που τα περιβάλλουν. Γονείς καθηγητές άλλοι συγγενείς…
Το πρόβλημα στην εποχή μας έχει μεγαλώσει. Γιατί πλέον έχουν αλλάξει οι σταθερές και οι αξίες. Έχουν αλλάξει τα στερεότυπα. Έχουν αναμιχτεί οι λαοί.  Έχουν μεγαλώσει οι υλικές ανάγκες. Έχει ενισχυθεί ας μου επιτραπεί να πω ο ρατσισμός και από τα μέσα ενημέρωσης που έχουν παίξει ένα ρόλο στο πρόβλημα. Με το να αναδεικνύουν το υλικό ακόμα και σε ευαίσθητες παιδικές ηλικίες. Πρότυπα μέσα από το παιχνίδι όπως του ισχυρού του πλούσιου της όμορφης λεπτής κοπέλας με ωραία μοδάτα φορέματα και καθόλου προβολή των παιδιών ενός υπαρκτού κόσμου όμως που δεν έχουν φαγητό νερό φάρμακα βιβλία ζωή!!!
Τι φταίει λοιπόν; Το κλασικό. Η κοινωνία.  Επειδή μια κοινωνία ως σύνολο όμως δεν είναι πολύ εύκολο να αλλάξει αλλά μέλη της είμαστε όλοι εμείς. Ας αλλάξουμε εμείς σαν μονάδες. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του. Και στο όνομα της αγάπης προς τα παιδιά μας. Περισσότερη υπευθυνότητα σε ανθρώπους που τώρα διαμορφώνονται ώστε να κάνουν εκείνα μια κοινωνία καλύτερη για κείνα και τα εγγόνια μας.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται υλικά αγαθά πότε θα το καταλάβουμε οι γονείς; Οι ενήλικοι; Χρειάζονται μόνο αγάπη. Νιάσιμο. Φροντίδα. Να έχουν την πεποίθηση ότι προχωρούνε στη ζωή τους με μας ένα βήμα πίσω τους. Πάντα να το ξέρουν αυτό. Ότι εμείς δεν είμαστε ο κόσμος όλος. Ο κόσμος είναι όλοι όσοι ζουν  μαζί τους. Και σ’ αυτόν τον κόσμο εκείνα πρέπει να ζήσουν γι’ αυτό πρέπει να γίνει όσο είναι δυνατό…
¨Ένας κόσμος όμορφος αγγελικά πλασμένος!!!¨

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Όχι το ιδανικό


Χθες λοιπόν τιμήσαμε τη γιορτή της μητέρας. Μια γιορτή αφιερωμένη στο πιο αγαπητό και οικείο πρόσωπο όλως μας και βέβαια οι αναφορές όλες ήταν τρυφερές, με αγάπη και διάθεση εξομολόγησης αγάπης, για άλλη μια φορά.
Ίσως από τις ποιο…¨παλιές¨ γιορτές αυτή, θυμάμαι ακόμα στο σχολείο (προ αμνημονεύτων χρόνων ;)) πως οι δάσκαλοι μας μιλούσαν για αυτή τη γιορτή του Μαΐου αφιερωμένη στη μανούλα και μαζί τους κατασκευάζαμε διάφορα δωράκια από χαρτόνι και άλλα ευτελή υλικά αλλά που ήταν τόσο όμορφα!!!??? Για τη μαμά όταν τις τα πρόσφερες. Ήσουν το μικρό παιδάκι της τότε.
Κι εγώ πια μια ενήλικη αλλά και μαμά χθες έκανα ένα φλας μπακ στα παιδικά χρόνια και ως τώρα αλλά και λίγο κριτικάρισα-θέλησα- τον εαυτό μου σε σχέση με τη δική μου ¨επαφή¨ με τα παιδιά μου. Πέρα από αυτό και από βιωματικές καταστάσεις μέσα από άλλους, βγάζεις συμπεράσματα ζωής που πολλές φορές δεν είναι ιδανικά σαν όπως θα έπρεπε να πούμε, να είναι οι σχέσεις των ανθρώπων ακόμα κι αν πρόκειται για τη σχέση μητέρας-παιδιού. Να γιατί εγώ θέλησα ετεροχρονισμένα να κάνω μια εγγραφή , λίγο κόντρα σε όσα ειπώθηκαν χθες και δηλώθηκε αγάπη και αγνότητα και ιδανικές σχέσεις και άλλα τέτοια που οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να βρούμε και να στηριχτούμε σε τέτοιες σχέσεις.
Σαν ένας ανήσυχος άνθρωπος λοιπόν που θέλω να λέω πως είμαι, είπα να κοιτάξω και σε αυτή την περίπτωση κάτω από τη γυαλιστερή πέτρα να δω αν και εκεί είναι το ίδιο γυαλερή η όψη της.
Σχέση μητέρας- παιδιού! Μια σχέση ζωής λοιπόν χωρίς αμφιβολία μια που δεν γίνεται αλλιώς αφού ένα παιδί χρειάζεται εκείνη για να μεγαλώσει –είμαστε τα μόνα όντα που δεν είμαστε ικανά να σταθούμε στα πόδια μας από τη γέννηση μας. Φυσικά πρέπει να πάρουμε σαν δεδομένο ότι μια γυναίκα συνειδητά γίνεται μητέρα. Γιατί πολλές φορές δεν συμβαίνει αυτό. –Σήμερα θα προσπαθήσω να εξετάσω όλες τις περιπτώσεις. Δεν συμβαίνει όταν μια εγκυμοσύνη συνεχίζω, είναι ανεπιθύμητη αλλά και πολύ συχνά όταν μια γυναίκα μη έτοιμη να γίνει μάνα από κοινωνικές και μόνο επιταγές, τεκνοποιεί. Και τότε;;; Χίλια δυο προβλήματα και συγκρούσεις. Συγκρούσεις δυο ανθρώπων ,αλλά και ενός ολόκληρου περιβάλλοντος που κινείται γύρω από αυτά τα δύο άτομα, μητέρας-παιδιού. Πόσες φορές δεν έχουν εγκαταλειφτεί παιδιά και τότε η…¨ηθική μας¨ κοινωνία σπεύδει να επικρίνει ακρίτως πάντως , τη μητέρα. Ακόμα όμως κι αν η μητέρα μεγαλώνει το παιδί σίγουρο είναι πως η σύγκρουση και άρνηση αυτού που δεν ήταν έτοιμη να φέρει σε πέρας τη δεδομένη στιγμή την κάνει και αποδεικνύεται στην πορεία ζωής και συμβίωσης με το παιδί της , πολύ απλά κακή μητέρα. Ακούγεται συχνά: «Το μητρικό φίλτρο». Αυτό εκ των προτέρων  θα πρέπει αν το φέρουν όλες οι γυναίκες. Όμως στην πραγματικότητα ίσως να μην είναι και ακριβώς έτσι. Γιατί το να θέλεις να γεννήσεις σίγουρα είναι μια απόφαση που δεν είναι καθόλου εύκολη γιατί απαιτεί μεγάλη υπευθυνότητα και σίγουρα συνειδητοποίηση της υπευθυνότητας αυτής. Και μετά…
Έρχεται ένα παιδί στον κόσμο , η μητέρα βιολογικά δίνει το είναι της να το μεγαλώσει. Ποιος εξέτασε όμως αν εκείνη είναι σε θέση ψυχολογικά να το κάνει όπως πρέπει; Μα φυσικά κανείς από εμάς ή τους γονείς μας δεν έχει πάει σε κανένα σχολείο να μάθει πώς να μεγαλώνει σωστά και προπαντός, ισορροπημένα παιδιά που θα μπορέσουν μεγαλώνοντας αυτά να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της δικής τους ζωής.
Μητέρα και κόρη. Σχέση πολύπλοκη , σχέση αφοσίωσης και συγκρούσεων όμως. Σχέση ανταγωνιστική και την ίδια ώρα καθρέφτης η μία της άλλης με ότι συνεπάγεται αυτό. Πολλές φορές έχω ακούσει παραπόνα από φίλες μου να λένε πως οι μαμάδες τους δεν είδαν την εφηβεία τους , δεν τους κατεύθυναν σωστά ως προς τις σχέσεις τους με το άλλο φίλο , δεν μίλησαν για θέματα σεξουαλικά πολύ ζωτικά , ή ακόμα ότι πίεσαν για γάμο. Άλλη γενιά άλλες συνήθειες είναι η δικαιολογία. Απωθημένα γυναικών και την ίδια στιγμή αισθήματα αγάπης και αφοσίωσης στη μητέρα. Και μετά ο καθρέφτης γυρίζει ανάποδα. Και πράττουν το ίδιο στις κόρες…
Μητέρα και γιός. Μια σχέση πάθους . Σχεδόν σχιζοφρενής. Μια σχέση που αγγίζει τον ερωτισμό και από κει δημιουργούνται τόσα τόσα προβλήματα. Μια σχέση που κάνει να υποφέρουν μητέρα και γιος , φυσικά για άλλους λόγους. Μια μητέρα λένε οι ειδικοί που δεν καλύπτεται από τον σύντροφο και ζητά συναισθηματική κάλυψη από το γιο. Που εκείνος κάνει μαζί της σχέση εξάρτησης τέτοια που να μην μπορεί να συμβιώσει σε μια φυσιολογική σχέση με άλλη γυναίκα.
Σύγκριση και αδυναμία μητέρας ανάμεσα στα παιδιά της. Πόσες φορές δεν έχουμε διαπιστώσει ή ακόμα η ίδια η μητέρα ο ομολογεί πως ανησυχεί, πως έχει μια περισσότερη φυσική τάση και έλξη σε ένα από τα υπόλοιπα παιδία της; Και βέβαια αυτό γίνεται αντιληπτό από τα παιδιά και τότε δημιουργούνται συγκρούσεις ακόμα και ζωής μεταξύ αδερφών και όχι μόνο.
Θετή μητέρα και μητριά! Ναι θέλω να αναφέρω και αυτές τις δύο κατηγορίες μητέρων. Αν όχι βιολογικές μητέρες παιδιών που μεγαλώνουν όμως με μεγάλη επίδραση παρόμοια μιας φυσιολογικής μητέρας σε ένα παιδί. Μητέρες τέτοιου είδους υπέροχες αλλά και απίστευτα αρνητικές. Κάπως σαν τις βιολογικές μητέρες αν το καλοσκεφτείς σε μια μεγαλύτερη κλίμακα προβλημάτων ,θα έλεγες.
Και βέβαια θα ήταν παράληψη ή υπερβολή να αναφέρω για τις μητέρες- γιαγιές;;;

Είμαι μοναχοπαίδι, παιδάκι μοναχικό και υπάκουο θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου. Άκουγα τη μαμά μου που ήταν-και είναι- δυναμική, με πάντα να έχει ένα παραπάνω λόγο σε όλα. Παρ’ όλα τα παραπονάκια στη μαμά μου, φυσικά την αγαπώ και δεν θέλω να τη βλέπω στενοχωρημένη. Η σχέση πάντως υφίσταται πολύπλοκη για να μην εξωραΐζω τα πράγματα σε αντίθεση με τα όσα έγραψα πιο πάνω. Προ παντός όμως η μαμά μου έχει το…σύνδρομο της μητέρας-γιαγιάς. Έχω δυο υπέροχους γιούς που θέλω να πιστεύω τους έχω μεγαλώσει σωστά , να και την κριτική είναι εκείνοι να την κάνουν σε μένα. Ήθελα πάντως να είμαι πάντα κοντά τους και όχι να προηγούμαι. Να είμαι δίπλα τους χωρίς να το αισθάνονται. Να είμαι αρωγός και υποστηριχτής τους. Να μην είμαι ξεροκέφαλη και ξερόλας απέναντί τους. Στόχος μου να πλάσω χαρακτήρες που να μπορούν να στέκονται ¨όρθιοι¨ στην κοινωνία που θα ζήσουν μόνοι τους αλλά και χωρίς αν είναι δυνατόν ψυχικά ελλείμματα που θα στέκονται τροχοπέδη στην πορεία ζωής τους. Η μαμά-γιαγιά, πάντα με κριτική ματιά απέναντι μου σε σχέση με τα παιδιά μου, υπερπροστατευτική προς εκείνα σε σημείο να παίρνει το δικό μου ρόλο αλλά και με κίνδυνο να κλονίσει την ψυχική της υγεία.

Ένα μόνο παράδειγμα, βιωματικό,   αλλά όχι μοναδικό αυτής της σχέσης. Σχέση μητέρας παιδιού!
Νομίζω πως το θέμα είναι μεγάλο. ¨Έχω της αίσθηση της μη ολοκλήρωσης του θέματος. Δεν έχω τα περιθώρια στα πλαίσια μιας εγγραφής , πιο εμπεριστατωμένης ανάλυσης.
Θέλησα λίγο, σαν …ανήσυχος νους να απομυθοποιήσω την πιο όμορφη και αγνή σχέση στη ζωή του ανθρώπου. Τη σχέση μητέρας με το παιδί της. Να ταράξω ίσως λιγάκι και να διεγείρω…
Περιμένω αντιρρήσεις ή όποιου είδους σχόλιο με ευχάριστη πάντως διάθεση.
Το ζητούμενο για μένα είναι η ψυχική ισορροπία  του ενήλικου ανθρώπου , που είναι καθοριστική για την εξέλιξη και πορεία ζωής του και σε αυτό, τον μεγαλύτερο ρόλο παίζει η μητέρα , πρόσωπο πρωταγωνιστικό στην παράσταση ζωής όλων μας!
Ας κάνουμε αρχή για καλύτερους ανθρώπους οι νέες μαμάδες με γνώμονα τον καθρέφτη που πάντα θα αντικρίζουμε!!!
Κατερίνα

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Facebook! Facebook???



Είναι από τις ποιο δημοφιλείς σελίδες. Κοινωνικής δικτύωσης όπως λέγονται. Τι σημαίνει αυτό. Σελίδα ηλεκτρονική. Στο διαδίκτυο. Σελίδα που μέσο αυτής μπορούν να επικοινωνούν πάρα πολλοί άνθρωποι μεταξύ τους. Από παντού, ολόκληρο τον κόσμο. Στην αρχή σχεδιάστηκε για μια μόνο κλειστή ομάδα παιδιών ενός πανεπιστημίου. Τώρα έχει τη δυνατότητα ο χρήστης να επικοινωνεί με όσους και όποιους θέλει. Κακό είναι αυτό ή καλό; Ερώτημα στο οποίο επιχειρούν να απαντήσουν πολλοί, άλλοι δίνουν απαντήσεις θετικές, άλλοι αρνητικές.
Η δική μου γνώμη είναι πως ο καθένας έχει τις εμπειρίες του , οι οποίες τον κατευθύνουν στο να απαντήσει θετικά ή αρνητικά. Όμως δεν δέχομαι να μιλούν άνθρωποι που δεν έχουν επαφή με αυτό το…αντικείμενο.
Ναι είναι της μόδας το θέμα. Είναι κάτι άγνωστο. Είναι κάτι που μπορεί να φοβίζει. Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες. Και μάλιστα με ανθρώπους πολύ συχνά άγνωστους μεταξύ τους; Και μάλιστα με τόσο αριθμό αυτών; Έχουν λοιπόν μια βάση οι φόβοι γιατί σε κάθε ανθρώπινη σχέση υπάρχει ρίσκο. Αλλά από την άλλη όμως όπως και στην καθημερινή μας ζωή όπου στη διάρκεια της κάνουμε γνωριμίες και ρισκάρουμε δίνοντας και παίρνοντας από τις προσωπικότητες των διαπροσωπικών μας σχέσεων το ίδιο είναι και μέσω Facebook. Άλλος διατείνεται πώς να! Εδώ δεν έχεις επαφή οπτική με τον συνομιλητή σου και αυτό εμπεριέχει ένα ρίσκο. Καλά καλά δεν γνωρίζεις ούτε αν σου λέει αλήθεια ή ψέματα. Δεν μπορείς να έχεις ολοκληρωμένη άποψη για το ότι αυτός που συνομιλείς είναι αυτός που σου παρουσιάζεται ή είναι ένας εαυτός του που εκείνος θέλει να σου παρουσιάσει για διάφορους λόγους. Ναι, μπορεί να είναι κι έτσι. Γιατί όπως ακριβώς και στη ζωή μας εκτός διαδικτύου υπάρχουν άνθρωποι με χαρακτήρες διαφορετικούς και χαρακτηριστικά διαφορετικά και διαθέσεις άλλοτε ειλικρινείς και άλλοτε κάλπικες. Το θέμα είναι πως φέρεσαι εσύ απέναντι στον άλλο. Εξαρτάται λοιπόν κι από σένα. Αν θα εμπνεύσεις και τι σε ποιους. Και ότι δώσεις παρόμοια θα εισπράξεις. Ή θα προσκαλέσεις με τη συμπεριφορά σου ή αυτή θα κάνει κάποιους να απομακρυνθούν. Είναι λοιπόν τόσο απλό μέσα στην πολυπλοκότητά του! Και φυσικά από κρούσματα που υπήρξαν, ακραία εκεί μέσα, δόθηκε το έναυσμα για χίλια δύο σχόλια και φοβίες , σενάρια συνομωσίας και σύνδρομα του τύπου ¨όλοι είναι εναντίον μας και θέλουν το κακό μας¨ αλλά χωρίς να αναλογιστούμε πως σε αυτό το δίκτυο ανθρώπινο σαν αυτό του Facebook μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και γιατί όχι να μην είμαστε εμείς οι κακοί που θα προκαλέσουμε κακό σε άλλους που θα θελήσουν να έρθουν σε επαφή μαζί μας.
Σε αυτό το χώρο του facebook υπάρχω κι εγώ. Από τύχη…το λέω έτσι. Από περιέργεια θα το έλεγα καλύτερα, μπήκα σε αυτό το σύστημα. Σε λίγο άρχισα να κάνω ¨φίλους¨.- Η λέξη φίλος είναι ιερή και αν έτσι το εξετάσεις εξευτελίζεται όπως χρησιμοποιείται εκεί μέσα. Η λέξη αυτή έχει την έννοια μιας γνωριμίας. Ούτε καν. Μιας συλλογής μιας λίστας ονομάτων ανθρώπων που τις περισσότερες φορές και με τους περισσότερους, ενδέχεται να μην έχεις καν ούτε μία επαφή-συνομιλία.
Μετά άρχισα να συνομιλώ με κάποιους. Εγώ από φύση επικοινωνιακό άτομο και με διάθεση να προσεγγίσω κοινωνιολογικά τους ανθρώπους , ήρθα σε επαφή μέσω facebook με πολλούς θα έλεγα.
Οι άνθρωποι είναι παντού-και μέσα στο internet και έξω από αυτό-οι ίδιοι. Κουβαλάνε την προσωπικότητά τους, τα πάθη τους, τις επιρρέπειες τους, αλλά και τις αρετές τους , τα ταλέντα τους, τις συνήθειές τους, όπου κι αν βρίσκονται. Έτσι κάπως κι εδώ. Θα ¨συναντήσεις¨ από ανθρώπους με υψηλό επίπεδο κοινωνικής και άλλων, μόρφωσης ως τις ποιο ευτελείς συμπεριφορές. Από κει και πέρα όπως ακριβώς στη ζωή σου έξω, εσύ θα επιλέξεις αυτούς που συνταιριάζεις στη συμπεριφορά, στις απόψεις, στην εν γένει συμμετοχή στις επαφές και θα απορρίψεις όσες από αυτές δεν ταιριάζεις. Θα απορρίψεις με τη θέλησή σου και με τη συμπεριφορά σου θα σε απορρίψουν. Εκτός… Εκτός αρκετών περιπτώσεων , ανώριμων χαρακτήρων ανθρώπων που ¨πέφτουν¨ ποικιλοτρόπως σε παγίδες. Και επειδή εκεί μέσα υπάρχει πληθώρα επαφών από ότι ένας μέσος όρος επαφών στην πραγματική ζωή, τότε ίσως αυτά τα άτομα κινδυνεύουν περισσότερο.
Μα σκέψου και το άλλο. Γιατί τόσοι άνθρωποι να έχουν την ανάγκη να γίνουν μέλη μιας μεγάλης κοινωνίας ανθρώπων; Η αποξένωση στη ζωή τους; Η αλλαγή στη συμπεριφορά των ανθρώπων- έχουν γίνει εγωιστές και απρόσιτοι οι άνθρωποι. Η ανάγκη να βρεις τον όμοιό σου; Το σύντροφο; Τον πραγματικό φίλο; Τον ερωτικό σύντροφο στο τέλος τέλος; Γιατί όχι; Δεν είναι ένας τρόπος να έρθεις κοντά με τους ομοίους σου; Και αν υποθέσουμε πως –όπως διατείνονται ορισμένοι- αποξενώνεσαι από τη ¨ζωή σου¨-μήπως εκεί υπάρχει ο τρόπος να βρεις ότι ίσως δε σου γεμίζει τη ζωή;;;
Το παν λοιπόν είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Το Facebook απασχολεί και θα απασχολεί γιατί αφορά αυτό. Μα πάντα έτσι ήταν. Και η κοινωνική κριτική γινόταν πάντα. Ίσως τώρα ευκολότερα, αυτό διαφέρει. Και δίνει λαβές για σχόλια σε οποιονδήποτε. Ακόμα και άσχετο του θέματος και του χώρου. Άνθρωποι και χαρακτήρες διάφοροι υπήρχαν και θα υπάρχουν. Όπως είναι υποχρέωσή μας να κοιτάμε μέσα μας και να ψαχνόμαστε πάντα και να βελτιωνόμαστε. Και τότε δεν θα έχουμε κανένα είδος φόβου ότι θα πέσουμε θύματα κακών ανθρώπων και συμπεριφορών. Παρά θα έχουμε να προσφέρουμε και σε όποιον ακόμα δεν έχει γνωρίσει την καλοσύνη και την κατανόηση. Όλοι οι άνθρωποι το έχουμε ανάγκη αυτό, σε σημείο να αλλάζουμε ριζικά όταν τελικά το βρούμε.
Εκβιασμοί; Υπήρχαν πάντα. Και αυτοκτονίες. Και δυσφημήσεις. Και εξαπατήσεις. Και οι άνθρωποι έπεφταν  θύματα διαφόρων καταστάσεων και επιτήδειων. Είναι όσα κατηγορούν το facebook. Απλώς δεν διαδίδονταν ίσως όπως στην περίπτωση του Facebook. Αλλά από την άλλη και ποτέ ίσως δεν υπήρξε τόση ανάγκη για επικοινωνία ώστε να εκφράζεται μέσα από ένα ¨ Facebook¨.
Τέλος όταν κάτι το αντιμετωπίζεις με ωριμότητα δεν έχεις να φοβηθείς. Ποτέ σε τίποτα δεν έφταιξε το μέσο αλλά ο τρόπος που το χρησιμοποιεί κανείς!

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Πέραν της ανθρώπινης δεοντολογίας


Από την στιγμή που άκουσα την είδηση και είδα τις εικόνες μπήκα σε ένα δίλημμα. Να το προσπεράσω ή να σταθώ προσπαθώντας να δω τα πράγματα και να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει; Οι διάφορες υποχρεώσεις της ζωής μου με αποπροσανατόλιζαν- όπως μάλλον έτσι συμβαίνει και με τους περισσότερους και γίναμε αδιάφοροι αλλά πολλές φορές αγνοούμε κάποια σημαντικά που γίνονται και έχουν, τουλάχιστο, σημασία να στεκόμαστε για να αναρωτιόμαστε και να γινόμαστε λίγο καλύτεροι ίσως.
Αναφέρομαι στον ξυλοδαρμό του υπουργού Χατζηδάκη. Είδα τις εικόνες. Σκληρές εικόνες. Η μέρα ήταν εκείνη που οι έλληνες θέλησαν να διαμαρτυρηθούν βγαίνοντας στο δρόμο και εγκαταλείποντας τη δουλειά τους για μια μέρα να φωνάξουν στα δυσβάστακτα μέτρα της κυβέρνησης στην προσπάθεια της τελευταίας να ¨συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα¨. Ναι, ο λαός δεν έχει άλλη επιλογή όταν νιώθει αδικημένος και είναι θεμιτό στα πλαίσια της Δημοκρατίας να διαμαρτύρεται όταν νοιώθει να αδικείται. Και ήταν ισχυρό το ρεύμα του κόσμου, πράγμα που δείχνει την αγανάκτηση και την ανησυχία ακόμα ακόμα για την επιβίωση των ελλήνων.
Οι πολιτικοί μας ως τα τώρα καθόλου φρόνιμα δεν κυβέρνησαν. Μάλιστα υπάρχει η εντύπωση πως μόνο για τον εαυτό τους και το προσωπικό τους συμφέρον κυβερνούσαν και να που φτάσαμε. Να πληρώνουν άλλοι δίκαια και πάρα πολλοί άδικα για να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία. Δεν είναι όμως ούτε ευθύνη των κυβερνώντων μας χρονιάς ή μιας κυβέρνησης, θα τολμήσω να πω-και όλοι μέσα μας το παραδεχόμαστε –ούτε μόνο των πολιτικών ευθύνη αν και, έχουν την μεγαλύτερη.
Αλλά από το να νοιώθεις αδικία και να θέλεις να το φωνάξεις και να διεκδικήσεις τα δίκια σου και…τη ζωή σου στο τέλος τέλος μέχρι του να σηκώνεις το χέρι σου πάνω σε έναν άνθρωπο για τις ευθύνες που έχει η παράταξη στην οποία ανήκει, είναι δική μου άποψη, πως ξεφεύγει από τη λογική. Ούτε μπορώ να δεχτώ πως φτάσαμε εκεί που η υπομονή έχει εξαντληθεί τόσο που να αρχίσουμε να καννιβαλίζουμε. Γιατί το ήθος και ο πολιτισμός είναι αξίες που τις φέρεις μέσα σου και δεν φθείρονται ακόμα και αν δεν έχεις φαγητό να φας ή νερό να πιείς. Οι συνδικαλιστές αποτίναξαν από πάνω τους το γεγονός. Πήραν αποστάσεις. Οι πολιτικοί το καταδίκασαν. Οι πολίτες;;; Τουλάχιστο αυτοί ειλικρινείς, δεν κατέκριναν. Και τότε ποιος έχει αντίρρηση για την τρομοκρατία; Γιατί καταδικάζεται; Γιατί ένας απλός πολίτης είναι θύμα και ένα εξέχων πρόσωπο δεν αξίζει έλεος; Και οι ευθύνες ημών του λαού; Τις ευθύνες εμείς έχουμε τη δυνατότητα να τις επιρρίψουμε σε όποιον κατά τη γνώμη μας πολιτικό δεν είναι ικανός ή κόμμα με την ψήφο μας. Όμως αρνούμαστε ακόμα και του καθήκοντος της ψήφου όταν μας δίνεται η ευκαιρία και μετά βιαιοπραγούμε στους πολιτικούς που επιλέχτηκαν να μας κυβερνήσουν σχεδόν ερήμην μας.
Είναι άγριο να θέλεις να δεις αίμα σε κάποιον για να εκδικηθείς ακόμα και όταν νοιώθεις αδικία. Έχεις χάσει το χαρακτηριστικό που σε ονομάζει άνθρωπο και ούτε ζώο δεν μπορείς να ονομαστείς γιατί εκεί υπάρχουν νόμοι(της φύσης, τροφή, επιβίωση) αλλά μόνο ως ένα λάθος της φύσης-τέρας χαρακτηρίζεσαι.
Στον αιώνα που ζούμε και με τις όποιες δυσκολίες ως προς την επιβίωσή μας τουλάχιστο θα έπρεπε να έχουμε κερδίσει τον πολιτισμό μας γιατί υποτίθεται είμαστε όλοι σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο μορφωμένοι και έχουμε διδακτεί από τα λάθη του παρελθόντος μας σαν άνθρωποι ότι ό,τι έχουμε πληρώσει ακριβά σαν ανθρώπινο είδος θα πρέπει να το αποφεύγουμε. 

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Επαιτεία ένα σύγχρονο πρόβλημα!


Σήμερα κινούμενη με το αυτοκίνητο πάλι συνάντησα κάποιους ανθρώπους στο δρόμο να επαιτούν. Λέω πάλι, γιατί είναι πια συνηθισμένο το φαινόμενο να σταματάς στο φανάρι και να σου ζητάνε συνάνθρωποι χρήματα για να επιβιώσουν. Όχι μόνο κινούμενοι με το αυτοκίνητο. Και το φαινόμενο δεν είναι τωρινό.
Πάντα υπήρχαν άνθρωποι που ζητούσαν ελεημοσύνη για να ζήσουν. Ούτε και τα συναισθήματα είναι πρωτόγνωρα όταν αντικρίζεις κάποιους αναξιοπαθούντες να επαιτούν.
Παρ’ όλα αυτά τώρα έχει διογκωθεί το φαινόμενο. Βλέπεις ανθρώπους κάθε ηλικίας, φύλου, κάθε εθνικότητας από αυτούς που ζητάνε καλύτερη ζωή στην πατρίδα σου να ζητούν. Να ζήσουν επαιτώντας. Δεν συνηθίζεται  αυτή την εικόνα. Και δεν πρέπει να τη συνηθίζεις.
Είναι πολύπλευρο το πρόβλημα. Πρώτα από όλα σκέφτεσαι. Μα γιατί το κράτος στο οποίο ζω να μην έχει κοινωνικό πρόσωπο ώστε να περιθάλπει και να στηρίζει κάποιους από τους πολίτες του, ή όσους δέχεται να φιλοξενήσει ως μετανάστες,όταν εκείνοι βρεθούν στην ανάγκη; Είναι η πρώτη σκέψη. Και φυσικά σωστή. Ένα κράτος είναι απαραίτητο να υποστηρίζει υλικά όσο και ηθικά τους πολίτες του που για ένα λόγο έχουν βρεθεί σε κατάσταση να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες τους. Και να τους βοηθά στην αποκατάσταση της περαιτέρω ζωής τους.
Η Ελλάδα είναι ενταγμένη σε ένα μεγαλύτερο σύστημα κρατών, την ΕΕ. Μέσα στους στόχους της ΕΕ είναι να υπάρχει κοινωνική μέριμνα για τους πολίτες. Τι γίνεται όμως στην πραγματικότητα; Γιατί ναι . Η θεωρεία είναι εύκολη. Και φυσικά κάθε κράτος έχει τις ιδιαιτερότητες του.
Ας πάρουμε το δικό μας κράτος. Μμμ το καταλαβαίνω πως νοιώθετε, όπως κι εγώ! Μάλλον αμφισβήτηση, απογοήτευση, θυμό. Γιατί ούτε ποτέ υπήρχε κοινωνική μέριμνα στο δικό μας κράτος-και όχι μόνο για αυτούς που κάποτε βρίσκονται στη θέση να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στα ατομικά τους έξοδα ,παρά κάτι ενισχύσεις ψίχουλα τελευταία- ούτε μεταναστευτική πολιτική έτσι που να μην επιτρέπει ανθρώπους από άλλα κράτη ερχόμενοι εδώ τι; Αντί να συναντήσουν τη ¨γη της επαγγελίας¨ όπως περιμένουν να καταλήγουν στο έσχατο σημείο εξαθλίωσης για έναν άνθρωπο. Να ζητιανεύουν για να ζήσουν. Μα μήπως η δικαιοσύνη ή οι ελεγκτικοί μηχανισμοί εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για την τάξη στον τομέα αυτό έχουν τη βούληση να βοηθήσουν; Κι έτσι αφήνεται ένα κράτος σαν το δικό μας μάλιστα με τουριστικό υπόβαθρο να υποβαθμίζεται κατακλύζοντας τους δημόσιους χώρους με κάθε είδους εθνικότητα ,ζητιάνους.
Νομίζω πως όλοι μας σαν πολίτες, εμείς που γινόμαστε δέκτες αυτής της απαράδεκτης κατάστασης θα πρέπει να αντιδράσουμε. Να πιέσουμε τις τοπικές αρχές. Να μην δείχνουμε ανεκτικότητα και να πιέσουμε τους ίδιους που φτάνουν στο σημείο να ζητιανεύουν –με τον τρόπο μας, είτε αγνοώντας τους ,είτε βοηθώντας τους αν είναι δυνατόν πρακτικά ή διαμαρτυρόμενοι για το γεγονός με όποιον τρόπο.
Δεν χαρακτηρίζει ένα κράτος ως ανεπτυγμένο όταν οι όποιοι άνθρωποι που ζουν σε αυτό κατακλύζουν τους δρόμους του επαιτώντας.
Μα τι είναι όσα λες; Θα μου πείτε! Στην παρούσα μάλιστα οικονομική κατάσταση της χώρας μας;
Τις προάλλες ένας φίλος συζητώντας υποστήριξε πως είναι καιρός με την κατάσταση στα οικονομικά της χώρας να ¨ανθίσει¨ πορνεία με όλες τις μορφές της. Θα βγούμε στο δρόμο!!! Δεν είχε άδικο τελικά. Μα δεν είναι μόνο λόγο της συγκεκριμένης κρίσης το φαινόμενο. Είναι και ότι όλοι μας έχουμε ισοπεδώσει αξίες , αρχές, αυτοσεβασμό, τιμιότητα, σεβασμό και έννοια στον συνάνθρωπο. Είναι ότι δεν μας ενδιαφέρει τι γίνεται γύρω μας. Αδιαφορούμε μα όλα γυρίζουν σε μας…
Για το απαράδεκτο αυτό θέαμα να συναντάς την επαιτεία σε κάθε βήμα σου είμαστε τελικά όλοι συνυπεύθυνοι.
Είναι μια κηλίδα που λερώνει όλους , είναι μια κουλτούρα που χαρακτηρίζει με άσχημο τρόπο τον τόπο μας κι εμάς που τον κατοικούμε. Ένα τόπο σαν την Ελλάδα που θα έπρεπε να είχαμε κρατήσει ¨καθαρό¨ σαν καθρέφτη που είδωλό του είμαστε εμείς όλοι οι πολίτες του.    


Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Συνεχίζω παρανομώντας ή το κόβω;;;


Μέτρο κι αυτό! Για την απαγόρευση το καπνίσματος λέω στους δημόσιους χώρους. Φαίνεται η κυβέρνηση να το εννοεί πως αυτή τη φορά θα ελέγξει τα πράγματα προς όφελος φυσικά των πολιτών. Αλλά να. Για άλλη μια φορά έρχεται το κάπνισμα να γίνει θέμα συζήτησης με τις γνωστές απόψεις ένθεν κακείθεν. Δηλαδή τους καπνιστές και τους μη. Δίκιο έχουν και οι δυο πλευρές. Δίκιο…Ως ένα σημείο. Οι καπνιστές λοιπόν εξεγείρονται ότι είναι μη δημοκρατικό να απαγορεύουμε κάποιον να κάνει αυτό που νομίζει για κείνον. Μα και η άλλη πλευρά ισχυρίζεται πως αν δεν νοιάζονται όσοι καπνίζουν για την υγεία τους, οφείλουν να σέβονται όσους είναι επιλογή τους να μην καπνίσουν για να προστατεύσουν τη δική τους υγεία. Και φυσικά είναι ελάχιστοι όσοι δεν πιστεύουν πως το τσιγάρο βλάπτει την υγεία όλων θα έλεγα και μάλιστα με οδυνηρό τρόπο(προκαλεί καρκίνο και διάφορες άλλες ασθένειες των πνευμόνων)αλλά νομίζοντας πως δεν θα συμβεί σε κείνους αλλά στον διπλανό τους έτσι πολύ απλά αδιαφορούν.
Νομίζω πως σε αυτό το σημείο φτάνοντας, πρέπει να δούμε κάτι. Το οποίο αφορά και χαρακτηρίζει εμάς εδώ τα ελληνακια που χίλια καλά έχουμε μα ίσως περισσότερα από τόσα κακά. Για να το πάρουμε προς εξέταση το θέμα. Ο νόμος λέει πως απαγορεύεται το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους. Στους οποίους υπάρχουν και μη καπνιστές. Που όπως είπαμε δεν καπνίζουν για να προστατεύσουν την υγεία τους. Με αυτό το κριτήριο δεν είναι δίκαιο να απαγορευτεί το κάπνισμα εκεί; Από την άλλη η λέξη ¨απαγορεύεται¨ κάπως ακούγεται όχι εύηχα στο αυτί. Και ίσως γι’ αυτό και ξεσηκώνει αντιδράσεις.
Το σωστό λοιπόν ποιο θα ήταν; Οι ίδιοι οι καπνιστές να μην καπνίζουν σε χώρους δημόσιους σεβόμενοι τη δημόσια υγεία και τους μη καπνιστές συνανθρώπους τους. Τότε; Θα υπήρχε λόγος να οριστεί ένας τέτοιος νόμος;
Από την άλλη έχουμε διάφορες ¨παράπλευρες¨ μη επιθυμητές ενέργειες. Εξηγώ.
Η δημοτική αστυνομία της πόλης μου τώρα διαμαρτύρεται. Και λέει πως επειδή είναι στην αρμοδιότητά της να ελέγχει τα καταστήματα για το αν εφαρμόζουν το νόμο και δεν δέχονται τους πελάτες τους να καπνίζουν, τώρα βρήκαν την ευκαιρία να ζητήσουν πρόσληψη κι άλλων υπαλλήλων. Μα ξέρουμε πολύ καλά πως ήδη υπάρχουν υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι. Και είναι ένα σημείο κι αυτό για να ¨πληρώνουμε¨ τα χρέη μας τώρα σα κράτος. Αλλά όταν πρόκειται για ¨την πάρτη μας¨ το ξεχνάμε.
Οι καταστηματάρχες λένε με τη σειρά τους πως θα κλείσουν τα μαγαζιά τους γιατί πια οι άνθρωποι δεν θα βγαίνουν για τη διασκέδασή τους και θα προτιμάνε το σπίτι για να καπνίσουν όσο θέλουν. Δεν το ακούω ως πολύ σοβαρό εκ μέρους των καπνιστών αυτό. Γιατί όταν επιλέγουμε μια έξοδο για τη διασκέδασή μας και για τις κοινωνικές μας σχέσεις τότε ποια σχέση έχει αυτό με μια τόσο, ας μου επιτραπεί να πω ¨χαζή¨ συνήθεια;
Από την άλλη έχουμε τα μέσα ενημέρωσης. Που πολλές φορές λαϊκίζουν. Γιατί παραπληροφορώντας μας αναφέρουν πως στις πρώτες κιόλας μέρες της εφαρμογής του νόμου ο αριθμός-ένας που ορίστηκε για να αναφέρουν οι πολίτες τα παράπονά τους για το θέμα του καπνίσματος-δέχτηκε 10.000 τηλεφωνήματα-καταγγελίες πολιτών προς άλλους συμπολίτες τους καπνιστές που δεν σέβονται το νόμο. Και να πως αμέσως δημιουργούν ένα εχθρικό κλήμα ,σαν εμφύλιος κάτι, ανάμεσα στους πολίτες του ίδιου κράτους. Ενώ δεν είναι ακριβώς έτσι. http://www.healthview.gr/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1/%CF%81%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%AC%CE%B6/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%83%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-10000-%CE%BA%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-1142
Όσο για την τιμωρία όσων δεν σεβαστούν το νόμο; Φυσικά χρηματικά πρόστιμα. Πρόστιμα στους καπνιστές, στους καταστηματάρχες αλλά και σε αυτούς που δεν ελέγχουν και είναι αρμοδιότητά τους να το κάνουν. Το κράτος σκεφτόμενο το τι θίγει το λαό του, ξέρει πως εκείνος μόνο για την τσέπη του συγκινείται. Αλλά και το ίδιο κράτος-που είναι σαρξ εκ της σαρκός των πολιτών του- αυτό σκέφτεται και ως εισπρακτικό μέσο για το ταμείο του, αφού ξέρει πολύ καλά την ανυπακοή του λαού του.
Μα νομίζω πως όλα είναι θέμα παιδείας τελικά. Που δεν υπάρχει σε αυτή τη χώρα. Οπότε ούτε μπορεί να υπάρξει σεβασμός προς τον άλλο, ούτε ωριμότητα να δείξει κάποιος ώστε να κάνει ότι πρέπει χωρίς να υπάρχει λόγος να γίνει ένας νόμος που θα απαγορεύει τι; Κάτι με το οποίο θίγεται η προστασία της υγείας του άλλου. Όπως δεν μπορεί να υπάρξει σεβασμός του κράτους προς τους πολίτες του, κάτι σα φαύλος κύκλος. Σα παιδιάστικη ανωριμότητα που μας χαρακτηρίζει όχι τώρα. Από χρόνια μα δεν φαίνεται να αλλάζει κιόλας αυτό.
Σα τις κακές συνήθειες που δεν λέμε να σταματήσουμε. Τη μη χρήση της ζώνης ασφαλείας όταν οδηγούμε ή του κράνους στα δίτροχα. Όπως το να μην πετάμε τα σκουπίδια μας όπου μας βολεύει πάντως μακριά μας ας είναι όπου αλλού. Όπως να κτίζουμε αυθαιρέτως παντού αδιαφορώντας για το περιβάλλον που ανήκει σε όλους. Και άλλα πολλά που όλοι γνωρίζουμε. Κριτικάρουμε. Κατηγορούμε μα οι ίδιοι είμαστε που τα προκαλούμε…!!!
Πότε επιτέλους θα ωριμάσουμε σα λαός;