Όχι το ιδανικό

Χθες λοιπόν τιμήσαμε τη γιορτή της μητέρας. Μια γιορτή αφιερωμένη στο πιο αγαπητό και οικείο πρόσωπο όλως μας και βέβαια οι αναφορές όλες ήταν τρυφερές, με αγάπη και διάθεση εξομολόγησης αγάπης, για άλλη μια φορά.

Ίσως από τις ποιο…¨παλιές¨ γιορτές αυτή, θυμάμαι ακόμα στο σχολείο (προ αμνημονεύτων χρόνων ;)) πως οι δάσκαλοι μας μιλούσαν για αυτή τη γιορτή του Μαΐου αφιερωμένη στη μανούλα και μαζί τους κατασκευάζαμε διάφορα δωράκια από χαρτόνι και άλλα ευτελή υλικά αλλά που ήταν τόσο όμορφα!!!??? Για τη μαμά όταν τις τα πρόσφερες. Ήσουν το μικρό παιδάκι της τότε.

Κι εγώ πια μια ενήλικη αλλά και μαμά χθες έκανα ένα φλας μπακ στα παιδικά χρόνια και ως τώρα αλλά και λίγο κριτικάρισα-θέλησα- τον εαυτό μου σε σχέση με τη δική μου ¨επαφή¨ με τα παιδιά μου. Πέρα από αυτό και από βιωματικές καταστάσεις μέσα από άλλους, βγάζεις συμπεράσματα ζωής που πολλές φορές δεν είναι ιδανικά σαν όπως θα έπρεπε να πούμε, να είναι οι σχέσεις των ανθρώπων ακόμα κι αν πρόκειται για τη σχέση μητέρας-παιδιού. Να γιατί εγώ θέλησα ετεροχρονισμένα να κάνω μια εγγραφή , λίγο κόντρα σε όσα ειπώθηκαν χθες και δηλώθηκε αγάπη και αγνότητα και ιδανικές σχέσεις και άλλα τέτοια που οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να βρούμε και να στηριχτούμε σε τέτοιες σχέσεις.

Σαν ένας ανήσυχος άνθρωπος λοιπόν που θέλω να λέω πως είμαι, είπα να κοιτάξω και σε αυτή την περίπτωση κάτω από τη γυαλιστερή πέτρα να δω αν και εκεί είναι το ίδιο γυαλερή η όψη της.

Σχέση μητέρας- παιδιού! Μια σχέση ζωής λοιπόν χωρίς αμφιβολία μια που δεν γίνεται αλλιώς αφού ένα παιδί χρειάζεται εκείνη για να μεγαλώσει –είμαστε τα μόνα όντα που δεν είμαστε ικανά να σταθούμε στα πόδια μας από τη γέννηση μας. Φυσικά πρέπει να πάρουμε σαν δεδομένο ότι μια γυναίκα συνειδητά γίνεται μητέρα. Γιατί πολλές φορές δεν συμβαίνει αυτό. –Σήμερα θα προσπαθήσω να εξετάσω όλες τις περιπτώσεις. Δεν συμβαίνει όταν μια εγκυμοσύνη συνεχίζω, είναι ανεπιθύμητη αλλά και πολύ συχνά όταν μια γυναίκα μη έτοιμη να γίνει μάνα από κοινωνικές και μόνο επιταγές, τεκνοποιεί. Και τότε;;; Χίλια δυο προβλήματα και συγκρούσεις. Συγκρούσεις δυο ανθρώπων ,αλλά και ενός ολόκληρου περιβάλλοντος που κινείται γύρω από αυτά τα δύο άτομα, μητέρας-παιδιού. Πόσες φορές δεν έχουν εγκαταλειφτεί παιδιά και τότε η…¨ηθική μας¨ κοινωνία σπεύδει να επικρίνει ακρίτως πάντως , τη μητέρα. Ακόμα όμως κι αν η μητέρα μεγαλώνει το παιδί σίγουρο είναι πως η σύγκρουση και άρνηση αυτού που δεν ήταν έτοιμη να φέρει σε πέρας τη δεδομένη στιγμή την κάνει και αποδεικνύεται στην πορεία ζωής και συμβίωσης με το παιδί της , πολύ απλά κακή μητέρα. Ακούγεται συχνά: «Το μητρικό φίλτρο». Αυτό εκ των προτέρων  θα πρέπει αν το φέρουν όλες οι γυναίκες. Όμως στην πραγματικότητα ίσως να μην είναι και ακριβώς έτσι. Γιατί το να θέλεις να γεννήσεις σίγουρα είναι μια απόφαση που δεν είναι καθόλου εύκολη γιατί απαιτεί μεγάλη υπευθυνότητα και σίγουρα συνειδητοποίηση της υπευθυνότητας αυτής. Και μετά…

Έρχεται ένα παιδί στον κόσμο , η μητέρα βιολογικά δίνει το είναι της να το μεγαλώσει. Ποιος εξέτασε όμως αν εκείνη είναι σε θέση ψυχολογικά να το κάνει όπως πρέπει; Μα φυσικά κανείς από εμάς ή τους γονείς μας δεν έχει πάει σε κανένα σχολείο να μάθει πώς να μεγαλώνει σωστά και προπαντός, ισορροπημένα παιδιά που θα μπορέσουν μεγαλώνοντας αυτά να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της δικής τους ζωής.

Μητέρα και κόρη. Σχέση πολύπλοκη , σχέση αφοσίωσης και συγκρούσεων όμως. Σχέση ανταγωνιστική και την ίδια ώρα καθρέφτης η μία της άλλης με ότι συνεπάγεται αυτό. Πολλές φορές έχω ακούσει παραπόνα από φίλες μου να λένε πως οι μαμάδες τους δεν είδαν την εφηβεία τους , δεν τους κατεύθυναν σωστά ως προς τις σχέσεις τους με το άλλο φίλο , δεν μίλησαν για θέματα σεξουαλικά πολύ ζωτικά , ή ακόμα ότι πίεσαν για γάμο. Άλλη γενιά άλλες συνήθειες είναι η δικαιολογία. Απωθημένα γυναικών και την ίδια στιγμή αισθήματα αγάπης και αφοσίωσης στη μητέρα. Και μετά ο καθρέφτης γυρίζει ανάποδα. Και πράττουν το ίδιο στις κόρες…

Μητέρα και γιός. Μια σχέση πάθους . Σχεδόν σχιζοφρενής. Μια σχέση που αγγίζει τον ερωτισμό και από κει δημιουργούνται τόσα τόσα προβλήματα. Μια σχέση που κάνει να υποφέρουν μητέρα και γιος , φυσικά για άλλους λόγους. Μια μητέρα λένε οι ειδικοί που δεν καλύπτεται από τον σύντροφο και ζητά συναισθηματική κάλυψη από το γιο. Που εκείνος κάνει μαζί της σχέση εξάρτησης τέτοια που να μην μπορεί να συμβιώσει σε μια φυσιολογική σχέση με άλλη γυναίκα.

Σύγκριση και αδυναμία μητέρας ανάμεσα στα παιδιά της. Πόσες φορές δεν έχουμε διαπιστώσει ή ακόμα η ίδια η μητέρα ο ομολογεί πως ανησυχεί, πως έχει μια περισσότερη φυσική τάση και έλξη σε ένα από τα υπόλοιπα παιδία της; Και βέβαια αυτό γίνεται αντιληπτό από τα παιδιά και τότε δημιουργούνται συγκρούσεις ακόμα και ζωής μεταξύ αδερφών και όχι μόνο.

Θετή μητέρα και μητριά! Ναι θέλω να αναφέρω και αυτές τις δύο κατηγορίες μητέρων. Αν όχι βιολογικές μητέρες παιδιών που μεγαλώνουν όμως με μεγάλη επίδραση παρόμοια μιας φυσιολογικής μητέρας σε ένα παιδί. Μητέρες τέτοιου είδους υπέροχες αλλά και απίστευτα αρνητικές. Κάπως σαν τις βιολογικές μητέρες αν το καλοσκεφτείς σε μια μεγαλύτερη κλίμακα προβλημάτων ,θα έλεγες.

Και βέβαια θα ήταν παράληψη ή υπερβολή να αναφέρω για τις μητέρες- γιαγιές;;;

Είμαι μοναχοπαίδι, παιδάκι μοναχικό και υπάκουο θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου. Άκουγα τη μαμά μου που ήταν-και είναι- δυναμική, με πάντα να έχει ένα παραπάνω λόγο σε όλα. Παρ’ όλα τα παραπονάκια στη μαμά μου, φυσικά την αγαπώ και δεν θέλω να τη βλέπω στενοχωρημένη. Η σχέση πάντως υφίσταται πολύπλοκη για να μην εξωραΐζω τα πράγματα σε αντίθεση με τα όσα έγραψα πιο πάνω. Προ παντός όμως η μαμά μου έχει το…σύνδρομο της μητέρας-γιαγιάς. Έχω δυο υπέροχους γιούς που θέλω να πιστεύω τους έχω μεγαλώσει σωστά , να και την κριτική είναι εκείνοι να την κάνουν σε μένα. Ήθελα πάντως να είμαι πάντα κοντά τους και όχι να προηγούμαι. Να είμαι δίπλα τους χωρίς να το αισθάνονται. Να είμαι αρωγός και υποστηριχτής τους. Να μην είμαι ξεροκέφαλη και ξερόλας απέναντί τους. Στόχος μου να πλάσω χαρακτήρες που να μπορούν να στέκονται ¨όρθιοι¨ στην κοινωνία που θα ζήσουν μόνοι τους αλλά και χωρίς αν είναι δυνατόν ψυχικά ελλείμματα που θα στέκονται τροχοπέδη στην πορεία ζωής τους. Η μαμά-γιαγιά, πάντα με κριτική ματιά απέναντι μου σε σχέση με τα παιδιά μου, υπερπροστατευτική προς εκείνα σε σημείο να παίρνει το δικό μου ρόλο αλλά και με κίνδυνο να κλονίσει την ψυχική της υγεία.

Ένα μόνο παράδειγμα, βιωματικό,   αλλά όχι μοναδικό αυτής της σχέσης. Σχέση μητέρας παιδιού!

Νομίζω πως το θέμα είναι μεγάλο. ¨Έχω της αίσθηση της μη ολοκλήρωσης του θέματος. Δεν έχω τα περιθώρια στα πλαίσια μιας εγγραφής , πιο εμπεριστατωμένης ανάλυσης.

Θέλησα λίγο, σαν …ανήσυχος νους να απομυθοποιήσω την πιο όμορφη και αγνή σχέση στη ζωή του ανθρώπου. Τη σχέση μητέρας με το παιδί της. Να ταράξω ίσως λιγάκι και να διεγείρω…

Περιμένω αντιρρήσεις ή όποιου είδους σχόλιο με ευχάριστη πάντως διάθεση.

Το ζητούμενο για μένα είναι η ψυχική ισορροπία  του ενήλικου ανθρώπου , που είναι καθοριστική για την εξέλιξη και πορεία ζωής του και σε αυτό, τον μεγαλύτερο ρόλο παίζει η μητέρα , πρόσωπο πρωταγωνιστικό στην παράσταση ζωής όλων μας!

Ας κάνουμε αρχή για καλύτερους ανθρώπους οι νέες μαμάδες με γνώμονα τον καθρέφτη που πάντα θα αντικρίζουμε!!!

Κατερίνα

Παιδική κακοποίηση-Ανθρώπινη κατάντια...

Πλέον έχει γίνει καθημερινή είδηση τόσο που τείνουμε να συνηθίσουμε στο άκουσμά της και να μην μας κάνει αίσθηση πια.

Κι όμως είναι ότι πιο ειδεχθές μπορεί να διαπραχθεί από άνθρωπο προς το ίδιο το είδος του μάλιστα. Η αναφορά μου για την χθεσινή είδηση της σύλληψης  κυκλώματος που διακινούσε πορνογραφικό υλικό με θέμα παιδιά!

Θλίψη είναι το λιγότερο που αισθάνεσαι στο άκουσμα μιας τέτοιας είδησης. Αποτροπιασμό, φρίκη, θυμό αλλά και αναπάντητα ερωτηματικά. Γιατί; Και σ’ αυτό το γιατί δεν μπορείς να απαντήσεις. Είναι διαταραγμένες προσωπικότητες εξηγεί ο ψυχίατρος. Αλλά τόσοι διαταραγμένοι από το συγκεκριμένο πράγμα; Τόσοι άνθρωποι τον καιρό που ζούμε έχουν χάσει τα λογικά τους ώστε να κακοποιούν παιδιά για την ευχαρίστηση τους! Η εποχή μας χαρακτηρίζεται ως εποχή σεξουαλικής απελευθέρωσης, ταμπού σχετικά με τις σχέσεις των ανθρώπων έχουν καταρρεύσει, οι κοινωνίες τείνουν να εξαλείψουν τον πουριτανισμό ο οποίος έδινε ένα  άλλοθι στο παρελθόν ώστε οι άνθρωποι να στερούνται του σεξ όσο κι αν το επιθυμούσαν. Κι όμως τα πράγματα έχουν την αντιστρόφως ανάλογη πορεία. Όσο ελεύθερα μπορείς να απολαύσεις το σεξ σήμερα, τόσο πιο ανώμαλες τάσεις αναπτύσσεις.

Όσοι εμπλέκονται σε τέτοιου είδους εγκλήματα , κάθε είδους άνθρωποι. Από κάθε κοινωνική ομάδα. Κάθε είδους μόρφωση. Άνθρωποι που ζουν σε μεγάλες πόλεις αλλά στον ίδιο βαθμό εμπλεκόμενοι και άνθρωποι που κατοικούν σε κλειστές κοινωνίες.

Μα δεν αφορά αυτού του είδους ο ξεπεσμός στην διακίνηση παιδικής πορνείας απ’ το διαδίκτυο, γιατί εύκολα κάποιος θα μπορούσε να δαιμονοποιήσει αυτό το μέσο και έτσι να αποφύγει την ουσία και αιτία του κακού. Κάθε μέρα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας ειδήσεις σαν αυτή των καθολικών ιερέων που κακοποιούσαν παιδιά και όχι μόνο καθολικών. Όλοι γινόμαστε δέκτες τέτοιων κακοηθέστατων μαντάτων. Κι από κει αναρωτιέσαι. Συλλογίζεσαι με πόνο. Τι φταίει; Τι είναι αυτό που οδηγεί το ανθρώπινο είδος να κανιβαλίσει ενάντια στο είδος του, κακοποιώντας τη συνέχειά του. Τα παιδιά; Γιατί τόση δίψα για σεξ όταν τα πάντα είναι στη διάθεση του καθένα; Και η ηθική τέλος πάντων; Τι έγινε; Που πήγε; Κατέρρευσε;

Ποια είναι λοιπόν τα πιστεύω μας; Σε τι Θεό στηριζόμαστε πλέον; Διαθέτουμε σεβασμό για κάτι; Αλλά ούτε καν για τον ίδιο τον εαυτό μας;

Φρίττω αγαπητοί αναγνώστες. Απορώ και εξίσταμαι .Προσπαθώ να αναλύσω για να μπορέσω να κατανοήσω…Όχι για να δώσω ελαφρυντικά. Αυτά δεν υπάρχουν σε τέτοιου είδους ενέργειες. Αλλά να ,για να εκλογικεύσω.

Ο άνθρωπος θεωρείται ανώτερο ον στο σύμπαν τούτο που ζει. Και κάνει τη διαφορά απ’ τα υπόλοιπα είδη , χιλιάδες είδη ζωής που συμβιώνει μαζί τους ότι διαθέτει νου. Λογική. Ώστε να είναι σε θέση να κάνει το σωστό. Το οποίο ορίζεται ως το να σέβεται τον συνάνθρωπο περισσότερο ακόμα όμως τον ίδιο του τον εαυτό. Και επίσης έχει μια φύση. Η οποία υπαγορεύει ορισμένες ενέργειες πρακτικές και ευχαρίστησης. Στην πορεία της ζωής του ανθρώπου αυτή εξελίχθηκε περνώντας από δύσκολους ατραπούς. Το όπλο για την ομαλή εξέλιξή του ήταν και θα είναι η παιδεία του. Στο σημείο που βρίσκεται θα έλεγε κανείς πως λογική-το φυσικό προσόν, η ηθική-ο σεβασμός στον συνάνθρωπο αλλά και η παιδεία του-η οποία είναι σε υψηλά επίπεδα  στην εποχή μας-θα έπρεπε να τον μετεξελίξουν σε ένα πολύ ανώτερο ον με ιδιαίτερα ανεπτυγμένο IQ αλλά ταυτοχρόνως το ίδιο ανεπτυγμένο EQ!

Αντιθέτως ο άνθρωπος αρνείται να ¨προχωρήσει¨ το είδος του γυρνώντας σε μια κατάσταση ,όχι ζωώδης, τερατώδης.

Ή ακόμα αν θέσεις το ζήτημα πάνω σε θρησκευτικά όρια ακόμα χειρότερα. Στο όνομα του όποιου Θεού γίνονται οι πιο ανήθικες πράξεις!

Έχω πλατειάσει και υπεραναλύσει ίσως, προσπαθώντας κι εγώ να εξηγήσω να βρω απαντήσεις-χωρίς αποτέλεσμα σε τελική ανάλυση όμως.

Γιατί άραγε ένας άνθρωπος να βρίσκει σεξουαλική ικανοποίηση κακοποιώντας την προσωποποίηση της αγνότητας-ένα παιδί;

Γιατί δεν αρκείται σε ¨παιχνίδια¨ σεξουαλικά κάθε είδους που όμως σχετίζονται με τους ενήλικους.

Γιατί έχουμε χάσει το θάρρος και τον αυτοσεβασμό μας οι άνθρωποι. Γιατί τόση υποκρισία ανάμεσα σε τόσους υποκριτές; Γιατί τόση ανανδρία; Γατί αυτή η υποβάθμιση του ανθρώπινου είδους; Ως που θα καταντήσουμε οι άνθρωποι;

Βλέπω την μετεξέλιξή του είδους μας σε ζόμπι που ¨άδειοι¨ στο νου και την ψυχή γυρεύουμε να κατασπαράξουμε ο ένας τον άλλο!!!