Πέραν της ανθρώπινης δεοντολογίας

Από την στιγμή που άκουσα την είδηση και είδα τις εικόνες μπήκα σε ένα δίλημμα. Να το προσπεράσω ή να σταθώ προσπαθώντας να δω τα πράγματα και να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει; Οι διάφορες υποχρεώσεις της ζωής μου με αποπροσανατόλιζαν- όπως μάλλον έτσι συμβαίνει και με τους περισσότερους και γίναμε αδιάφοροι αλλά πολλές φορές αγνοούμε κάποια σημαντικά που γίνονται και έχουν, τουλάχιστο, σημασία να στεκόμαστε για να αναρωτιόμαστε και να γινόμαστε λίγο καλύτεροι ίσως.

Αναφέρομαι στον ξυλοδαρμό του υπουργού Χατζηδάκη. Είδα τις εικόνες. Σκληρές εικόνες. Η μέρα ήταν εκείνη που οι έλληνες θέλησαν να διαμαρτυρηθούν βγαίνοντας στο δρόμο και εγκαταλείποντας τη δουλειά τους για μια μέρα να φωνάξουν στα δυσβάστακτα μέτρα της κυβέρνησης στην προσπάθεια της τελευταίας να ¨συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα¨. Ναι, ο λαός δεν έχει άλλη επιλογή όταν νιώθει αδικημένος και είναι θεμιτό στα πλαίσια της Δημοκρατίας να διαμαρτύρεται όταν νοιώθει να αδικείται. Και ήταν ισχυρό το ρεύμα του κόσμου, πράγμα που δείχνει την αγανάκτηση και την ανησυχία ακόμα ακόμα για την επιβίωση των ελλήνων.

Οι πολιτικοί μας ως τα τώρα καθόλου φρόνιμα δεν κυβέρνησαν. Μάλιστα υπάρχει η εντύπωση πως μόνο για τον εαυτό τους και το προσωπικό τους συμφέρον κυβερνούσαν και να που φτάσαμε. Να πληρώνουν άλλοι δίκαια και πάρα πολλοί άδικα για να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία. Δεν είναι όμως ούτε ευθύνη των κυβερνώντων μας χρονιάς ή μιας κυβέρνησης, θα τολμήσω να πω-και όλοι μέσα μας το παραδεχόμαστε –ούτε μόνο των πολιτικών ευθύνη αν και, έχουν την μεγαλύτερη.

Αλλά από το να νοιώθεις αδικία και να θέλεις να το φωνάξεις και να διεκδικήσεις τα δίκια σου και…τη ζωή σου στο τέλος τέλος μέχρι του να σηκώνεις το χέρι σου πάνω σε έναν άνθρωπο για τις ευθύνες που έχει η παράταξη στην οποία ανήκει, είναι δική μου άποψη, πως ξεφεύγει από τη λογική. Ούτε μπορώ να δεχτώ πως φτάσαμε εκεί που η υπομονή έχει εξαντληθεί τόσο που να αρχίσουμε να καννιβαλίζουμε. Γιατί το ήθος και ο πολιτισμός είναι αξίες που τις φέρεις μέσα σου και δεν φθείρονται ακόμα και αν δεν έχεις φαγητό να φας ή νερό να πιείς. Οι συνδικαλιστές αποτίναξαν από πάνω τους το γεγονός. Πήραν αποστάσεις. Οι πολιτικοί το καταδίκασαν. Οι πολίτες;;; Τουλάχιστο αυτοί ειλικρινείς, δεν κατέκριναν. Και τότε ποιος έχει αντίρρηση για την τρομοκρατία; Γιατί καταδικάζεται; Γιατί ένας απλός πολίτης είναι θύμα και ένα εξέχων πρόσωπο δεν αξίζει έλεος; Και οι ευθύνες ημών του λαού; Τις ευθύνες εμείς έχουμε τη δυνατότητα να τις επιρρίψουμε σε όποιον κατά τη γνώμη μας πολιτικό δεν είναι ικανός ή κόμμα με την ψήφο μας. Όμως αρνούμαστε ακόμα και του καθήκοντος της ψήφου όταν μας δίνεται η ευκαιρία και μετά βιαιοπραγούμε στους πολιτικούς που επιλέχτηκαν να μας κυβερνήσουν σχεδόν ερήμην μας.

Είναι άγριο να θέλεις να δεις αίμα σε κάποιον για να εκδικηθείς ακόμα και όταν νοιώθεις αδικία. Έχεις χάσει το χαρακτηριστικό που σε ονομάζει άνθρωπο και ούτε ζώο δεν μπορείς να ονομαστείς γιατί εκεί υπάρχουν νόμοι(της φύσης, τροφή, επιβίωση) αλλά μόνο ως ένα λάθος της φύσης-τέρας χαρακτηρίζεσαι.

Στον αιώνα που ζούμε και με τις όποιες δυσκολίες ως προς την επιβίωσή μας τουλάχιστο θα έπρεπε να έχουμε κερδίσει τον πολιτισμό μας γιατί υποτίθεται είμαστε όλοι σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο μορφωμένοι και έχουμε διδακτεί από τα λάθη του παρελθόντος μας σαν άνθρωποι ότι ό,τι έχουμε πληρώσει ακριβά σαν ανθρώπινο είδος θα πρέπει να το αποφεύγουμε. 

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4609402

Επαιτεία ένα σύγχρονο πρόβλημα!

Σήμερα κινούμενη με το αυτοκίνητο πάλι συνάντησα κάποιους ανθρώπους στο δρόμο να επαιτούν. Λέω πάλι, γιατί είναι πια συνηθισμένο το φαινόμενο να σταματάς στο φανάρι και να σου ζητάνε συνάνθρωποι χρήματα για να επιβιώσουν. Όχι μόνο κινούμενοι με το αυτοκίνητο. Και το φαινόμενο δεν είναι τωρινό.

Πάντα υπήρχαν άνθρωποι που ζητούσαν ελεημοσύνη για να ζήσουν. Ούτε και τα συναισθήματα είναι πρωτόγνωρα όταν αντικρίζεις κάποιους αναξιοπαθούντες να επαιτούν.

Παρ’ όλα αυτά τώρα έχει διογκωθεί το φαινόμενο. Βλέπεις ανθρώπους κάθε ηλικίας, φύλου, κάθε εθνικότητας από αυτούς που ζητάνε καλύτερη ζωή στην πατρίδα σου να ζητούν. Να ζήσουν επαιτώντας. Δεν συνηθίζεται  αυτή την εικόνα. Και δεν πρέπει να τη συνηθίζεις.

Είναι πολύπλευρο το πρόβλημα. Πρώτα από όλα σκέφτεσαι. Μα γιατί το κράτος στο οποίο ζω να μην έχει κοινωνικό πρόσωπο ώστε να περιθάλπει και να στηρίζει κάποιους από τους πολίτες του, ή όσους δέχεται να φιλοξενήσει ως μετανάστες,όταν εκείνοι βρεθούν στην ανάγκη; Είναι η πρώτη σκέψη. Και φυσικά σωστή. Ένα κράτος είναι απαραίτητο να υποστηρίζει υλικά όσο και ηθικά τους πολίτες του που για ένα λόγο έχουν βρεθεί σε κατάσταση να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες τους. Και να τους βοηθά στην αποκατάσταση της περαιτέρω ζωής τους.

Η Ελλάδα είναι ενταγμένη σε ένα μεγαλύτερο σύστημα κρατών, την ΕΕ. Μέσα στους στόχους της ΕΕ είναι να υπάρχει κοινωνική μέριμνα για τους πολίτες. Τι γίνεται όμως στην πραγματικότητα; Γιατί ναι . Η θεωρεία είναι εύκολη. Και φυσικά κάθε κράτος έχει τις ιδιαιτερότητες του.

Ας πάρουμε το δικό μας κράτος. Μμμ το καταλαβαίνω πως νοιώθετε, όπως κι εγώ! Μάλλον αμφισβήτηση, απογοήτευση, θυμό. Γιατί ούτε ποτέ υπήρχε κοινωνική μέριμνα στο δικό μας κράτος-και όχι μόνο για αυτούς που κάποτε βρίσκονται στη θέση να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στα ατομικά τους έξοδα ,παρά κάτι ενισχύσεις ψίχουλα τελευταία- ούτε μεταναστευτική πολιτική έτσι που να μην επιτρέπει ανθρώπους από άλλα κράτη ερχόμενοι εδώ τι; Αντί να συναντήσουν τη ¨γη της επαγγελίας¨ όπως περιμένουν να καταλήγουν στο έσχατο σημείο εξαθλίωσης για έναν άνθρωπο. Να ζητιανεύουν για να ζήσουν. Μα μήπως η δικαιοσύνη ή οι ελεγκτικοί μηχανισμοί εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για την τάξη στον τομέα αυτό έχουν τη βούληση να βοηθήσουν; Κι έτσι αφήνεται ένα κράτος σαν το δικό μας μάλιστα με τουριστικό υπόβαθρο να υποβαθμίζεται κατακλύζοντας τους δημόσιους χώρους με κάθε είδους εθνικότητα ,ζητιάνους.

Νομίζω πως όλοι μας σαν πολίτες, εμείς που γινόμαστε δέκτες αυτής της απαράδεκτης κατάστασης θα πρέπει να αντιδράσουμε. Να πιέσουμε τις τοπικές αρχές. Να μην δείχνουμε ανεκτικότητα και να πιέσουμε τους ίδιους που φτάνουν στο σημείο να ζητιανεύουν –με τον τρόπο μας, είτε αγνοώντας τους ,είτε βοηθώντας τους αν είναι δυνατόν πρακτικά ή διαμαρτυρόμενοι για το γεγονός με όποιον τρόπο.

Δεν χαρακτηρίζει ένα κράτος ως ανεπτυγμένο όταν οι όποιοι άνθρωποι που ζουν σε αυτό κατακλύζουν τους δρόμους του επαιτώντας.

Μα τι είναι όσα λες; Θα μου πείτε! Στην παρούσα μάλιστα οικονομική κατάσταση της χώρας μας;

Τις προάλλες ένας φίλος συζητώντας υποστήριξε πως είναι καιρός με την κατάσταση στα οικονομικά της χώρας να ¨ανθίσει¨ πορνεία με όλες τις μορφές της. Θα βγούμε στο δρόμο!!! Δεν είχε άδικο τελικά. Μα δεν είναι μόνο λόγο της συγκεκριμένης κρίσης το φαινόμενο. Είναι και ότι όλοι μας έχουμε ισοπεδώσει αξίες , αρχές, αυτοσεβασμό, τιμιότητα, σεβασμό και έννοια στον συνάνθρωπο. Είναι ότι δεν μας ενδιαφέρει τι γίνεται γύρω μας. Αδιαφορούμε μα όλα γυρίζουν σε μας…

Για το απαράδεκτο αυτό θέαμα να συναντάς την επαιτεία σε κάθε βήμα σου είμαστε τελικά όλοι συνυπεύθυνοι.

Είναι μια κηλίδα που λερώνει όλους , είναι μια κουλτούρα που χαρακτηρίζει με άσχημο τρόπο τον τόπο μας κι εμάς που τον κατοικούμε. Ένα τόπο σαν την Ελλάδα που θα έπρεπε να είχαμε κρατήσει ¨καθαρό¨ σαν καθρέφτη που είδωλό του είμαστε εμείς όλοι οι πολίτες του.    

Έλξη και χημεία-Τα μυστήρια της επικοινωνίας!

Έλξη και χημεία. Και αργότερα επαφή σε ένα άλλο επίπεδο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Δεν αναφέρομαι μόνο σε σχέσεις του αντίθετου φύλου.

Το υποστηρίζουν ωστόσο αρκετοί επιστήμονες. Πως υπάρχει κάτι το μυστηριώδες ώστε κάποιοι άνθρωποι να έλκουν άλλους κοντά τους έτσι που στη συνέχεια της γνωριμίας τους να βρίσκουν πολλά κοινά σημεία επαφής τους. Κι έτσι να δίνουν μια εξήγηση στο γιατί υπήρξε αυτή η κατ’ αρχάς ανεξήγητη έλξη.

Όμως εγώ ούτε επιστήμων είμαι παρά μόνο αν μπορώ να το πω μόνο επιστήμων του εαυτού μου με την έννοια της έρευνας αυτού συνεχώς. Φυσικά μια έρευνα δεν οδηγεί πολλές φορές σε ασφαλή συμπεράσματα παρά μόνο μετά από πολλά πειράματα…

Αλλά πιστεύω πως πολλοί από σας έχουν νοιώσει αυτό: Αυτό δηλαδή το ανεξήγητο , να έχεις ¨δέσει¨ με έναν άνθρωπο πριν καλά καλά τον γνωρίσεις.

Είναι ένστικτο πιστεύω εγώ. Και το ένστικτο δεν είναι ανεπτυγμένο λένε όμως στον ίδιο βαθμό σε όλους τους ανθρώπους. Ίσως πάλι δεν του δίνουμε τη σημασία που πρέπει. Το ένστικτο είναι ένα έμφυτο συναίσθημα, ένα πρωτόγονο θα έλεγες μέσο, δοσμένο στους ανθρώπους ώστε εκείνοι να μπορούν να προφυλάξουν τους εαυτούς τους. Και όχι μόνο από τα στοιχεία της φύσης. Έτσι ως τέτοιο λειτουργεί κάλλιστα ώστε να οδηγήσει κάποιον σε ασφαλή μονοπάτια ζωής μαζί συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων που συναντάς σε αυτά.

Ας το δούμε απλά. Συναντάς ή κάνεις γνωριμία με έναν άνθρωπο. Κατ’ αρχάς ¨αντιμετωπίζεις¨ την εικόνα του.(Πια ίσως και πριν από αυτό. Είναι το πρωτόγνωρο και καινούριο να γνωρίζεις ανθρώπους και να επικοινωνείς μέσα από το διαδίκτυο, μα θα μιλήσω παρακάτω γι’ αυτό). Αργότερα γνωρίζεσαι λοιπόν με κείνον. Ανταλλάσεις σκέψεις και ιδέες , βλέπεις πως υπάρχουν σημεία επαφής. Η επικοινωνία πια έχει πάρει το δρόμο της. Σε άλλη περίπτωση, βλέπεις την εικόνα του άλλου. Έχεις και όλες τις καλές προθέσεις για κείνον-και πάντα για τέτοιες σχέσεις μιλάμε- μπορεί και να συμφωνείς σε αρκετά μαζί του αλλά…κάτι δεν προχωράει ανάμεσα στους δύο. Και είναι ανεξήγητο. Γιατί προσπαθείς για το καλύτερο ανάμεσα σε σένα κι εκείνον μα κάτι δεν βοηθάει. Και σιγά σιγά απομακρύνεστε. Και έρχεται στιγμή που αναρωτιέσαι γιατί αφού έχεις κάνει τα πάντα ως προς το να επικοινωνήσεις απτά , με όλους τους κανόνες που η επικοινωνία ορίζει , κι όμως τα δύο άτομα δεν μπορούν να πετύχουν μια ένωση.

Όσων αφορά το νέο τρόπο επικοινωνίας από το διαδίκτυο. Είναι μεγάλο κεφάλαιο. Θα το προσεγγίσω μόνο όσων αφορά τη σωστή επικοινωνία που προέρχεται μέσα από αυτό. Εδώ υπάρχει μια ιδιομορφία. Μπορεί να γνωριστείς με κάποιον ούτε καν έχοντας την εικόνα του. Μόνο γνωρίζοντας λίγα πράγματα για κείνον ,ίσως και όχι εκατό τα εκατό ασφαλώς, μα κι εδώ μπορεί να συμβεί το ίδιο όπως στην περίπτωση να έχεις μια φυσιογνωμία απέναντι σου. Κι εδώ η απορία να σε έλκει ένας άνθρωπος που καν δεν έχεις δει είναι μεγαλύτερη. Στη ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ή αν το πάρεις από άλλη άποψη όλα στη ζωή η τύχη τα φέρνει. Ο καθένας διαλέγει από αυτό. Μα νομίζω- κι εδώ ίσως ήταν το δύσκολο για μένα ως προς το να το αποδείξω ότι ένα σύμπαν, μια ανεξερεύνητη ακόμα δύναμη, ένα μυστήριο μπορεί να φέρει δύο ανθρώπους κοντά έτσι που να νοιώσουν αργότερα με την περαιτέρω γνωριμία τους πως ο ένας είναι κομμάτι του άλλου. Και είναι πολύ όμορφο να βρίσκεις στο διάβα της ζωής σου τα κομμάτια του εαυτού σου. Συμπληρώνεσαι έτσι σιγά σιγά. Συναρμολογείσαι. Και είναι εκπληκτικό πως επικοινωνείς μετ’ έπειτα με κείνον.

 Οι άνθρωποι κατά καιρούς φτιάχνουμε τις θεωρίες μας, που είναι προσωπικές, ως προς κάποια πράγματα που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε. Είναι φορές που εκείνες είναι μύθοι. Είναι άλλες που έχουν όμως ισχυρές βάσεις. Μα και κάπως έτσι στηριζόμενοι σε μια υπόθεση δεν τεκμηριώνεται στη συνέχεια κάτι; Είναι και ανθρώπινη ανάγκη εξ’ άλλου να θέλεις να στηρίξεις κάπου το ανεξήγητο.

Θέλω να καταλήξω και να δικαιολογήσω τη δική μου θεωρεία. Πως δηλαδή και φυσικά υπάρχει κάτι το οποίο έλκει τον έναν άνθρωπο προς κάποιον άλλο αλλά πια δεν είμαι σίγουρη αν είναι κάτι το χειροπιαστό, αν λάβουμε υπ’ όψη και την έλξη δύο ανθρώπων μέσα από ένα μέσο όπως το διαδίκτυο. Αλλά όταν ανακαλύψεις πια αυτόν, ένα κομμάτι σου δηλαδή, διαπιστώνεις στη συνέχεια με κείνον μια άλλου τύπου επικοινωνία.

Σε όλες τις περιπτώσεις της κατ’ αρχάς και ανεξήγητης έλξης  αποδεικνύεται αυτό. Ότι δηλαδή πια η επικοινωνία ταξιδεύει με ¨κύματα¨. Και βλέπεις τους ανθρώπους να νοιώθουν από πριν ή να κατανοούν ό,τι ακόμα δεν γνωρίζουν ή να χρησιμοποιούν τους ίδιους κώδικες επικοινωνίας την ίδια στιγμή γιατί εκείνη τη στιγμή ο εγκέφαλος τους λέει τα ίδια πράγματα. Τηλεπάθεια το ονομάζω εγώ αυτό. Δεν είναι κάτι τόσο δύσκολο να εξηγηθεί. Είναι απλώς η πολύ δυνατή έλξη και ταύτιση χαρακτήρων του ενός για τον άλλο που ενεργοποιεί την ικανότητα του εγκεφάλου να ¨μαντεύει¨ λαμβάνοντας ή καλύτερα ¨τραβώντας¨ τα σήματα που εκπέμπονται από τον εγκέφαλο του άλλου με τον οποίο συνταιριάζεις. Η ικανότητα ή μια δύναμη που να κάνει δυο ανθρώπους να επικοινωνούν εγκεφαλικά και να αποδεικνύεται στη συνέχεια εκφράζοντας το με λέξεις, και από τους δυο.

Ο εγκέφαλος του ανθρώπου ως γνωστόν έχει πάμπολλες δυνατότητες και όσο για τις δυνάμεις που κρύβει η ψυχή, αυτές δεν έχουν υπολογιστεί ακόμα!

Κάποιος θα έλεγε πως είναι ακόμα πιο απλό. Είναι αυτό που λέμε ¨ταιριάζουμε¨. Ο καθένας από μας δηλαδή βρίσκει ένα ταίρι!

Μπορεί να είναι ερωτικό ταίρι. Μα πέρα από αυτό και περισσότερο ίσως σημαντικό να ανακαλύψεις ένα ταίρι ζωής. Που είναι ένας καλός φίλος! Ένα κομμάτι από το πάζλ του εαυτού σου!!!

Σκέφτομαι και γράφω!

Έτσι κάθισα σήμερα να γράψω τις σκέψεις μου για τη ζωή. Πως; Θα με ρωτήσετε! Να, επειδή πριν λίγες μέρες υποδεχτήκαμε μια νέα χρονιά και με αφορμή αυτό, έκανα έναν απολογισμό ζωής και θέλησα να δω το μέλλον που όμως δεν μπορώ να διακρίνω τόσο μακριά. Και επειδή σε λίγο καιρό θα έχω γενέθλια, σταθμός κι αυτός! Ποιος ήταν εκείνος που όρισε το μέτρο για τη ζωή μας; Μα δεν έπεσε και τόσο έξω. Η ζωή έχει συγκεκριμένο μονόδρομο. Δεν μπορείς να ακολουθήσεις το δικό σου μονοπάτι. Ίσως να διαλέξεις να αποφύγεις τα δύσκολα σημεία του δρόμου αλλά είναι χαραγμένη η πορεία.

Και λόγω του ότι κάθε μέρα μαθαίνουμε ή και βιώνουμε το πόσο μικρή είναι τελικά αυτή η πορεία γι’ αυτό συλλογίζομαι αυτήν την ώρα τούτα.

Είμαι σίγουρη ότι όλοι οι άνθρωποι το έχουμε κάνει, να κάνουμε αυτές τις σκέψεις αλλά, σε λίγο παραιτούμαστε. Άλλωστε τι σημασία έχει; Αφού δεν έχεις άλλη επιλογή; Είναι το ποιο ασφαλές  συμπέρασμα. Κι απ’ την άλλη ενδέχεται όσοι είμαστε οι άνθρωποι, τόσες θεωρίες να υπάρχουν για την αξία της ζωής.

Ας καταθέσω λοιπόν τη δική μου όχι για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο για εκτόνωση. Γιατί να, είναι θεραπευτικό αν βγάλεις τα εσώψυχά σου λένε οι ψυχολόγοι.

Κατ’ αρχάς …κατ’ αρχάς…

Γιατί να το αναλύσω τόσο πολύ;(είχα σκοπό να το πάρω το θέμα από την αρχή της ζωής του καθενός από μας, δεν είναι απαραίτητο κρίνω τώρα)

Έχω λοιπόν την εντύπωση πως είναι τόσο πολύ σύντομη η ζωή μας. Και δεν το λέω αυτό όπως το λέμε στην καθημερινότητα μας όλοι χωρίς καν να συνειδητοποιούμε τι είναι αυτά που λέμε. Το λέω με ένα συναίσθημα φόβου ίσως, θλίψης, αλλά και προβληματισμού. Αλλά ως ένα σημείο τέτοιο ώστε ως δεδομένο εγώ η ίδια να το δεχτώ.

Αναλογίζομαι τι έκανα ως τώρα –κοντεύω τα 40- τι περιθώρια έχω αλλά και πόσα έχω ακόμα να κάνω. Εδώ διαπιστώνω πως έχω σχέδια και όνειρα. Είναι αισιόδοξο. Από κάτι καλό λοιπόν ξεκινώ. Αν και η ίδια η ζωή δεν σου εγγυάται πως θα σου χαριστεί για να κάνεις εσύ αυτά που θέλεις και είναι κάτι απαισιόδοξο αυτό! Αλλά οι άνθρωποι δημιουργηθήκαμε για να σχεδιάζουμε και να κοιτάμε μπροστά στο προδιαγεγραμμένο μονοπάτι της ζωής. Αν και η θρησκεία που διδαχτήκαμε λέει πως δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένη την επόμενη μέρα. Κι άλλο αντιφατικό σημείο.

Τι είναι λοιπόν η ζωή; Και τελικά πως πρέπει να τη χειριστούμε; Ακούστε ανθρώπινες θεωρίες.

Η ζωή δεν είναι τίποτα παρά μια προετοιμασία για τη ¨ζωή μετά θάνατον¨

Η ζωή είναι τα πάντα

Τη ζωή σου πρέπει να την προσέχεις για να κερδίσεις…;;;

Η ζωή είναι ένα αστείο

Τη ζωή πρέπει να την παίρνεις στα σοβαρά

Ζήσε στη ζωή σου κάθε στιγμή σαν να’ ναι η τελευταία

Ζήσε συντηρητικά για να κερδίσεις ζωή

Τι κι αν ζήσεις, αργά ή γρήγορα θα πεθάνεις

Νομίζω ο καθένας από μας αναλόγως τα βιώματα , τη σχέση μας με το Θεό, το χαρακτήρα και τους στόχους ,το πόσο ¨άδειος ή γεμάτος¨-κι αυτό έχει διάφορες εξηγήσεις- είναι μέσα του, αντιμετωπίζει τη ζωή διαφορετικά.

Τελικά η ζωή είναι μια αντίφαση. Είναι μια σειρά γεγονότων που καλείσαι να επιλέξεις να ζήσεις ή να προσπεράσεις. Η ζωή είναι κάτι το απρόβλεπτο.

 Εσύ σε σχέση με τη ζωή τι πρέπει να κάνεις;

Νομίζω ο καθένας αυτό που νομίζει ως το σωστό. Όμως όχι επειδή έτσι νομίζει πως πρέπει να γίνει, αλλά γιατί αυτό θα του δώσει δύναμη και ψυχικό σθένος για συνέχεια. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς.

 Το όχημα αυτό που λέγεται ζωή δεν έχει όπισθεν. Σου δίνεται, το οδηγείς άλλοτε συνετά και συντηρητικά αλλά και άλλοτε με μεγάλη ταχύτητα. Έτσι για να νοιώσεις τον ίλιγγο.

Μήπως τελικά τη ζωή αξίζει να τη ζεις νοιώθοντας μόνο τον ίλιγγο;;;

Παιδική κακοποίηση-Ανθρώπινη κατάντια...

Πλέον έχει γίνει καθημερινή είδηση τόσο που τείνουμε να συνηθίσουμε στο άκουσμά της και να μην μας κάνει αίσθηση πια.

Κι όμως είναι ότι πιο ειδεχθές μπορεί να διαπραχθεί από άνθρωπο προς το ίδιο το είδος του μάλιστα. Η αναφορά μου για την χθεσινή είδηση της σύλληψης  κυκλώματος που διακινούσε πορνογραφικό υλικό με θέμα παιδιά!

Θλίψη είναι το λιγότερο που αισθάνεσαι στο άκουσμα μιας τέτοιας είδησης. Αποτροπιασμό, φρίκη, θυμό αλλά και αναπάντητα ερωτηματικά. Γιατί; Και σ’ αυτό το γιατί δεν μπορείς να απαντήσεις. Είναι διαταραγμένες προσωπικότητες εξηγεί ο ψυχίατρος. Αλλά τόσοι διαταραγμένοι από το συγκεκριμένο πράγμα; Τόσοι άνθρωποι τον καιρό που ζούμε έχουν χάσει τα λογικά τους ώστε να κακοποιούν παιδιά για την ευχαρίστηση τους! Η εποχή μας χαρακτηρίζεται ως εποχή σεξουαλικής απελευθέρωσης, ταμπού σχετικά με τις σχέσεις των ανθρώπων έχουν καταρρεύσει, οι κοινωνίες τείνουν να εξαλείψουν τον πουριτανισμό ο οποίος έδινε ένα  άλλοθι στο παρελθόν ώστε οι άνθρωποι να στερούνται του σεξ όσο κι αν το επιθυμούσαν. Κι όμως τα πράγματα έχουν την αντιστρόφως ανάλογη πορεία. Όσο ελεύθερα μπορείς να απολαύσεις το σεξ σήμερα, τόσο πιο ανώμαλες τάσεις αναπτύσσεις.

Όσοι εμπλέκονται σε τέτοιου είδους εγκλήματα , κάθε είδους άνθρωποι. Από κάθε κοινωνική ομάδα. Κάθε είδους μόρφωση. Άνθρωποι που ζουν σε μεγάλες πόλεις αλλά στον ίδιο βαθμό εμπλεκόμενοι και άνθρωποι που κατοικούν σε κλειστές κοινωνίες.

Μα δεν αφορά αυτού του είδους ο ξεπεσμός στην διακίνηση παιδικής πορνείας απ’ το διαδίκτυο, γιατί εύκολα κάποιος θα μπορούσε να δαιμονοποιήσει αυτό το μέσο και έτσι να αποφύγει την ουσία και αιτία του κακού. Κάθε μέρα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας ειδήσεις σαν αυτή των καθολικών ιερέων που κακοποιούσαν παιδιά και όχι μόνο καθολικών. Όλοι γινόμαστε δέκτες τέτοιων κακοηθέστατων μαντάτων. Κι από κει αναρωτιέσαι. Συλλογίζεσαι με πόνο. Τι φταίει; Τι είναι αυτό που οδηγεί το ανθρώπινο είδος να κανιβαλίσει ενάντια στο είδος του, κακοποιώντας τη συνέχειά του. Τα παιδιά; Γιατί τόση δίψα για σεξ όταν τα πάντα είναι στη διάθεση του καθένα; Και η ηθική τέλος πάντων; Τι έγινε; Που πήγε; Κατέρρευσε;

Ποια είναι λοιπόν τα πιστεύω μας; Σε τι Θεό στηριζόμαστε πλέον; Διαθέτουμε σεβασμό για κάτι; Αλλά ούτε καν για τον ίδιο τον εαυτό μας;

Φρίττω αγαπητοί αναγνώστες. Απορώ και εξίσταμαι .Προσπαθώ να αναλύσω για να μπορέσω να κατανοήσω…Όχι για να δώσω ελαφρυντικά. Αυτά δεν υπάρχουν σε τέτοιου είδους ενέργειες. Αλλά να ,για να εκλογικεύσω.

Ο άνθρωπος θεωρείται ανώτερο ον στο σύμπαν τούτο που ζει. Και κάνει τη διαφορά απ’ τα υπόλοιπα είδη , χιλιάδες είδη ζωής που συμβιώνει μαζί τους ότι διαθέτει νου. Λογική. Ώστε να είναι σε θέση να κάνει το σωστό. Το οποίο ορίζεται ως το να σέβεται τον συνάνθρωπο περισσότερο ακόμα όμως τον ίδιο του τον εαυτό. Και επίσης έχει μια φύση. Η οποία υπαγορεύει ορισμένες ενέργειες πρακτικές και ευχαρίστησης. Στην πορεία της ζωής του ανθρώπου αυτή εξελίχθηκε περνώντας από δύσκολους ατραπούς. Το όπλο για την ομαλή εξέλιξή του ήταν και θα είναι η παιδεία του. Στο σημείο που βρίσκεται θα έλεγε κανείς πως λογική-το φυσικό προσόν, η ηθική-ο σεβασμός στον συνάνθρωπο αλλά και η παιδεία του-η οποία είναι σε υψηλά επίπεδα  στην εποχή μας-θα έπρεπε να τον μετεξελίξουν σε ένα πολύ ανώτερο ον με ιδιαίτερα ανεπτυγμένο IQ αλλά ταυτοχρόνως το ίδιο ανεπτυγμένο EQ!

Αντιθέτως ο άνθρωπος αρνείται να ¨προχωρήσει¨ το είδος του γυρνώντας σε μια κατάσταση ,όχι ζωώδης, τερατώδης.

Ή ακόμα αν θέσεις το ζήτημα πάνω σε θρησκευτικά όρια ακόμα χειρότερα. Στο όνομα του όποιου Θεού γίνονται οι πιο ανήθικες πράξεις!

Έχω πλατειάσει και υπεραναλύσει ίσως, προσπαθώντας κι εγώ να εξηγήσω να βρω απαντήσεις-χωρίς αποτέλεσμα σε τελική ανάλυση όμως.

Γιατί άραγε ένας άνθρωπος να βρίσκει σεξουαλική ικανοποίηση κακοποιώντας την προσωποποίηση της αγνότητας-ένα παιδί;

Γιατί δεν αρκείται σε ¨παιχνίδια¨ σεξουαλικά κάθε είδους που όμως σχετίζονται με τους ενήλικους.

Γιατί έχουμε χάσει το θάρρος και τον αυτοσεβασμό μας οι άνθρωποι. Γιατί τόση υποκρισία ανάμεσα σε τόσους υποκριτές; Γιατί τόση ανανδρία; Γατί αυτή η υποβάθμιση του ανθρώπινου είδους; Ως που θα καταντήσουμε οι άνθρωποι;

Βλέπω την μετεξέλιξή του είδους μας σε ζόμπι που ¨άδειοι¨ στο νου και την ψυχή γυρεύουμε να κατασπαράξουμε ο ένας τον άλλο!!!

Η δικτατορία των όμορφων

«Η λέξη δικτατορία είναι υπερβολική για να τη χρησιμοποιήσεις εδώ».

Μου είπε ένας δικός μου άνθρωπος όταν με ρώτησε για ποιο θέμα γράφω. Νομίζω πως δεν είναι καθόλου. Για δες ένα γύρω. Οι άνθρωποι προσπαθούν με κάθε τρόπο να φαίνονται όμορφοι. Μέσα από χιλιάδες προβλήματα προσωπικά και της εποχής όλοι έχουμε την αγωνία του φαίνεστε.

Είναι η τηλεόραση που έχει διεισδύσει τόσο στο συνειδητό και το υποσυνείδητο και όλοι έχουμε συγκεκριμένα πρότυπα που εκεί προβάλλονται;

Αυτό το ¨λαοφιλές¨; μέσο μας επιβάλει και τον τρόπο του φαίνεστε. Πρέπει να είσαι κάπως, συγκεκριμένα , τέλεια δηλαδή  και ο άκριτος τηλεθεατής υιοθετεί και μιμείται. Στο τέλος εκείνος ζημιώνει. Γιατί όπου κι αν κινείται πλέον το ζητούμενο είναι η εξωτερική εμφάνιση. Όλα τα άλλα σημαντικά παραμερίζονται, υποβαθμίζονται, ο άνθρωπος χάνει την προσωπικότητά του και γίνεται μάζα.

Κι έτσι όπου κι αν κινηθεί κανείς σήμερα το ζητούμενο είναι αυτό που δείχνει. Κι αν κάποιος διαθέτει προσόντα πέρα απ’ αυτό εκείνος θα πεταχτεί στην άκρη μαζί με τα προσόντα του.

Αν η τηλεόραση έδειξε ένα τρόπο επιβολής στους άλλους , οι ίδιοι μας άκριτα επιβάλαμε κάτι που κανέναν δεν βοηθά. Γιατί κανείς δεν εκτιμά πια ταλέντα και προσόντα αλλά το όμορφο κενό!

Στην καθημερινότητα το διαπιστώνεις. Σε κάθε αναζήτηση εργασίας τυχερός είναι ο ωραίος. Μη δίνοντας αρκετή σημασία στα σημαντικά προσόντα που μπορεί να διαθέτει κάποιος που δεν έχει εμφάνιση. Η νεολαία έτσι έχει διαμορφώσει την άποψη πως πρέπει να κυνηγά κανείς την εξωτερική του τελειότητα και δεν έχει σημασία ο εσωτερικός του κόσμος. Για δες πόσο επικίνδυνο είναι αυτό! Σιγά σιγά χτίζουμε μια κοινωνία της κενότητας και έλλειψης ουσιωδών στη ζωή αλλά και στην αξιοπρέπεια, τις αξίες , την καλλιέργεια ταλέντων για να πάει προς την πρόοδο ο κόσμος τούτος.

Οι σχέσεις έχουν επηρεαστεί. Τα στάνταρτς, προσωπικά, σεξουαλικά, ή σε φιλικό επίπεδο έχουν αλλοιωθεί.

Εξηγούμαι σε αυτό το σημείο πως δεν είμαι κατά των όμορφων ανθρώπων. Πως θα μπορούσα άλλωστε αφού πάντα το ωραίο προδιαθέτει ευχάριστα. Απλά διαμαρτύρομαι στην επιβολή μόνο αυτού ως κριτήριο για να ξεχωρίσει ή να πάρει μια εύνοια ή να εκτιμηθεί κάποιος παραπάνω από κάποιον που διαθέτει άλλα χαρίσματα και προσόντα και παραγκωνίζεται γιατί δεν είναι αποδεχτός εμφανισιακά.

Κανείς λοιπόν δεν είναι σε θέση να καταλάβει, ούτε όσοι είναι οι θιγόμενοι, ότι χρειάζεται επανάσταση εναντίον της δικτατορίας των όμορφων και όσων προσπαθούν να την επιβάλουν θέλοντας να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε μάζα, σε μια όμορφη μάζα, επιμένοντας σε αξίες και προσόντα πάνω από όλα σε ολοκλήρωση προσωπικότητας και διάθεση για προσφορά, σε αξιοποίηση δυνατοτήτων για την πρόοδο και την ευημερία του κόσμου και φέροντας σε δεύτερη μοίρα το τέλειο της εικόνας, μιας εικόνας μάλιστα που με όσες προσπάθειες παρέρχεται μέσα στο χρόνο και χάνεται χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος!!!

Η αρρώστια που λέγεται... Ζήλια!

Έχω αισθανθεί πολλές φορές από παιδί ακόμα να με κυνηγά η ζήλια. Όχι μόνο εγώ, αρκετοί από μας. Έχω γι’ αυτό αναρωτηθεί πολύ περισσότερες γιατί και τι είναι αυτό που απασχολεί έναν άνθρωπο και τον κάνει να ζηλεύει έναν άλλο. Με τη ζήλια γεννιέται άραγε κάποιος ή την αποκτά καθώς οι ελλείψεις της ψυχής του γίνονται πολλές και μεγάλες;

Τη ζήλια προσωπικά τη χαρακτηρίζω ¨αρρώστια¨ που βασανίζει αυτόν που τη φέρει αλλά και αυτούς που έρχονται σε επαφή μαζί του.

Είναι αυτό το συναίσθημα, ή ως πάθος είναι καλύτερα να το δει κανείς-γιατί τα συναισθήματα έχουν μια αγνότητα- είναι λοιπόν ένα πάθος το οποίο κάνει τον άνθρωπο να θέλει να αποκτήσει ότι έχουν οι άλλοι και γι’ αυτό μπορεί να ακολουθήσει επικίνδυνα μονοπάτια. Από ζήλια κάποιος γίνεται κακός και πληγώνει τον ανυποψίαστο συνάνθρωπό του. Αυτός μπορεί να είναι ένας απλός συνάνθρωπος μέχρι ο πιο δικός του άνθρωπος. Αγαπημένος. Όλοι γνωρίζουμε περιπτώσεις κακοποίησης, μέχρις εσχάτων πολλές φορές, ακόμα και ανάμεσα σε αδέλφια με κίνητρο μόνο τη ζήλια. Τα πρώτα αδέλφια της ανθρωπότητας αλληλοσκοτώθηκαν από ζήλια!!!

Είναι ψέμα απ’ την άλλη αν ισχυριστεί κάποιος πως δεν έχει νοιώσει ζήλια για κάτι ή κάποιον. Είναι η ένταση που νοιώθεις τη ζήλια που κάνει τη διαφορά. Και η λεγόμενη εποικοδομητική ζήλια υφίσταται κι εκείνη και κάνει τη διαφορά. Μπορεί να ζηλέψω προς στιγμή αλλά να μπορώ να τιθασεύσω αυτό μου το πάθος την επόμενη κάνοντάς το εποικοδομητικό μετατρέποντας το σε συναγωνισμό. Να μπορώ λοιπόν να επιβληθώ στη ζήλια μου για να την παραμερίσω. Απίστευτη αυθεπιβολή του εαυτού χρειάζεται η υπέρβαση αυτή!

Η ζήλια εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Μπορεί αυτός που ζηλεύει να προσβάλει τον άλλο με λόγια για αν τον μειώσει απλώς και να πάρει εκείνος μια ικανοποίηση, μπορεί να συκοφαντήσει για να δει να παθαίνει κακό αυτός που ζηλεύει, να υποκριθεί φιλία ώστε να βλάψει αυτόν που ζηλεύει, αλλά ακόμα και να φτάσει σε έσχατο σημείο ακόμα και να αφαιρέσει τη ζωή αυτού που δεν μπορεί να ¨μοιάσει¨.

Είναι σκληρό πολύ για εκείνον που υφίσταται αυτό το σοβαρό πάθος, είναι και βάσανο ψυχής όμως για εκείνον που τη νοιώθει. Το άτομο αυτό έχει μια αίσθηση κατωτερότητας, ότι δεν μπορεί να καταφέρει ότι ο άλλος, έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και είναι κάτι που του λείπει και εκδηλώνεται με αυτόν τον τρόπο.

Θέλω να αναλύσω το θέμα ζήλια γιατί όπως είπα πιο πάνω την έχω υποστεί στη ζωή μου από διάφορους ανθρώπους και σε διαφορετικά στιγμιότυπα της ζωής μου. Έχω νοιώσει τον πόνο του να σε αδικούν από ζήλια, να θέλουν να αποκτήσουν τα κεκτημένα σου, να υφίστασαι δολιοφθορά από ανθρώπους που απλά αλλά οδυνηρά φέρουν το αγκάθι της στην ψυχή τους.

Αλλά είναι σκόπιμο να προσπαθήσει κάποιος να διακρίνει από που προέρχεται αυτό το πάθος της ψυχής, ώστε να μπορέσει να κατανοήσει και στη συνέχεια να εξομαλύνει την προκατάληψη που μοιραία καταλαμβάνει ένα μέρος της ψυχής του υφιστάμενου τα πάθη των άλλων.

Είναι ένα θύμα και ο φέρον αυτή, τη ζήλια. Είναι κάποιος που στερήθηκε ίσως κάτι σημαντικό για κείνον στη ζωή του. Είναι κάποιος που δεν γνώρισε έπαινο. Είναι αυτός που ηθελημένα ή οδηγούμενος από άλλους, δεν του αρκεί το λίγο, ούτε το πολύ, ούτε το περισσότερο και διαρκώς κυνηγά το ¨άπιαστο¨. Είναι και αυτός που δεν έχει βρει τις ισορροπίες του, δεν γνωρίζει τον εαυτό του ή συγκρούεται συνεχώς με το εγώ του. Είναι λοιπόν ο ελλιπής συναισθηματικά και ο μη συμφιλιωμένος  με τον εαυτό του ο φέρον τη ζήλια. Είναι λοιπόν ένας δυστυχής ¨μισός¨ άνθρωπος. Και είναι πιο δυστυχής εκείνος που δεν μπορεί να το διακρίνει ότι το φέρει. Τον βασανίζει κάτι που αγνοεί. Κακοποιεί τους συνανθρώπους του και δημιουργεί εχθρούς κι έτσι ζει διαρκώς σε φαύλο κύκλο.

Άραγε η ζήλια έχει διάφορα είδη ή είναι η ίδια; Το άτομο που ζηλεύει έχει ως στόχο να αποκτήσει ότι έχουν οι άλλοι. Υλικά ή πράγματα σαν την εξωτερική εμφάνιση ή την εξυπνάδα ή τις διάφορες αρετές , αρετές που μπορεί να έχει κι εκείνος ή κάποιες άλλες, αλλά η χαμηλή του αυτοπεποίθηση δεν του επιτρέπουν να εντοπίσει στον εαυτό του. Υπάρχει και ένα άλλο είδος ζήλιας. Αυτό που νοιώθουν οι σύντροφοι μεταξύ τους. Είναι όμως ζήλια αυτό; Προσωπικά δεν δέχομαι ότι το συναίσθημα πως  μπορεί να χάσω τον άνθρωπο που αγαπώ είναι η ζήλια. Το τεκμηριώνω με μια λογική αυτό. Όταν ο ένας σύντροφος ζηλεύει αυτός δεν επιθυμεί το κάτι απ’τον σύντροφό του αλλά επειδή τον θεωρεί κεκτημένο του τον διεκδικεί από κάποιον άλλο με τρόπο βίαιο αλλά και άδικο πολλές φορές. Είναι ακριβώς έτσι; Ή μήπως και πάλι αυτός που εκδηλώνει ζήλια στο σύντροφο επιθυμεί ότι έχει ο αντίζηλός του; Τότε η ζήλια έχει το ίδιο πρόσωπο. Ένα και το αυτό πρόσωπο. Αν επεκτείνουμε τη σκέψη μας το αίσθημα αυτού που ζηλεύει το σύντροφό του είναι ο εγωισμός του να μη χάσει ότι του ανήκει αλλά και υποκίνηση της αγάπης για το άνθρωπό του. Που στη ζήλια της καθημερινότητας δες υπάρχει. Ο άνθρωπος που ζηλεύει δεν αγαπά αλλά ούτε τον εαυτό του. Δραματικό σαν διαπίστωση!!!

Ζητούμενο λοιπόν μετά όλα τα παραπάνω είναι ο άνθρωπος να συνειδητοποιεί αυτό που του καταδυναστεύει τη ζωή του-και σε αυτή την περίπτωση είναι η ζήλια- αυτό προϋποθέτει πολύ μεγάλη εργασία εσωτερική, αυτοκριτική και αυτογνωσία, προσπάθεια αποβολής των συμπλεγμάτων που οι συνθήκες ή οι άνθρωποι του περιβάλλοντος του με ή χωρίς τη θέλησή τους έχουν τοποθετήσει μέσα μας, έννοια στο συνάνθρωπο αλλά αυτό είναι και το πιο δύσκολο. Γιατί η έννοια και η αγάπη στο συνάνθρωπο προϋποθέτουν αυτά και προς τον εαυτό μας. Η αγάπη προσφέρεται και αποδέχεται ,αποδέχεται και προσφέρεται. Αγάπη ανιδιοτελής η οποία όταν δίνεται έτσι ανυψώνει και αυτόν που είναι σε θέση να το πράξει. 

«Θάνατος στη σοβαροφάνεια»

... ήταν ένα σύνθημα σε τοίχο που είδα καθώς περνούσα από κει και με προβλημάτισε. Με προβλημάτισε για δύο λόγους. Για την έννοια αυτή καθ’ αυτή της λέξης ¨σοβαροφάνεια¨ αλλά και επειδή σίγουρα κάποιοι νέοι είχαν γράψει στον τοίχο και αυτό έχει την αξία του. Η λέξη σοβαροφάνεια μοιάζει τόσο πολύ με τη λέξη σοβαρότητα. Αλλά και ως έννοιες τις συγχέουμε χαρακτηρίζοντας ανθρώπους, σοβαρούς ενώ είναι σοβαροφανείς. Είναι άραγε από άγνοια ή υποσυνείδητη σκοπιμότητα; Γιατί σοβαρότητα είναι το ζητούμενο για κάθε άνθρωπο να διαθέτει. Σοβαρότητα στα λόγια και στις πράξεις του. Αλλά εμείς οι ίδιοι έχουμε μπερδέψει τις δυο έννοιες αποκαλώντας το σοβαροφανή ,σοβαρό.

Σοβαρότης λοιπόν τι είναι; Είναι η ικανότητα του ανθρώπου να είναι σταθερός σε ιδέες και απόψεις του, να μην παρασύρεται από διάφορα ρεύματα ατόμων ή συμπεριφορών, να μπορεί να κρατά μέτρο σε ότι κάνει και στο τρόπο που αυτός εκδηλώνεται. Σοβαρός είναι αυτός που μπορεί να κρατήσει ή μάλλον να υποστηρίξει το εγώ του όπως είναι, αδιαφορώντας ή ακόμα πηγαίνοντας κόντρα στο κατεστημένο.

Σοβαροφάνεια τι είναι; Είναι το να δείχνει κάποιος σοβαρός. Άσχετο με το αν είναι. Μα αν δείχνει πώς να ξέρουν οι άλλοι αν είναι στ’ αλήθεια σοβαρός; Ο σοβαροφανείς άγεται και φέρεται συγκεκριμένα. Είναι τα στάνταρτς που έχουν επιβληθεί έτσι ώστε η σοβαρότητα να υποβαθμισθεί.  Ο σοβαροφανείς έχει εικόνα. Ο σοβαρός όχι. Ο πρώτος ντύνεται συγκεκριμένα, μιλά συγκεκριμένα, συνδιαλέγεται συγκεκριμένα.   Κι όμως ο σοβαροφανείς είναι αυτός ο μη αυθεντικός που κάποια στιγμή σε κάποια εκδήλωση της ζωής του κι της συμπεριφοράς του απέναντι στους άλλους θα γελοιοποιηθεί. Γιατί δεν θα έχει χάσει τη σοβαρότητα. Η σοβαροφάνεια συγγενεύει με την υποκρισία. Υποκρίνεσαι ότι είσαι κάτι άλλο.

Σύμφωνα με την ανάλυση λοιπόν της κάθε λέξης το ζητούμενο είναι η σοβαρότητα για κάποιον. Αλλά στην κοινωνία που ζούμε, την γεμάτη υποκρισία και δήθεν, στην κοινωνία όπου μας έχουν συνηθίσει να τρώμε αμάσητη τροφή, να μιμούμαστε κι όχι να είμαστε εμείς, στην κοινωνία όπου λίγοι γίνονται πρότυπα και ίσως κακά πρότυπα πολλές φορές για τους πολλούς, κανείς δεν είναι σε θέση να διακρίνει τη σοβαρότητα απ’τη σοβαροφάνεια. Η κοινωνία θέτει δικά της πρότυπα. Οι άνθρωποί της αδρανούν χάνουν έτσι τον εαυτό τους πέφτουν σε μιμητισμό και οι άλλοι -κουρδιστά στρατιωτάκια -χειροκροτούν και προσπαθούν να κάνουν άλλους να τους χειροκροτήσουν.

Δεν είναι λοιπόν μια έννοια λίγο διαφορετική η σοβαροφάνεια απ’τη σοβαρότητα. Είναι κάτι πολύ πιο δραματικό. Είναι απώλεια του εαυτού η σοβαροφάνεια. Ενός εαυτού που μπορεί να έχει σε ίσες δόσεις λογική και συναίσθημα. Και είναι σε θέση να τα εξωτερικεύσει όταν το έχει ανάγκη με τον τρόπο που θέλει και σεβόμενος πάντα τους συνδαιτυμόνες και συμπορευτές του. Αλλά έτσι που μια κοινωνία αβασάνιστα χειροκροτεί το σοβαροφανή του δίνει τέτοια εξουσία να νομίζει ότι εκείνος είναι ο ισχυρός και να υποβαθμίζει το σοβαρό. Κι έτσι πολύ απλά, η σημερινή κοινωνία έχει πολύ περισσότερους σοβαροφανείς, δηλαδή δήθεν από σοβαρούς δηλαδή αυθεντικούς.

Να γιατί κάποια παιδιά έγραψαν στο τοίχο το σύνθημα «θάνατος στους σοβαροφανείς». Γιατί ο σοβαρός γεννιέται αλλά ο άλλος γίνεται. Τον δημιουργούν οι συνθήκες και η αδυναμία του να επιβάλει το εγώ του. Για τα παιδιά που κρατούν ακόμα ανόθευτο εγώ μέσα σε έναν κόσμο σοβαροφανών αυτόν των μεγάλων είναι αηδιαστικοί τέτοιοι τύποι. Ώσπου η κοινωνία να επιβάλλει σοβαροφάνεια με το πέρασμα των χρόνων της ζωής τους και να χάσουν τον πραγματικό τους εαυτό. Μερικά απ’αυτά τα παιδιά, γιατί κάποια άλλα θα αντισταθούν θα κρατήσουν την παιδικότητα στην ψυχή τους, δεν θα παρασυρθούν απ’τα πρότυπα των σοβαροφανών και θα ξεχωρίζουν σ’ αυτούς που είναι ικανοί να δουν τη διαφορά ως οι πραγματικά σοβαροί αυτής εδώ της κοινωνίας αλλά και του ίδιου εαυτού τους. 

Η φωτο ανήκει στο Β.Λότσιο

κάτοχο επαίνου σε διαγωνισμό 

φωτογραφίας!

Αναδημοσίευση παλιότερου κειμένου μου-Περί παθών των ανθρώπων

Ούτε ξέρω τι με οδήγησε να αναλογιστώ και μετά να γράψω για τα ανθρώπινα πάθη.
Ήταν κάποια στιγμή που ένοιωσα θυμό; Μήπως τότε που φοβήθηκα; Ή όταν οδηγούμενη από ανία έφαγα μια σοκολάτα χωρίς καν προλάβω να καταλάβω τη γεύση της; Ήταν τότε που ένοιωθα μια κατάθλιψη; Ήταν ίσως μια έκφραση ενός γνωστού μου που είπε, αν δεν ζω με πάθη τότε γιατί ζω; Δίνουν λοιπόν γεύση στη ζωή τα πάθη μας;
Μάλλον ήταν μια στιγμή από κείνες που κάνω συχνά στον εαυτό μου να ομολογήσει τις ¨αμαρτίες¨ του για να τον μαλώσω να τον συμβουλέψω και να του δώσω άλλη μια ευκαιρία.
Τι είναι λοιπόν πάθος; Πάθος όπως μπορούμε να εννοήσουμε από τη λέξη είναι μια κατάσταση. Κάτι που παθαίνουμε λοιπόν. Eίναι μια επαναλαμβανόμενη ροπή προς ένα συγκεκριμένο συναίσθημα ή επιθυμία που μας κυριεύει κατά κάποιο τρόπο.
Τα πάθη λοιπόν είναι συναισθήματα. Συναισθήματα όμως που εδραιώνονται μέσα μας και μας σέρνουν σαν άβουλα όντα. Και η λογική; Αυτή συρρικνώνεται. Και άρα το παγιωμένο συναίσθημα αυτό που υπερνικά τη λογική είναι το πάθος. Και είναι επιθυμίες. Αναγκαστικά οι επιθυμίες μας δεν εμπεριέχουν κάτι κακό. Αναλόγως με τις επιθυμίες μας λοιπόν. Όταν επιθυμείς να γίνεις ένας καλός μουσικός και δίνεσαι με πάθος ώστε να καταφέρεις αυτόν τον στόχο τότε το αποτέλεσμα είναι το ποθητό. Αν επιθυμείς όμως ότι ανήκει στο διπλανό σου και σε καταλαμβάνει το πάθος για την απόκτησή του τότε το πάθος αυτό έχει καταστροφικές συνέπειες για σένα φυσικά αλλά και για ένα σύνολο ανθρώπων που κινούνται γύρω σου.
Άραγε τι σχέση έχει το πάθος με την αμαρτία; Η αμαρτία είναι μια πράξη. Το πάθος είναι ο υποκινητής της αμαρτίας, του μη επιτρεπτού αν το θέλεις, του απαγορευμένου. Και κάποιος θα πει και γιατί να υπάρχουν απαγορεύσεις στη ζωή; Γιατί να μην μπορούμε να ζήσουμε όπως θέλουμε και να κάνουμε ότι θέλουμε; Μια απάντηση είναι, επιδή ζούμε σε σχέση με άλλους συνανθρώπους. Αυτό και μόνο αναγκάζει προς την θέσπιση κανόνων ηθικών τους οποίους κανείς δεν έχει επιβάλλει παρά μόνο η ίδια η λογική του ανθρώπου.
Απ'την άλλη έρχεσαι να αναλογιστείς: Και; Είναι ωραία κατάσταση η απάθεια; Όπου όλα είναι υπολογισμένα με τη λογική και το συναίσθημα ατροφεί; Ανισορροπία.
Άρα όσο περισσότερα πάθη έχουμε τόσο πιο ανισόρροποι άνθρωποι είμαστε. Ο ανισόρροπος άνθρωπος είναι ένας ανήσυχος, δυστυχής άνθρωπος.
Και βέβαια όταν μιλάμε για πάθη αυτά μπορούμε να τα χωρίσουμε σε σαρκικά (λαιμαργία, μέθη, λαγνεία, οκνηρία)και ψυχικά (υπερηφάνεια, χαιρεκακία, μνησικακία ή ακόμα μόνιμη λύπη, κι ακόμα αμέλεια) είναι αυτά που κάνουν σε μας κακό, είναι και κείνα τα πάθη που κάνουν στο συνάνθρωπό μας το κακό(ψευτιά, απάτη, αφαίρεση του ιδιωτικού)
Τα αισθητά πράγματα, τα οποία είναι τα βασικά αίτια των περισσοτέρων παθών, είναι: Ό οίνος, οι γυναίκες, ό πλούτος και ή ευεξία του σώματος. Διαβάζω! Είναι ότι πιο ωραίο και επιθυμητό απ'τη ζωή! Πάθος γίνονται όταν τα εκμεταλλευόμαστε στην υπερβολή τους.
Αλλά τι υποκινεί μια κατάσταση ή μια επιθυμία στο να γίνει πάθος; Η φαντασία!
«Φαντάζομαι πως αν μπορούσα να καταφέρω το επιθυμητό για μένα τότε θα ήμουν ευτυχής.» Η φαντασία αυτή επιμένει. Και τότε οδηγεί στο πάθος.
Κάποιοι λένε πως θα πρέπει να εργάζεσαι το πνεύμα και το σώμα ώστε να μην μπορεί να ¨δουλέψει¨ η φαντασία. Μα η φαντασία είναι ένα δημιουργικό κομμάτι του ανθρώπινου νου ...
Μήπως το πάθος τελικά ξεπηδά μέσα από απωθημένα; Από στερήσεις του σώματος και της ψυχής;
Και ποιος είναι αυτός που ευθύνεται; Ο ίδιος ο παθιασμένος (τι ωραία παρ'όλα αυτά έννοια) ή όσοι τον περιβάλλουν από τη στιγμή της γέννησής του; Όσο ευθύνεται στη διαμόρφωση χαρακτήρα του ανθρώπου αυτό που φέρει απ'τα γονίδιά του αλλά και από το εξωτερικό περιβάλλον το ίδιο έχω την εντύπωση ισχύει και για την δημιουργία παθών .
Λέω να βάλω εδώ μια τελεία στις σκέψεις μου περί παθών συμπεραίνοντας ότι άνθρωπος χωρίς πάθη δεν μπορεί να υπάρξει. Όσο λιγότερα πάθη έχεις τόσο πιο ψυχικά ελεύθερος άνθρωπος είσαι παρ'όλα αυτά.
Ωραίο είναι να παλεύεις τα πάθη σου. Ή να τα διοχετεύεις ακόμα καλύτερα σε δημιουργικές αναζητήσεις.
Ο παθιασμένος είναι ένας τυχερός άνθρωπος αλλά παθιασμένος από ωραία συναισθήματα και για κοινωφελή έργα.

Saturday 17 October

Αχ αυτά τα ψυχοσωματικά...

Καινούρια έννοια. Διπλή λέξη. Ψυχή και σώμα. Όχι δεν θα τη δω ως ειδικός ,δεν είμαι άλλωστε. Αλλά…ως ένας άνθρωπος που τον έχουν αγγίξει αυτά τα… ψυχοσωματικά. Και ως ένας άνθρωπος επίσης που γίνεται δέκτης κάθε μέρα από φίλους που ¨πάσχουν¨. Δύσκολη κατάσταση. Άλυτος γρίφος θα έλεγα. Εντυπωσιακό απ’την άλλη όταν η ψυχή με θεαματικό τρόπο δείχνει την επικοινωνία της με το σώμα. Καινούρια έννοια αλλά πιστεύω από παλιά βιωμένη απ’τους ανθρώπους. Γιατί αυτή έχει να κάνει με τους ιδιαίτερα ευαίσθητους και αυτοί υπήρχαν πάντα. Απλά δεν τους έδωνε κανείς σημασία κι εκείνοι βίωναν κάτι που δεν καταλάβαιναν τι είναι.
Αν σήμερα έχει έρθει στην επιφάνεια είναι που έχει μεγαλώσει το άγχος στους ανθρώπους. Άγχος και αβεβαιότητα , μοναξιά και εγκατάλειψη, η αίσθηση του ανικανοποίητου και να, τα πρώτα συμπτώματα. Πονοκέφαλοι, στομαχόπονοι, υπέρταση, ανεξήγητη αδιαθεσία. Ο γιατρός βεβαιώνει πως δεν υπάρχει αιτία για όλα αυτά τα συμπτώματα αλλά εμείς υποφέρουμε.
Κι όμως η λύση βρίσκεται μέσα στον εγκέφαλό μας και στον τρόπο που εμείς στεκόμαστε απέναντι στην κάθε είδους ¨απειλή¨ της ζωής μας. Ποια είναι η στάση ζωής μας απέναντι στα πράγματα και τι απαιτήσεις έχουμε από εμάς τους ίδιους και από τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν. Και φυσικά πόσο ¨θωρακισμένοι¨ είμαστε από παιδιά ή μάλλον πόσο εκπαιδευμένοι στο να χειριζόμαστε τις δυσκολίες της ζωής μας.
Φιλολογώ αυτή τη στιγμή, εκλογικεύω αλλά πολύ καλά το ξέρω πως στην πράξη δεν είναι τόσο εύκολο. Είναι απωθημένα που έχουν συσσωρευτεί ή ακόμα μνησικακία που βγαίνει με τρόπο που κάνουν το άτομο να υποφέρει απ’τα ίδια τα πάθη του τα ψυχοσωματικά συμπτώματα. Είναι μια ανισσοροπία των ¨μέσα¨ μας. Δεν ξέρω τι θέλω, δεν ξέρω τι μου ανήκει. Αλλά είμαι και απαιτητική από τη ζωή μου και απ’τους άλλους. Είναι και λίγο εγωισμός αν το δεις πιο βαθιά.
Είναι ίσως πολύ πιο απλά, αλλά σημαντικά ασφαλώς, πράγματα. Μια αποτυχία, μια απώλεια αγαπημένου προσώπου, ένα διαζύγιο ή μια απόρριψη και αυτό αφορά σε παιδιά. Γιατί και τα παιδιά υποφέρουν από ψυχοσωματικές ασθένειες. Και σ’αυτό το σημείο πρέπει να πούμε πως από τα ψυχοσωματικά προβλήματα δεν εξαιρούνται άντρες, γυναίκες, παιδιά, αφορούν όλες τις ηλικίες, όλα τα κοινωνικά στρώματα ανθρώπων, τελικά αφορά τα άτομα υπερευαίσθητα σε διαφορετικούς ίσως τομείς αλλά πολύ σημαντικούς για κείνα.
Κατάθλιψη. Μια κατάσταση την οποία όλο και περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν σήμερα. Μια κατάσταση που κάνει τον φέροντα αυτή να ποναει ψυχικά αλλά περιέργως και σωματικά αλλά να μην υπάρχει απάντηση στο γιατί του. Βέβαια η κατάθλιψη θεραπεύεται αλλά τι την προκαλεί έχει σημασία. Γιατί αν ξέρουμε την αιτία τότε θα προλάβουμε τη σύμπτωση και την αναπαραγωγή της.
Υποχονδρίαση. «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου. Κατάσταση κωμική και τραγική. Πάντως καθόλου κωμική για τον πάσχοντα!
Φυσικά υπάρχει και η περίπτωση το σώμα το οποίο πάσχει από μια ασθένεια να προκαλεί πόνο στην ψυχή που με τη σειρά της το ανταποδίδει. Φαύλος κύκλος σε αυτή την περίπτωση!
Πολλές πολλές περιπτώσεις ,πολλοί οι άνθρωποι οι βιώσαντες καταστάσεις ψυχοσωματικές κάθε ιστορία και μια διαφορετική περίπτωση. Έχουμε γίνει υπεραπαιτητικοί οι άνθρωποι με τον εαυτό μας και τους άλλους. Θέτουμε τους εαυτούς μας μπροστά σε μεγάλα στοιχήματα. Που ίσως δεν είμαστε ικανοί να κερδίσουμε. Κι απ’την άλλη είναι οι υπερευαίσθητοι. Αυτοί οι ¨καημένοι¨ …το πεπρωμένο τους φυγείν αδύνατον. Στο τώρα και πάντα. Αυτοί οι αδύναμοι χαρακτήρες που σπάνε μπροστά στη μικρή ή μεγάλη δυσκολία της ζωής τους. Και μοιραία υποφέρουν. Ψυχικά και σωματικά. Ψυχοσωματικά. Και τότε;
Και τότε το παλεύεις. Κάθεσαι και δουλεύεις με σένα. Σου αφιερώνεις το χρόνο που απαιτείται ώστε να σε ανορθώσεις και να σε ενθαρρύνεις να σε ωθήσεις και να σε αποδείξεις. Και τότε…πίστη μου είναι, δεν έχεις να φοβηθείς από εξωτερικούς παράγοντες. Είναι δύσκολο αυτό, το ξέρω. Και δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τον τρόπο να το κάνουν. Αν και όλοι μας έχουμε το μέσον. Είναι η λογική μας. Και η δυνατότητα ανάλυσης του εαυτού μας. Και η αναζήτηση την ψυχικής μας ισορροπίας. Και η αναζήτηση των όμορφων όσο και απλών της ζωής. Αγάπη, ειρήνη ψυχική, καλοσύνη, ηρεμία, υπομονή. Άλλωστε αν κάποιος το καλοσκεφτεί, δεν μένει τίποτε άλλο στην πορεία της ζωής του ανθρώπου απ’το να τερματίσει αυτή σε ηρεμία και αρμονία με το περιβάλλον του…

ΥΓ. Τα κείμενα τα οποία υπογράφω η ίδια έχουν πάντα το χαρακτήρα αυτοκριτικής πρωτίστως ή έννοιας του εαυτού μου γι’αυτό και είναι αυθόρμητα γραμμένα και καθόλου επιτηδευμένα και κατόπι συμβουλής ή παραδείγματος σε άλλους.
Ευχαριστώ!!!