5-5-2010 Ακόμα ένα στίγμα για την Ελλάδα!

Δεν ξέρω ακόμα και τώρα αν αυτό που πάω να κάνω, δηλαδή να γράψω τα συναισθήματά μου για το έγκλημα στην τράπεζα Marfin σήμερα στα πλαίσια ¨ειρηνικής¨ διαδήλωσης-διαμαρτυρίας για τα σκληρά μέτρα την κυβέρνησης προκειμένου να βγει η χώρα μας από την οικονομική δύνη που έχει περιπέσει. Από νωρίς το απόγευμα όταν και έγινα κοινωνός της είδησης έχω συγκλονιστεί. Κύματα θυμού και θλίψης με χτύπησαν κι εμένα όπως τους περισσότερους από μας. Ένας λαός σε απόγνωση. Ένας λαός σε παράκρουση. Όπου την πρώτη στιγμή φωνάζει «άρον άρον σταύρωσον αυτόν» (κάψτε τους που τολμούν να δουλεύουν και μάλιστα σε τράπεζα) και την άλλη ώρα φωνάζουν από αγανάκτηση για την δολοφονική πράξη εναντίον αθώων.

Σκέφτηκα τι έπρεπε να κάνω και τι ήταν σωστό αυτή την ώρα του πένθους για τρεις(τέσσερις) συμπολίτες μας.  Να σιωπήσω θεώρησα πως ήταν το σωστό και από αύριο τα λέμε. Μετά σκέφτηκα να αναρτήσω μια φωτογραφία μόνο με κάποια κεράκια έτσι για τα συλλυπητήρια στους ανθρώπους των αδικοχαμένων και για των ίδιων την ψυχή! Πολύ ψυχρό μου φάνηκε. Κάτι χωρίς πολύ κόπο αναρτημένο και τελικά ίσως και υποκριτικό. Να μην μιλήσω σήμερα και…από αύριο να τα πούμε όλα; Ποια δηλαδή; Και τι δεν έχουμε πει ως σήμερα και θέλουμε να προσθέσουμε κι άλλα; Για την ανευθυνότητα των πολιτών ,όλως ημών; Για την ηθελημένη άγνοια μας; Για τον φιλοτομαρισμό μας; Για τη νεοπλουτίστικη συμπεριφορά μας; Ή μήπως για τους πολιτικούς μας;;;!!! Να μας δουλεύουν μια ζωή και να μας αρέσει…

Και να λοιπόν που έχουμε φτάσει. Έλληνας να σκοτώνει Έλληνα! Η ατάκα είναι από την ταινία «Ψυχή βαθιά» που αναφέρετε στα χρόνια του εμφύλιου στην Ελλάδα. Τι περίεργους συνειρμούς κάνει το μυαλό μου σήμερα!

Αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι τον ίδιο τον εαυτό μου. Έχω το γονίδιο του έλληνα κι εγώ και φοβάμαι μήπως αύριο κιόλας λησμονήσω τι έγινε σήμερα.

Απλώς ένας ή κάποιοι έλληνες δολοφόνησαν άλλους συμπατριώτες τους. Σαν εκείνες τις περιπτώσεις όπου παιδιά βρισκόμενα σε αμόκ σκοτώνουν το σχολείο τους για να εκδικηθούν την κοινωνία που ζουν και τους καταπιέζει. Οι πολιτικοί απόμακροι όπως πάντα. Δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Άκουγα που μιλούσαν για το γεγονός στη βουλή και αναρωτιόμουν: «για ποιο θέμα μιλάνε;;;»

Η ειδήσεις να μεταδίδονται η μία πίσω από την άλλη. Ο λαός να αγανακτεί μέσα από το διαδίκτυο. Ο λαός να θλίβεται. Ο λαός να αναρωτιέται. Οι πολιτικοί στον κόσμο τους.

Πόσο ανώριμη τελικά κοινωνία είμαστε ρωτώ το Θεό που θέλουμε να λέμε πως μας ξεχωρίζει ως ανώτερα όντα από τους υπόλοιπους της γης!!!

Δυο παιδιά, αδέλφια, βρίσκουν το όπλο του πατέρα τους κάπου στο σπίτι και έτσι όπως ακόμα είναι ηλικιακά ανώριμα παίζοντας μ’ αυτό αλληλοσκοτώνονται ή το ένα σκοτώνει το άλλο ή αυτοπυροβολείται…

Πάντως ο υπαίτιος είναι ένας. Ο πατέρας…

Καλό ταξίδι και καλό προορισμό στους αδικοχαμένους

Κουράγιο στους ανθρώπους τους.

ΑΠΛΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΗ ΠΟΥ ΖΕΙ ΤΗΝ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑ

Έναν ίλιγγο, μια ασυνεννοησία και μια Βαβέλ ζω κι εγώ ανάμεσα στους συμπολίτες μου αυτόν τον καιρό. Ο λόγος είναι σε όλους γνωστός. Η χώρα μας περνά οικονομική κρίση. Αλλά από κει και μετά; Γιατί; Πως; Από πού; Πότε;

Ερωτήματα και απορίες , θεωρίες που ο καθένας μας αναπτύσσει προσπαθώντας να κατανοήσει την κατάσταση. Παραδοχή και μη. Φταίω; Φταίει; Φταίνε; Πόσο; Γιατί; Και τώρα;

Είναι σχεδόν το μόνο θέμα συζήτησης εδώ και αρκετό καιρό. Κάθε φορά που η κυβέρνηση παίρνει κι άλλα κι άλλα μέτρα όμως, οι συζητήσεις ¨φουντώνουν¨.

Αναρωτιέμαι. Πόσοι από μας γνωρίζουν ακριβώς το μέγεθος του προβλήματος; Πόσοι από μας αναγνωρίζουμε καν ότι υπάρχει πραγματικά πρόβλημα οικονομικό στην Ελλάδα;(Ένα μίνι γκάλοπ στα πλαίσια συζητήσεων με μέλη του  ¨περιβάλλοντος¨ μου μου έδειξε πως αμφισβητείται έντονα). Πόσοι είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν στο να ξεπεραστεί το πρόβλημα; Και ποιοι είναι αυτοί; Πως και με πόση ασφάλεια μπορούμε, ο καθένας από μας, να κρίνουμε τις ενέργειες μιας κυβέρνησης ώστε να ¨βγούμε¨ από αυτή την κρίση;

Νομίζω πως το θέμα είναι όσο απλό άλλο τόσο και πολύπλοκο. Ο λαός εκτός από το ότι διανύουμε μια πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση στη χώρα μας δεν ξέρει ακριβώς το μέγεθος , τα αίτια , τις επιπτώσεις σε αυτόν όχι με την έννοια των μέτρων και θυσιών που πρέπει να κάνει ώστε να εξέλθουμε από την κρίση αλλά την ακριβή έννοια του τι σημαίνει ύφεση στα οικονομικά μιας χώρας. Η άγνοια όπως σε κάθε περίπτωση οδηγεί σε ανασφαλή συμπεράσματα, θεωρίες συνομωσίας, υποψίες για τα πάντα και τους πάντες.

Οι πολιτικοί των τελευταίων τριάντα ετών με λιγότερες ή περισσότερες ευθύνες πάντως οδήγησαν τους πολίτες στο να μην τους εμπιστεύονται. Κάποιοι λένε, φταίνε οι πολιτικοί. Δεν φταίνε όμως και οι διορισμένοι κρατικοί φορείς; Δεν φταίνε όσοι ασχολούνται με την τήρηση των νόμων και την επιβολή κιρρώσεων σε όσους αποδεδειγμένα πια έκαναν ζημία στο κράτος; Όσο υψηλά ιστάμενα πρόσωπα κι αν ήταν αυτά; Δεν φταίνε οι τοπικοί άρχοντες; Δεν φταίνε οι διοικούντες διάφορες υπηρεσίες ; Δεν φταίνε οι πολίτες που φοροδιαφεύγανε; Δεν φταίνε οι πολίτες που ζούσαν ¨τρώγοντας¨ συντάξεις;

Τελικά υπάρχει κρίση οικονομική στην Ελλάδα; Κάποιοι δεν το παραδέχονται ακόμα. Δεν το διακρίνουν και λένε πως είναι κυβερνητικά παιχνίδια ή των άλλων κρατών εις βάρος της χώρας μας. Άλλοι, προκατειλημμένοι ακόμα κομματικά βλέπουν μονόπλευρα τα πράγματα. Αυτοί που θίγονται περισσότερο με τα νέα οικονομικά μέτρα κοιτούν σαστισμένοι γύρω τους προσπαθώντας να αποτινάξουν ευθύνες και πραγματικότητα από πάνω τους.

 Ο λαός αντιστέκεται. Ο λαός ταξιδεύει. Ο λαός διασκεδάζει. Ο λαός εκδράμει. Ο λαός βολτάρει. Είναι μια μορφή αντίδρασης σε ότι τον φοβίζει και έρχεται κατά πάνω του. Ο λαός ετοιμάζει διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες για τα μέτρα με τα οποία καλείται να βοηθήσει ώστε να σωθεί η χώρα του! Ή μήπως δεν είναι έτσι;

Όλοι φωνάζουν ή ψιθυρίζουν πως ξέρουν ποιοι φταίνε για εδώ που φτάσαμε. Είναι άνδρες! Πολιτικοί. Που εκμεταλλευόμενοι τις πολιτικές θέσεις τους, εκμεταλλεύτηκαν τις συγκυρίες. Αλλά ποιος μπορεί και πάλι να το πει με ασφάλεια αυτό;  Ποιος είναι σε θέση να δώσει αποδείξεις; Γιατί χωρίς αποδείξεις δεν καταδικάζεται κανείς.

Είναι ίσως η πρώτη φορά πάντως που ο λαός έχει τη μικρότερη ευθύνη για την κατάσταση που ζούμε στη χώρα μας. Γιατί για όλα μα για όλα ως τώρα οι ευθύνες μοιράζονταν σε πολίτες και πολιτικούς. Όλοι είμαστε κύτταρα του ίδιου σώματος. Αυτού που λέγεται Έλληνας. Ας αρχίσουμε να παραδεχόμαστε πράγματα.

Επίσης δεν φταίει κανείς ξένος παράγον στον οποίο ανήκουμε, αν αυτή τη στιγμή μας διαφεντεύει. Γιατί απλώς δεν ήμασταν σε θέση να οδηγήσουμε εαυτόν στη σωτηρία του δικού μας κράτους. Και φυσικά κανείς σήμερα δεν κάνει αγαθοεργίες. Όλα είναι δούνε και λαβείν.

Αλλά το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης το έχουν ΜΟΝΟ οι πολιτικοί. Τελικά. Κακές διοικήσεις. Ανεύθυνες πολιτικές. Ανθελληνισμός και συμφεροντολογία. Συγκάλυψη. Ανανδρία από μέρους τους. Εγκληματίες από πρόθεση.

Αυτή τη στιγμή η χώρα στο πιο κρίσιμο σημείο ως τώρα, της οικονομικής της κατάστασης. Οι πολίτες καλούνται να ζούνε χωρίς το ευ στη ζωή τους. Για να σώσουν τη χώρα τους. Ναι συμφωνώ. Είμαι ελληνίδα πολίτης που αγαπώ τη χώρα μου και θέλω να τη δω να ορθοποδήσει και πάλι. Και να βαδίζει με ανάπτυξη για την ανάπτυξη. Να κάνω θυσίες για όσο χρειαστεί. Γιατί αν όχι εγώ θέλω τα παιδιά μου να ζήσουν σε μια ευνομούμενη και κοινωνικά ίσων ευχερειών χώρα. Εγώ το έχω φάει λοιπόν το παραμύθι αγαπητοί πολιτικοί. Αλλά…

Γιατί κι εσείς δεν δείχνεται το ίδιο αίσθημα προσφοράς στην πατρίδα με μένα; Γιατί μου στερείται τα βασικά από τη ζωή μου ενώ με ¨τυφλώνεται¨ με μειώσεις μηδαμινής αξίας στους μισθούς σας; Γιατί ¨βολέψατε¨ τα σόγια σας δίνοντας τους δουλειά στη βουλή μη περικόπτοντας στη ουσία από το ετήσιο εισόδημά τους; Γιατί εγκρίνεται τεράστια ποσά για αγορές περιττές(αγορά Υ/Η , συστήματα σκίασης σε υπουργείο) στην τωρινή επικίνδυνη για το κράτος οικονομική συγκυρία; Γιατί ακόμα ακόμα δεν κάνετε μια θυσία να λιγοστέψετε κατά εκατό ,από 300 σε διακόσιοι, αφού και ο νόμος το επιτρέπει και λόγος ύπαρξης τόσου αριθμού βουλευτών δεν υπάρχει;

Τελικά όταν ένας λαός κρατείται τεχνηέντως στην άγνοια και στην αβεβαιότητα και χωρίς καμία τέχνη στην μη εμπιστοσύνη στους επικεφαλείς του πώς να μπορέσει να αποδώσει στον εαυτό του κυρίως, γιατί από κει από τον έναν δημιουργείται ένα σύνολο. Σύνολο που βαδίζει προς το καλό και την πρόοδο ή προς την καταστροφή!

ΕΔΩ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΑΝΕΤΑΙ ΒΑΡΚΟΥΛΕΣ ΑΡΜΕΝΙΖΟΥΝ

Είναι μια διέξοδος κι αυτή. Είναι ένα άλλοθι. Είναι η δικαιολογία που ζητούσαμε. Μας την έδωσαν οι Γερμανοί.

Ένα άγαλμα. Μια ιστορία για την οποία οι Έλληνες είμαστε υπερήφανοι. Αυτό για το οποίο πρέπει να κρατιόμαστε στη θέση μας. Στο ύψος μας.

Μας πρόσβαλαν. Μας συκοφάντησαν. Μας υποτίμησαν. Τα σύμβολα ενός λαού δεν χρησιμοποιούνται από κανένα και για κανένα λόγο τέτοιο που να προσβάλει το λαό τους.

Όμως!

Μια απλή πολίτης τούτης εδώ της χώρας, μια απόγονος κι εγώ μιας σπουδαίας ιστορίας που έγραψαν, επανειλημμένα μάλιστα, οι πρόγονοί μου. Τούτη δω η κατ’ αρχάς εξωφρενική ενέργεια του περιοδικού Focus της Γερμανίας με την εικόνα του αγάλματος της Αφροδίτης της Μύλου σε στάση άσεμνη για το λαό της και για το ίδιο το άγαλμα και το συμβολισμό του.  Με βάζει στη διαδικασία πολλών και διαφόρων σκέψεων. Και όχι μόνο το Γερμανικό δημοσίευμα με τη συγκεκριμένη εικόνα. Αλλά η στάση του λαού μου απέναντι στο γεγονός.

Ερώτηση : Γιατί αγαπητοί μου συμπατριώτες οι Ευρωπαίοι μας βλέπουν με αυτόν τον τρόπο; Και φυσικά όχι μόνο οι Γερμανοί. Για να έχουμε και το γνώθης αυτόν. Μήπως από ζήλια; Μήπως επιδιώκουν κάτι ή επιθυμούν απ’ την Ελλάδα; Μα εκείνοι από πάντα ήταν οι ισχυροί και στην οικονομία, μόνο που εμείς διδάξαμε τον πολιτισμό. Έγινε αυτό. Στα αρχαία χρόνια.

Για να έρθουμε όμως στα νεότερα, τα πιο πρόσφατα χρόνια ,τι καταφέραμε; Για τι πρέπει να είμαστε περήφανοι εμείς οι νεοέλληνες; Ποια τα επιτεύγματά μας; Ποια η πρόοδος μας;

Δεν το κάνω αυτό, την κριτική του λαού που ανήκω κι εγώ άλλωστε, γιατί μισώ αυτή τη χώρα. Μάλιστα την αγαπώ πολύ. Τη θαυμάζω. Την Ελλάδα όχι τους Έλληνες…!

Γιατί τα αποτελέσματα των όσων έχουμε κατορθώσει ως σήμερα σα χώρα τα απολαμβάνουμε τώρα.

Κρίση σε όλα τα επίπεδα. Οικονομική, την έχουμε ονομάσει ως τη σοβαρότερη. Ανεργία και οπισθοδρόμηση. Για να μην αναφερθώ στην κρίση και σε άλλα επίπεδα.

Και τώρα; Τρέχουμε πίσω από την Ευρώπη. Και μας τρέχει η Ευρώπη. Γιατί δεν είμαστε εμείς ικανοί! Να πλησιάσουμε την πρόοδο.

Διαφθορά! Πρώτοι στην ΕΕ .Ρουσφετολογική συμπεριφορά. ¨Λαδώματα¨! Φοροδιαφυγή(είναι ένας τρόπος να δείχνουμε την αγάπη μας για τη χώρα μας αυτός). Λαμογιές! (Συγνώμη για τη λέξη αλλά καμιά λέξη δεν είναι ένοχη παρά μόνο η έννοιά της. Και εδώ η έννοια είναι αυτή ακριβώς που αποδεικνύει μια συμπεριφορά ).Ποιος θα μπορέσει να ξεγελάσει τον άλλο και όλοι μαζί την ΕΕ. Κοιτάμε ¨την πάρτη μας¨- άλλη μια αργκό φράση – αλλά χωρίς ομαδικότητα και έννοια για το σύνολο, σίγουρα βγαίνει χαμένη και η ομάδα στο τέλος.

Όλα αυτά μας είναι γνωστά. Έτσι δεν είναι συνέλληνες; Ποιος αν ρωτηθεί δεν τα ομολογεί; Ή μήπως δεν τα συζητάμε όταν βρισκόμαστε ο ένας με τον άλλο; Ή ακόμα και οι πολιτικοί μας- που πάντως είναι κομμάτι από μας και εμείς τους εκλέγουμε-δεν αποκαλούν ο ένας κλέφτη τον άλλον;

Τι υγεία έχουμε; Τι δικαιοσύνη; Τι δημόσιο τομέα; Και τι ιδιωτικό; -Είναι να κλαις!- Τι παιδεία τελικά; - Μάλλον με μαύρο δάκρυ.

Οι πολιτικοί! Χατίρια στους ψηφοφόρους. Ρουσφέτι και παροχολογία…Τα πληρώνουμε! Αξιοκρατία; Να γελάσω ή να κλάψω; Αυτό αγαπημένοι συμπατριώτες σας κάνει για συγκροτημένο κράτος; Εδώ για νομιμοποίηση, δίνοντας ιθαγένεια σε όσους μετανάστες στη χώρα μας το αξίζουν μιλήσαμε και συμπεριφερθήκαμε χειρότερα κι από κείνους που ζουν σε απολυταρχικά καθεστώτα. Δευτερεύον θα πει κάποιος.

Δε νομίζω αγαπητοί μου. Σε ένα κράτος όλα έχουν τη σημασία τους ώστε το κράτος αυτό να είναι σωστό ως προς τους πολίτες του αλλά και ως προς τα υπόλοιπα κράτη. Σε μια κοινωνία μάλιστα που καλώς ή κακώς βαίνει προς την παγκοσμιοποίηση.

Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά παραδείγματα θέλοντας να κάνω κριτική στη χώρα μου. Τι νόημα έχει; Μας είναι γνωστά. Όλοι τα ξέρουμε.

Αλλά τίποτα δε μένει κρυφό σε τούτο δω τον κόσμο. Ανάμεσα σε κράτη μάλιστα που και πάλι καλώς ή κακώς συνυπάρχουμε. Που με την πολιτική συμπεριφορά μας επηρεάζουμε κι εκείνα. Δεν γίνεται να μείνουν αμέτοχα.

Ούτε κι αν δεν είχαμε συμμετοχή σε αυτά θα είμαστε σε θέση να τα καταφέρουμε από μόνοι μας. Οπότε…όταν έχεις ανάγκη κάποιον μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι.

Στους Γερμανούς δεν είμαστε και οι καλύτεροι μετανάστες στη χώρα τους. Εκείνοι δε κατάφεραν να κάνουν με τη μεθοδικότητά τους και την πειθαρχία τους το κράτος τους, κράτος.

Για να συγκρίνουμε λοιπόν - και μεταξύ μας αγαπημένοι συμπατριώτες- σε ποιον απ’ τους δυο λαούς αξίζει το δάχτυλο της Αφροδίτης της Μύλου;

Ας κάνουμε κάτι από τώρα αν αυτό το δημοσίευμα το χρησιμοποιήσουμε σωστά ως αφύπνιση για να διορθώσουμε. Να συμμαζέψουμε. Να νοικοκυρέψουμε. Να συμμορφωθούμε.

Να προοδεύσουμε στην τελική και το δημοσίευμα με την Αφροδίτη της Μύλου να γίνει για μας μια υπενθύμιση για το από πού ξεκινήσαμε και που βρισκόμαστε.

Ας ρίξουμε το κεφάλι κάτω να δουλέψουμε έτσι που να διαψεύσουμε τον καθένα που θέλει να μας γελοιοποιήσει, όχι με λόγια και με συμπεριφορά ¨τσάμπα μάγκα¨ αλλά με έργα και αποτελέσματα!!!

Και παρ'όλα αυτά,τα όσα έχω αναφέρει στον παραπάνω σχολιασμό μου,

 με πιάνουν ρίγη συγκίνησης

όταν ακούω τέτοιους  ύμνους για τη χώρα μου

την Ελλάδα

και ένα δάκρυ γλιστράει στο μάγουλο...

Ανασκόπηση μιας ακόμα ημέρας που φεύγει...

Morricone (Ennio) ...

Σήμερα η μέρα ανέτειλε μέσα από ένα πέπλο ομίχλης. Μ’ αρέσει πολύ αυτό το τοπίο. Μου δίνει μια αίσθηση μυστηρίου και βλέπω τα πάντα σε σκιές και φτιάχνω τις δικές μου εικόνες. Πιο κάτω κοντά στο ποτάμι η ομίχλη όντας πιο πυκνή σου προκαλούσε οφθαλμαπάτες. Ο ήλιος εκεί ψηλά απ’ όπου κοιτάζει από πάντα, έδειχνε ίδιος φεγγάρι μες στη μέρα, έτσι πίσω απ’ το άσπρο τούλι της ομίχλης που κοίταζε τους ανθρώπους.

Κάτω στα γήινα, όλα είχαν τους συνηθισμένους ρυθμούς τους! Κόσμος χυμένος στους δρόμους. Συζητήσεις για τα ίδια πεζά πράγματα ,συνηθισμένα…και ασυνήθιστα θα έλεγες…

Για τον N1H1. Μας ¨την έπεσε¨ κι αυτός απ’ το πουθενά. Πανικός στη χώρα των ποντικών. Χαρούλες στον κυβερνοχώρο με τις γάτες!

Η λαοπλάνα TV βομβαρδίζει τα μυαλά με κίνδυνο. ¨Να φοβάστε μικρά ποντικάκια. Η φάκα είναι έτοιμη να πέσει στα κεφαλάκια σας!¨. Οι γιατροί είναι οι πρώτοι που τρέχουν να κρυφτούν στην τρύπα τους. Τι τους νοιάζουν οι ασθενείς…!

Εδώ στην Ελλαδίτσα…μια σταλιά τόπος τι να περιμένεις; Τα ίδια και τα ίδια. Με τους ίδιους ανθρώπους ασχολούνται όλοι , τα ίδια μικρά γεγονότα τα μεγαλοποιούμε, έτσι για να βάζουμε λίγο ρυθμό και νόημα στη ζωή μας. Ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος στη ΝΔ, τι θα γίνει με τους μισθούς, ε και κανένα έγκλημα έτσι για να ξυπνάμε απ’ το λήθαργο της συνήθειας. Γκρίνιες απ’ τους διαφόρους εμπόρους κι αυτό μες στη συνήθεια του έλληνα. Το μεσημέρι είδα λίγο TV. Πάντα όταν το κάνω μετανιώνω! Τα ίδια πρόσωπα κι εκεί. Να ασχολείται ο ένας με τον άλλο…Είδα εκεί και ένα τύπου τηλεπαιχνίδι ,που κάτι τύποι έχουν χρέη(και δεν είναι και ωραίοι) και καλούν έναν ειδικό να τους βοηθήσει. Μιλάνε για τα χάλια τους τόσο χαριτωμένα και γελάνε που εγώ που παρακολουθούσα τα’ χασα! Σκεφτόμουν: ¨Και μετά μας φταίνε οι τράπεζες; Ή το επιπόλαιο φέρεσθε ορισμένων;¨ Εκνευρίστηκα, έκλεισα. Αργότερα το απόγευμα τα’ θελα πάλι η δικιά σου. Άνοιξα πάλι χαζό κουτί κι εγώ παρακολούθησα πάλι χαζό παιδί: Ήταν σε εκπομπή και ρωτούσε η παρουσιάστρια πόση αυτοπεποίθηση έχουν οι καλεσμένοι της. Κι εκείνη έβγαινε με την δική της αυτοπεποίθηση που της χαρίστηκε απ’ το χρήμα και την αποδοχή των άκριτων κριτών της κάθε μέρα που την επιβραβεύουν παρακολουθώντας την και έκανε τον άπειρο καλεσμένο, σκόνη. Όχι πως δεν τα’ θελε κι εκείνος το ψώνιο…

Βαρέθηκα! Για άλλη μια φορά. Είναι πια απόγευμα. Κοιτώ στον ουρανό. Η νύχτα πέφτει σε λίγο ,μια ακόμα μέρα δύει μαζί με τον ήλιο της. Εκείνος μας καληνυχτίζει μες στα πορφυρά του ενδύματα και τώρα τον ακολουθεί το φεγγαράκι. Που νέο ντροπαλό, φετούλα πορτοκάλι βιάζεται να δύσει…

Πριν κλείσω άφησα για το τέλος την αναφορά μου στην πρόκριση της εθνικής μας ποδοσφαίρου για το μουντιάλ. Κοίτα ,εγώ απ’ αυτά δεν ξέρω πολλά. Άκουγα μόνο όλη την ημέρα που μιλούσαν όλοι γι’ αυτό και ήταν χαρούμενοι. Παραμύθι μεγάλο για να περνάει ο καιρός και το ποδόσφαιρο…! Θα ταξιδέψουμε στη Ν. Αφρική λέει εκεί θα γίνει το μουντιάλ το καλοκαίρι. Ok καλή μας επιτυχία!

Στην εκπνοή την ημέρας λέω να καληνυχτίσω με τον τρόπο που εμένα τον τελευταίο καιρό με γεμίζει: Να καθίσω κοντά στο τζάκι και αφού μείνουμε οι δυο μας με μόνη τη λάμψη της φωτιάς του να φέγγει το δωμάτιο να πιάσω κουβεντούλα μαζί του. Εγώ να το κοιτώ κι εκείνο να καθρεφτίζεται στα μάτια μου και να μου μιλά τις δικές του ιστορίες…!

Περσινά ξινά σταφύλια

ΑΧ, ΕΛΛΑΔΑ.mp3

Όμορφη μέρα η χθεσινή. Γλυκό πρωινό ,ξεχωριστό. Εορτή της εθνικής επετείου του ιστορικού «ΟΧΙ» της Ελλάδας στους επίδοξους κατακτητές της.

Απ’το πρωί έμπαινες στο κλίμα. Κανονιοβολισμοί και πατριωτικά εμβατήρια μέσα απ’το στρατόπεδο που έφταναν να ακούγονται σε μεγάλη ακτίνα γύρω του. Στα σπίτια κυμάτιζε η γαλανόλευκη και στους δρόμους άνθρωποι πολλοί που έβγαιναν να απολαύσουν την παρέλαση στο γλυκό φθινοπωρινό τοπίο. Παιδιά που ετοιμάζονταν να παρελάσουν, κάναν την τελευταία πρόβα πριν περάσουν όλο καμάρι μπροστά σε επισήμους και ανεπισήμους ,γονείς, συγγενείς , φίλους. Κόσμος πολύς που είχε μαζευτεί γύρω απ’το δρόμο που θα περνούσε η νεολαία σε παράταξη, περήφανα. Οι πλατείες γεμάτες, οι δρόμοι, τα μαγαζιά. Γιορταστικό κλίμα. Γονείς με παιδάκια να κρατούν εκείνα το σημαιάκι σφιχτά στο χεράκι σαν από ένστικτο για τη σημαντικότητα αυτού που κρατούν. Άνθρωποι κάθε ηλικίας γιορτινά ντυμένοι να κατευθύνονται προς την οδό της παρελάσεως.

Τώρα αυτή έχει αρχίσει και τα εμβατήρια δίνουν ρυθμό και τόνο πατριωτικό…

Οι νέοι περνούν μπροστά με καμάρι, λυγεροί και αγέρωχοι. Οι σημαιοφόροι κρατούν τη σημαία με χάρη, καμαρώνουν. Οι γονείς όλο χαρά περιμένουν να δουν τα παιδιά τους να παρελαύνουν.

Πάντα μου έφερνε δάκρυ σαν ετούτη τη μέρα αυτή η εικόνα. Έτσι, σαν η ψυχή να βιώνει, τη θυσία, την αυταπάρνηση, τον αγώνα, τα δεινά των Ελλήνων που έζησαν εκείνα τα γεγονότα .Εθνική Υπερηφάνεια λέγεται αυτό το συναίσθημα.

Και η σημαία…πως σου προκαλεί τέτοια και τόσα συναισθήματα ένα κομμάτι πανί!!! Ένα σύμβολο. Ένα χρώμα! Ο ουρανός ήρθε να βάψει αυτό το κομμάτι πανί. Ο μοναδικός ουρανός αυτής εδώ της χώρας. Της δικής μου χώρας. Και πόσες φορές δεν έχει τυλίξει στην αγκαλιά της θυσίες υπερασπιστών της ίδιας αυτής χώρας. Παρηγοριά μεγάλη!

Φτωχή Ελλαδίτσα , μια κουκίδα μες στον Παγκόσμιο χάρτη, ένα κομματάκι γης μοναδικής ομορφιάς και αγαθών όλων των ειδών που απλόχερα χαρίζεις σε τούτο δω το τσούρμο των τυχερών κατοίκων σου, πόσο εύκολα σου χρεώνουμε τα λάθη και τις παραλήψεις μας, την αδιαφορία μας και την κακία μας εμείς οι νεοέλληνες, απόγονοι όλων εκείνων που σε υπερασπιστήκαν δίνοντας για σένα αίμα και πνεύμα…!

Καιρός για «όχι» και στις μαθητικές παρελάσεις;

ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ

ΠΟΛΙΤΕΣ, ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΚΑΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ

ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΚΑΤΑΛΟΙΠΟ ΑΛΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=96000

Αφορμή έδωσε το παραπάνω άρθρο στη διατύπωση και της δικής μου άποψης σχετικά με το αν θα πρέπει να γίνονται μαθητικές παρελάσεις ένα θέμα από αυτά που σταθερά συζητιούνται τα τελευταία χρόνια κάθε παραμονή εθνικής επετείου. Οι γνώμες διίστανται. Το σίγουρο είναι πως οι πρωταγωνιστές αυτών των εκδηλώσεων δεν είναι πολύ σίγουρο αν κατανοούν ή ακόμα βιώνουν τη σημασία αυτού που κάνουν. Και είναι αυτοί οι μαθητές ασφαλώς. Αυτοί που δέχονται τουλάχιστο να πάρουν μέρος στην παρέλαση. Γιατί, κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι δεν θέλουν. Είναι λοιπόν τα αθώα ¨θύματα¨ γιατί τους τοποθετούμε σε μια θέση που δεν έχουμε εξηγήσει ποια είναι αυτή και γιατί το κάνουν όλο αυτό. Εμείς οι μεγάλοι. Εμείς έχουμε για άλλη μια φορά την ευθύνη. Η ιστορία ενός τόπου όταν γράφεται με θυσίες και αίμα δεν ακυρώνεται με τίποτα. Όσο κι αν οι συγκυρίες ή συνθήκες ή οι απόγονοι όσων θυσιάστηκαν θέλουν να ρίξουν τα πάντα σε λήθη. Από αδιαφορία είτε από σκοπιμότητα. Και εξηγώ!Η επαίτιος που γιορτάζουμε αύριο εκείνο το «ΟΧΙ» ήταν η αρχή της συμμετοχής της Ελλάδας στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Από κει και μετά ακολούθησαν τόσες γενναίες πράξεις και θυσίες Ελλήνων υπέρ της υπεράσπισης της Πατρίδας. Όλα αυτά τα γεγονότα και οι άνθρωποι ήταν τόσο μηδαμινά που δεν θα πρέπει να τους δίνουμε καμιά σημασία; Ναι , θα πει κάποιος αλλά τότε οι παρελάσεις τι εξυπηρετούν. Το θέμα ξεκινά από τη διδασκαλία στα σχολεία. Διδασκαλία η οποία κατά τη γνώμη μου είναι ελλιπέστατη ως προς την ιστορία και συγκεκριμένα αυτή για την οποία μιλάμε αυτή τη στιγμή. Οι μοντέρνες πολιτικές θέλουν γενικότητες και εξομάλυνση με τους άλλους λαούς στα πλαίσια μάλιστα της παγκοσμιοποίησης αλλά όχι να ακυρώνουμε γεγονότα. Και να ασεβούμε απέναντι στους προγόνους μας. Έτσι η ιστορία περιγράφεται ¨αχνά¨ και περιληπτικά ο μαθητής όντας με ένα πνεύμα αντίδρασης και λόγο ηλικίας του, δεν έχει κατανοήσει καθόλου τη σημασία μιας εθνικής επετείου. Απ’την άλλη οι άνθρωποι που περιβάλλουν αυτόν και οι σημαντικότεροι αλλά και αυτοί που έχουν τη μεγαλύτεροι ευθύνη απέναντί του ως προς το να δώσουν σε κατανόηση τα ιστορικά γεγονότα και αυτοί είναι οι γονείς και δάσκαλοι δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Οι γονείς έχουμε γίνει τόσο υλιστές που δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι κακό κάνουμε στα παιδιά μας κάνοντας τα να ενδιαφέρονται μόνο για το τι βλέπουν και καθόλου τι υπάρχει ως ιδανικό ή ηθικό στη ζωή. Πως λοιπόν ο νέος να συγκινείται όταν του μιλούν για φόρο τιμής σε προγόνους με τη μορφή παρέλασης; Οι εκπαιδευτικοί παίζουν κι αυτοί το δικό τους ρόλο. Και ύποπτο πολλές φορές. Διαβρωμένοι και αυτοί απ’το σύστημα ή από πολιτικές πεποιθήσεις που καμιά σχέση δεν έχουν με τα ιστορικά γεγονότα, οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα και αλλόκοτους δρόμους ,αυριανούς πολίτες που είναι υπεύθυνοι για το μέλλον τους.Και είναι φτηνές δικαιολογίες από όσους κρίνοντας την εμφάνιση των νέων στην παρέλαση υποδεικνύουν αυτή ως ένα τρόπο ώστε να μειώσουν τη σημασία αυτής σε σχέση με τους νέους. Οι νέοι που παίρνουν μέρος στην παρέλαση είναι παιδιά αντιπρόσωποι της γενιάς που ζουν. Και με τον τρόπο που εμφανίζονται. Το νόημα της παρέλασης αντιπροσωπεύοντας αυτό η νέα γενιά μάλιστα, δεν αλλοιώνεται από μια εμφάνιση που απλά την ακολουθούν οι νέοι ζώντας φυσιολογικά την εποχή τους. Κάτι που σκοπό και αποτέλεσμα έχει να απομακρύνει και αυτό ως τρόπος τους νέους απ’την ιδέα της παρέλασης.Το συμπέρασμα είναι πως ενώ η παρέλαση είναι μια εκδήλωση η οποία γίνεται προς τιμή όσων έχουν χύσει το αίμα τους για την υπεράσπιση της παρτίδας στην οποία ανήκαν εκείνοι αλλά ανήκουμε κι εμείς δεν έχουμε ούτε δώσει στα παιδιά μας να το καταλάβουν αυτό αλλά το χειρότερο είναι πως εμείς οι μεγάλοι προσπαθούμε να ακυρώσουμε. Κι ας έχουμε κάποιοι από μας βιώσει περιγραφές παππούδων ως πρόσφατες αποδείξεις των ιστορικών γεγονότων. Έχουμε αλλοτριωθεί έχω τη γνώμη τόσο που θα το πληρώσουν οι νέοι μας και δεν το συνειδητοποιούμε. Ή αδιαφορούμε για τα ίδια τα παιδιά μας που ισχυριζόμαστε πως αγαπάμε. Γιατί η ιστορική μνήμη οδηγεί σε συσπείρωση για το κοινό καλό κάτι που οι Έλληνες δεν είχαμε ποτέ, δυστυχώς. Και οι παρελάσεις είναι ότι πιο αξιοπρεπές στο να δείξουμε ευγνωμοσύνη στους ήρωες τις πατρίδας μας.

Ευχαριστώ!!!