Στο σταθμό Λαρίσης...!

Ennio Morricone -...

Απ'τα αγαπημένα μου κείμενα!!!

Η ώρα στο παλιό αναλογικό ρολόι δείχνει 9:00pm.Το ρολόι εκεί κρεμασμένο ψηλά για να βλέπουν όλοι. Την ώρα για την αναχώρηση.

Ακριβώς από κάτω ένας μεγάλος φωτεινός πίνακας γράφει τον τόπο αναχώρησης και προορισμού. Κόσμος πάει, έρχεται, βολτάρει, καπνίζει, περιμένει, χάνεται. Άνθρωποι διαφόρων φυλών σε μια πόλη που ούτε φαντάζονταν ίσως πως θα βρεθούν στα παρελθόντα χρόνια τους, που οι συνθήκες ζωής τους τους ανάγκασαν σε ταξίδια μακρινά, σε σταθμούς όπου από κει αναζητούν ξανά την αφετηρία για νέα ζωή. Στην καφετέρια άνθρωποι αραγμένοι στην καρέκλα τους να ταξιδεύουν νοερά πριν ακόμα δοκιμάσουν το ταξίδι. Άτομα μοναχικά ή άλλοι με παρέα να αποχαιρετιούντε αλλάζοντας ματιές πριν χωρίσουν ταξιδεύοντας. Σε ένα παγκάκι μια νέα απ'αυτούς τους άτυχους ή ευαίσθητους που αφημένοι στον κόσμο τους κάνουν τα δικά τους κάλπικα ταξίδια μέσα από άλλα τρένα που τους κομματιάζουν τα έξω και τα μέσα τους. Στην αποβάθρα διάφοροι υπάλληλοι με μπλε παντελόνι και σιελ πουκάμισο-ξεχωρίζουν έτσι απ'τους ταξιδιώτες- πηγαινοέρχονται, ο καθένας με την αρμοδιότητά του. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε στιλ, άντρες, γυναίκες μαζεύονται στην αποβάθρα την ώρα που από τα μεγάφωνα αναγγέλλεται η άφιξη μιας αμαξοστοιχίας. Ο ήχος της φωνής χαρακτηριστικός όχι πολύ ευκρινής αλλά όλοι καταλαβαίνουν γιατί από ώρα αναμένουν.

Αποσκευές, βαλίτσες, σακίδια, τσάντες, προσωπικά είδη, ζωές σε διαρκή κίνηση, σε μετακίνηση , ζωές σε ένα σακίδιο ...

Και καθώς το πλήθος των ανθρώπων μετακινείται ανήσυχο αλλάζοντας συνεχώς θέση και οι υπάλληλοι βρίσκονται σε μια ένταση η Αμαξοστοιχία πλησιάζει.

Το τρένο! Ένα τεράστιο όχημα με έναν επιβλητικό θα έλεγα ήχο που δεν σε αφήνει αδιάφορο, ούτε και το μέγεθός του όμως. Η μηχανή σου προκαλεί δέος, τεράστια και βρυχώντας να πλησιάζει σέρνοντας βαγόνια. Περνούν μπροστά περιμένεις κι αυτά περνούν και περνούν ...και τελικά το τρένο σταματά ακριβώς στη μέση του σταθμού. Επιβάτες βιάζονται να επιβιβαστούν, οι ρόδες απ'τις βαλίτσες κάνουν περίεργους θορύβους καθώς βιαστικά τις τραβούν οι ιδιοκτήτες τους. Κατευθύνονται προς της υπόγεια διάβαση όπου εκεί μέσα χάνονται για να εμφανιστούν κάποια μέτρα παρακεί κοντά στις ανοιχτές πόρτες των βαγονιών. Μέσα στα βαγόνια, κόσμος πάει, έρχεται, άλλοι τοποθετούν τα πράγματα τους και βολεύονται στις θέσεις τους άλλοι προχωρούν στο διάδρομο για να κατεβούν ,άλλοι-αυτοί που θα συνεχίσουν το ταξίδι, για να ξεμουδιάσουν και άλλοι δεν παίρνουν καν είδηση του τι συμβαίνει γύρω τους βέβαιοι για τη συνέχιση του ταξιδιού τους και ποιος ξέρει με ποια κούραση έχουν γύρει και κοιμούνται.

Σε λίγο απ'την υπόγεια εμφανίζονται άλλοι, άνθρωποι ,διάφορες φυλές, με διάφερα στιλ να σέρνουν τις βαλίτσες με τις ζωές τους σε μετακίνηση.

Το τρένο σε λίγο αρχίζει και πάλι να βρυχάται ο μηχανοδηγός βγάζει για λίγο το κεφάλι σα να θέλει να χαιρετήσει, το τρένο μπαίνει σε κίνηση γλιστρά σιγά σιγά στην αρχή πάνω στις ράγες του σα να είναι αυτές προέκταση του οχήματος. Μετά επιταχύνει. Τώρα περνά μπροστά στα μάτια με μεγάλη ταχύτητα τόσο που γίνεται μια τεράστια γραμμή από χρώμα και εναλλασσόμενα παράθυρα.

Οι αποβιβάζοντες επιβάτες έχουν αναχωρήσει, έχουν φτάσει στον προορισμό τους, μέχρι  το επόμενο ταξίδι, οι υπάλληλοι έχουν ηρεμίσει, η καφετέρια άδειασε ...ως την επόμενη ώρα άφιξης κάποιου τρένου ...

...δεν ξέρω γιατί, αλλά μου προκαλεί θλίψη η εικόνα του τρένου που φεύγει, απομακρύνεται ...

Κατερίνα

«Θάνατος στη σοβαροφάνεια»

... ήταν ένα σύνθημα σε τοίχο που είδα καθώς περνούσα από κει και με προβλημάτισε. Με προβλημάτισε για δύο λόγους. Για την έννοια αυτή καθ’ αυτή της λέξης ¨σοβαροφάνεια¨ αλλά και επειδή σίγουρα κάποιοι νέοι είχαν γράψει στον τοίχο και αυτό έχει την αξία του. Η λέξη σοβαροφάνεια μοιάζει τόσο πολύ με τη λέξη σοβαρότητα. Αλλά και ως έννοιες τις συγχέουμε χαρακτηρίζοντας ανθρώπους, σοβαρούς ενώ είναι σοβαροφανείς. Είναι άραγε από άγνοια ή υποσυνείδητη σκοπιμότητα; Γιατί σοβαρότητα είναι το ζητούμενο για κάθε άνθρωπο να διαθέτει. Σοβαρότητα στα λόγια και στις πράξεις του. Αλλά εμείς οι ίδιοι έχουμε μπερδέψει τις δυο έννοιες αποκαλώντας το σοβαροφανή ,σοβαρό.

Σοβαρότης λοιπόν τι είναι; Είναι η ικανότητα του ανθρώπου να είναι σταθερός σε ιδέες και απόψεις του, να μην παρασύρεται από διάφορα ρεύματα ατόμων ή συμπεριφορών, να μπορεί να κρατά μέτρο σε ότι κάνει και στο τρόπο που αυτός εκδηλώνεται. Σοβαρός είναι αυτός που μπορεί να κρατήσει ή μάλλον να υποστηρίξει το εγώ του όπως είναι, αδιαφορώντας ή ακόμα πηγαίνοντας κόντρα στο κατεστημένο.

Σοβαροφάνεια τι είναι; Είναι το να δείχνει κάποιος σοβαρός. Άσχετο με το αν είναι. Μα αν δείχνει πώς να ξέρουν οι άλλοι αν είναι στ’ αλήθεια σοβαρός; Ο σοβαροφανείς άγεται και φέρεται συγκεκριμένα. Είναι τα στάνταρτς που έχουν επιβληθεί έτσι ώστε η σοβαρότητα να υποβαθμισθεί.  Ο σοβαροφανείς έχει εικόνα. Ο σοβαρός όχι. Ο πρώτος ντύνεται συγκεκριμένα, μιλά συγκεκριμένα, συνδιαλέγεται συγκεκριμένα.   Κι όμως ο σοβαροφανείς είναι αυτός ο μη αυθεντικός που κάποια στιγμή σε κάποια εκδήλωση της ζωής του κι της συμπεριφοράς του απέναντι στους άλλους θα γελοιοποιηθεί. Γιατί δεν θα έχει χάσει τη σοβαρότητα. Η σοβαροφάνεια συγγενεύει με την υποκρισία. Υποκρίνεσαι ότι είσαι κάτι άλλο.

Σύμφωνα με την ανάλυση λοιπόν της κάθε λέξης το ζητούμενο είναι η σοβαρότητα για κάποιον. Αλλά στην κοινωνία που ζούμε, την γεμάτη υποκρισία και δήθεν, στην κοινωνία όπου μας έχουν συνηθίσει να τρώμε αμάσητη τροφή, να μιμούμαστε κι όχι να είμαστε εμείς, στην κοινωνία όπου λίγοι γίνονται πρότυπα και ίσως κακά πρότυπα πολλές φορές για τους πολλούς, κανείς δεν είναι σε θέση να διακρίνει τη σοβαρότητα απ’τη σοβαροφάνεια. Η κοινωνία θέτει δικά της πρότυπα. Οι άνθρωποί της αδρανούν χάνουν έτσι τον εαυτό τους πέφτουν σε μιμητισμό και οι άλλοι -κουρδιστά στρατιωτάκια -χειροκροτούν και προσπαθούν να κάνουν άλλους να τους χειροκροτήσουν.

Δεν είναι λοιπόν μια έννοια λίγο διαφορετική η σοβαροφάνεια απ’τη σοβαρότητα. Είναι κάτι πολύ πιο δραματικό. Είναι απώλεια του εαυτού η σοβαροφάνεια. Ενός εαυτού που μπορεί να έχει σε ίσες δόσεις λογική και συναίσθημα. Και είναι σε θέση να τα εξωτερικεύσει όταν το έχει ανάγκη με τον τρόπο που θέλει και σεβόμενος πάντα τους συνδαιτυμόνες και συμπορευτές του. Αλλά έτσι που μια κοινωνία αβασάνιστα χειροκροτεί το σοβαροφανή του δίνει τέτοια εξουσία να νομίζει ότι εκείνος είναι ο ισχυρός και να υποβαθμίζει το σοβαρό. Κι έτσι πολύ απλά, η σημερινή κοινωνία έχει πολύ περισσότερους σοβαροφανείς, δηλαδή δήθεν από σοβαρούς δηλαδή αυθεντικούς.

Να γιατί κάποια παιδιά έγραψαν στο τοίχο το σύνθημα «θάνατος στους σοβαροφανείς». Γιατί ο σοβαρός γεννιέται αλλά ο άλλος γίνεται. Τον δημιουργούν οι συνθήκες και η αδυναμία του να επιβάλει το εγώ του. Για τα παιδιά που κρατούν ακόμα ανόθευτο εγώ μέσα σε έναν κόσμο σοβαροφανών αυτόν των μεγάλων είναι αηδιαστικοί τέτοιοι τύποι. Ώσπου η κοινωνία να επιβάλλει σοβαροφάνεια με το πέρασμα των χρόνων της ζωής τους και να χάσουν τον πραγματικό τους εαυτό. Μερικά απ’αυτά τα παιδιά, γιατί κάποια άλλα θα αντισταθούν θα κρατήσουν την παιδικότητα στην ψυχή τους, δεν θα παρασυρθούν απ’τα πρότυπα των σοβαροφανών και θα ξεχωρίζουν σ’ αυτούς που είναι ικανοί να δουν τη διαφορά ως οι πραγματικά σοβαροί αυτής εδώ της κοινωνίας αλλά και του ίδιου εαυτού τους. 

Η φωτο ανήκει στο Β.Λότσιο

κάτοχο επαίνου σε διαγωνισμό 

φωτογραφίας!

Σαν από προσωπικό ημερολόγιο!!!

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου

Μια ακόμα μέρα φτάνει στη δύση της. Μια μέρα φθινοπώρου, που τίποτα το σημαντικό δεν συνέβη σε μια ζωή αλλά χιλιάδες σημαντικά μπορεί να συνέβησαν σε άλλες. Μια μέρα που η είσοδός της έγινε θορυβώδικα .Μια νύχτα σε ένα ομιχλώδες, αντιφατικά ολοφώτεινο τοπίο που ξαφνικά ο ουρανός ξέσπασε σε βροχή. Όμορφη βροχή μες στο μυστηριακό νυχτερινό τοπίο που φωτίζονταν, παράξενο πως, και διέκρινες μέσα απ’την ασημένια κουρτίνα από βροχή τις λεύκες εκεί μακριά, γκρίζα κλαδιά χωρίς τα φύλλα τους. Απαραίτητη λεπτομέρεια φθινοπωρινού ζωγραφικού πίνακα. Σαν αυτούς που μοναδικά ζωγραφίζει η φύση. Μπορούσες να μυρίσεις τη νύχτα. Είχε ένα άρωμα υγρασίας και καμένου ξύλου. Και ανάμεσα σε αυτή την όσμωση να νοιώθεις το άρωμα του νυχτολούλουδου να σου φέρνει λιποθυμία. Έρωτας λέγεται αυτό το λουλούδι, σαν έρωτας ευωδιάζει!!!

Εκείνη απολάμβανε τη ζεστή ατμόσφαιρα του δωματίου της έχοντας τη φωτιά του τζακιού να ζεσταίνει και να φωτίζει το χώρο. Η φωτιά κάνει τα μάγια της όταν την αφήσεις να παίξει στην ψυχή σου. Πότε το φως της δυνάμωνε στο δωμάτιο και πότε αυτό λιγόστευε και τα αντικείμενα άλλαζαν συνέχεια μορφή και διαστάσεις κι εκείνη μιλούσε ακατάπαυστα. Δεν σταματούσε να μιλά…πότε με ψιθύρους και πότε να φωνάζει στη δική της διάλεκτο. Και να σε κάνει να προσπαθείς να καταλάβεις τι θέλει να σου πει.

 Έξω η βροχή έκανε το δικό της σαματά. Τι ωραία που ακούγεται η βροχή το βράδυ.

Σιωπή. Η ώρα δεν επιτρέπει άλλους ήχους. Η φλόγα απ’το τζάκι και η βροχή επικοινωνούν κατευθείαν με την ψυχή!

Και μέσα σε αυτή την έκσταση έρχεται, νυχτερινός επισκέπτης, ο ύπνος και χάνεσαι απ’το απτό. Χάνεσαι στο υποσυνείδητο αυτό που πλάθει τα όνειρα και μέσα του ζεις το αλλόκοτο.

Κι έτσι ακουμπισμένη στον καναπέ της τη βρήκε το πρωινό. Ένα πρωινό λουσμένο σε έναν απίστευτο φωτεινό ,ζεστό μες στο κρύο, φθινόπωρο, υγρό ακόμα απ’την βραδινή βροχή. Απόλαυσε το καφεδάκι που αχνιστό έστεκε μπροστά στα χείλη.

Και μετά…τρέξιμο, δουλειές, υποχρεώσεις, ευχαριστήσεις και εικόνες. Μια μέρα χίλιες εικόνες. Ο ιβίσκος στη βεράντα να τινάζει τη δροσιά από τα φύλλα του καθώς τον τάραζε ελαφρά ένα αεράκι. Μετά, εικόνες του δρόμου. Αυτοκίνητα, άνθρωποι σε διαρκή κίνηση. Και πέρα απ’όλα αυτά απλώνοντας το βλέμμα μια κορυφή βουνού κατάλευκη. Απίστευτη εικόνα. Η θέοση η ίδια. Πανύψηλο βουνό σε λευκό της αγνότητας χρώμα να στέκει πάνω από όλους και όλα.

Και το απόγευμα!!! Μια περιγραφή. Μερικές λέξεις. Φτώχια μπροστά στη θωριά εκείνης της εικόνας. Μια τεθλασμένη γραμμή καμωμένη με μολύβι να περιγράφει τον ορίζοντα και ακριβώς από πάνω βαμμένο το κατώτερο του ουρανού σε κίτρινο-πορτοκαλί χρώμα που όσο ανέβαζες το βλέμμα έπαιρνε τις αποχρώσεις του μπλε- μοβ της νύχτας. Τα πουλιά –μαύρα στίγματα στο απέραντο πλάνο –να αλλάζουν συνεχώς σχηματισμούς. Και πέρα πιο κει απ’την πόλη τα φώτα ενός χωριού να λαμπιρίζουν σαν αστέρια χυμένα στη γη.

Η ημέρα σε λίγο εκπνέει. Μια Τετάρτη φθινοπώρου, που τίποτα το σημαντικό δεν συνέβη σε μια ζωή αλλά χιλιάδες σημαντικά μπορεί να συνέβησαν σε άλλες.

Εικόνες απ'την ελληνική ύπαιθρο

http://cathrinblogger.pblogs.gr/2009/11/eikones-apshn-ellhnikh-spaithro.html#c535173c2864412?1257170233

Αυτές είναι πολύ όμορφες εικόνες της ελληνικής υπαίθρου. Απ’ το χωριό που οι περισσότεροι καταγόμαστε. Υπέροχη φύση, απέραντος ουρανός, καταφώτιστος ήλιος, άφθονα πολλά νερά, ποτάμια, ρυάκια και η γη ως μάνα να χαρίζει με απλοχεριά τα αγαθά της. Πράσινο της φύσης. Ω, πόσο σπάνιο στον καιρό που ζούμε! Φως, οξυγόνο και νερό είναι ότι χρειάζεται ένας ζων οργανισμός για να επιβιώσει. Και είναι όλα όσα η γη παρθένα χαρίζει και αυτή υπάρχει σε κάθε χωριό μακριά από την τσιμεντοποιημένη ατμόσφαιρα της πόλης. Ακούγονται τόσο όμορφα όλα τούτα, ειδυλλιακά αλλά στην ουσία σε κανέναν δεν αρέσουν όλα τούτα. Γιατί όλοι συμφωνούμε πως εκεί είναι η ζωή και η υγεία όμως ποιος από μας είναι διατεθειμένος να ζήσει μόνιμα στο χωριό του;
Η ελληνική ύπαιθρος!!! Μα πώς να ζήσεις πια σε ένα μέρος εγκαταλελειμμένο; Τι ; Πως; Ναι η επαρχία δυστυχώς έχει εγκαταλειφτεί. Από όλους μας. Και είμαστε ψεύτες να λέμε πως μας αρέσει εκεί στην επαρχία. Αφού τίποτα δεν κάνουμε για κείνη. Και οι άνθρωποι που ζούνε ακόμα εκεί είναι γιατί δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από κει. Οι νέοι ψάχνουν να βρουν την ευκαιρία να φύγουν, οι παλιότεροι απλά υπομένουν. Οι σύγχρονες πολιτικές δεν βοηθούν αντίθετα καταδικάζουν την ύπαιθρο. Τις έχουν κάνει αφαίμαξη και απλά την εγκατέλειψαν να πεθάνει. Κι αν παλιά τα χωριά στερούνταν ηλεκτρικού ή ασφαλτόδρομου ή καφετέριας υπήρχε ζωή που πάντα φέρνει ζωντάνια, παρέα και συντροφικότητα ανάμεσα στους κατοίκους γιατί αυτοί ήταν πολλοί και οι άνθρωποι ζωντανεύουν ένα μέρος όσο κι αν αυτό είναι πανέμορφο. Τότε κάθε χωριό είχε το δικό του σχολείο, κοινοτικό γραφείο, ιατρείο, αστυνομικό τμήμα ώστε οι κάτοικοι είχαν ασφάλεια στο μέρος που ζούσαν και όλοι μαζί, έδιναν ζωή στη ζωή τους. Οι δημόσιοι υπάλληλοι ακόμα που υπηρετούσαν στο κάθε χωριό κι αυτοί γίνονταν κάτοικοί του για όσο υπηρετούσαν εκεί, έδωναν ένα κύρος και ενσωματώνονταν στην μικρή κοινωνία του χωριού. Είχαν όλοι τους τα σπίτια τους, εξυπηρετούνταν με τα μαγαζιά τα οποία άνοιγαν για να εξυπηρετήσουν κι αυτά με τη σειρά τους τους κατοίκους, οι οποίοι δεν παραπονιόταν γιατί ήταν αυτάρκεις αλλά και όχι πολύ απαιτητικοί ως προς τις κτίσεις τους απ’ τη ζωή. Η κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν γεωργία και κτηνοτροφία και από κει ζούσαν οικογένειες που πάντρευαν παιδιά κι εκείνα γεννούσαν τα δικά τους παιδιά και κληρονομώντας την μικρή περιουσία ή την τέχνη απ’ τους γονείς συντηρούσαν κι εκείνους. Υπήρχε η γειτονιά, ο καθένας μοιράζονταν αυτό που είχε, οι άνθρωποι είχαν ηρεμία και ήταν ευχαριστημένοι.
Μετά τα χρόνια άλλαξαν. Οι δημόσιες υπηρεσίες ενσωματώθηκαν σ’ αυτές των μεγάλων πόλεων. Οι δημόσιοι υπάλληλοι φύγαν. Τα σχολεία κλείσαν και τα παιδιά αφού αναγκάζονταν να πάνε στο σχολείο στην πόλη οι γονείς τους προτίμησαν να μετοικίσουν οικογενειακώς εκεί. Η ύπαιθρος άρχισε να ερημώνει. Οι άνθρωποι αγόρασαν αυτοκίνητα και οι δρόμοι έγιναν ασφάλτινοι και οι μετακινήσεις στη διπλανή πόλη για τα ψώνια γίνονταν με μεγάλη ευκολία έτσι ώστε τα μαγαζάκια στα χωριά έκλεισαν. Το ηλεκτρικό έφερε την τηλεόραση και οι φτωχοί κάτοικοι των χωριών ξεμυαλίστηκαν με τα όσα παρακολουθούσαν σε αυτή και θέλοντας να μιμηθούν τρόπους ζωής εγκατέλειψαν για την πόλη…
Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να αλλάξουν επάγγελμα γιατί πια κανείς δεν βοηθά και δεν υπολογίζει τον κόπο και τις θυσίες του γεωργού και του κτηνοτρόφου. Τα ποτάμια στέρεψαν. Οι πηγές ελάττωσαν τη ροή των φυσικών νερών τους. Η γη έγινε πιο άγονη.
Ο κάτοικος του χωριού πλέον ένα όνειρο έχει για το παιδί του. Να σπουδάσει για να φύγει απ’ τον τόπο του, το τόπο που τον γέννησε και μεγάλωσε για να ζήσει.
Τώρα κάτοικοι στην πανέμορφη ελληνική ύπαιθρο είναι μόνο οι δικοί μας γονείς και οι παππούδες μας. Οι οποίοι αρνούνται να εγκαταλείψουν τη γη που κράτησε τόσα χρόνια και χίλιες δυσκολίες ,χωρίς ασφάλεια στην καθημερινή τους διαβίωση, χωρίς άμεση ιατροφαρμακευτική βοήθεια, παλεύουν να κρατηθούν για κείνους και για να παιδιά τους. Για τα παιδιά τους που πλέον τους επισκέπτονται για λίγο ως φιλοξενούμενοι στο σπίτι, στο ίδιο τους το σπίτι ,για τα παιδιά τους για να καλλιεργούν και να τρέφουν αγνές τροφές στον κήπο τους για την υγεία των παιδιών και εγγονιών τους.
Και όσοι απ’ τους νέους έτσι τα’ φερε η ζωή τους να μείνουν εκεί…αυτοί είναι καταδικασμένοι να ζήσουν μια ζωή σε μοναξιά αφού ούτε καν οικογένειες δεν μπορούν να κάνουν και τα κορίτσια φεύγουν από κει ή τα ¨φυγαδεύουν¨ οι ίδιοι γονείς τους για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Καταδικασμένοι λοιπόν να γερνάνε παράκαιρα παρέα με τους γέρους γονείς τους.
Κι εμείς; Εμείς οι πρώην χωριάτες- ούτε καν να το παραδεχόμαστε δεν θέλουμε-παριστάνουμε τους ευτυχισμένους, σκλάβοι ενός μονόδρομου ζωής που μας επιβλήθηκε και σιγοντάραμε κι εμείς, δουλεύοντας σα σκλάβοι στη νέα πατρίδα και κάνοντας πως θαυμάζουμε ότι όμως έχουμε αρνηθεί οι ίδιοι να γευτούμε!!!

Περσινά ξινά σταφύλια

ΑΧ, ΕΛΛΑΔΑ.mp3

Όμορφη μέρα η χθεσινή. Γλυκό πρωινό ,ξεχωριστό. Εορτή της εθνικής επετείου του ιστορικού «ΟΧΙ» της Ελλάδας στους επίδοξους κατακτητές της.

Απ’το πρωί έμπαινες στο κλίμα. Κανονιοβολισμοί και πατριωτικά εμβατήρια μέσα απ’το στρατόπεδο που έφταναν να ακούγονται σε μεγάλη ακτίνα γύρω του. Στα σπίτια κυμάτιζε η γαλανόλευκη και στους δρόμους άνθρωποι πολλοί που έβγαιναν να απολαύσουν την παρέλαση στο γλυκό φθινοπωρινό τοπίο. Παιδιά που ετοιμάζονταν να παρελάσουν, κάναν την τελευταία πρόβα πριν περάσουν όλο καμάρι μπροστά σε επισήμους και ανεπισήμους ,γονείς, συγγενείς , φίλους. Κόσμος πολύς που είχε μαζευτεί γύρω απ’το δρόμο που θα περνούσε η νεολαία σε παράταξη, περήφανα. Οι πλατείες γεμάτες, οι δρόμοι, τα μαγαζιά. Γιορταστικό κλίμα. Γονείς με παιδάκια να κρατούν εκείνα το σημαιάκι σφιχτά στο χεράκι σαν από ένστικτο για τη σημαντικότητα αυτού που κρατούν. Άνθρωποι κάθε ηλικίας γιορτινά ντυμένοι να κατευθύνονται προς την οδό της παρελάσεως.

Τώρα αυτή έχει αρχίσει και τα εμβατήρια δίνουν ρυθμό και τόνο πατριωτικό…

Οι νέοι περνούν μπροστά με καμάρι, λυγεροί και αγέρωχοι. Οι σημαιοφόροι κρατούν τη σημαία με χάρη, καμαρώνουν. Οι γονείς όλο χαρά περιμένουν να δουν τα παιδιά τους να παρελαύνουν.

Πάντα μου έφερνε δάκρυ σαν ετούτη τη μέρα αυτή η εικόνα. Έτσι, σαν η ψυχή να βιώνει, τη θυσία, την αυταπάρνηση, τον αγώνα, τα δεινά των Ελλήνων που έζησαν εκείνα τα γεγονότα .Εθνική Υπερηφάνεια λέγεται αυτό το συναίσθημα.

Και η σημαία…πως σου προκαλεί τέτοια και τόσα συναισθήματα ένα κομμάτι πανί!!! Ένα σύμβολο. Ένα χρώμα! Ο ουρανός ήρθε να βάψει αυτό το κομμάτι πανί. Ο μοναδικός ουρανός αυτής εδώ της χώρας. Της δικής μου χώρας. Και πόσες φορές δεν έχει τυλίξει στην αγκαλιά της θυσίες υπερασπιστών της ίδιας αυτής χώρας. Παρηγοριά μεγάλη!

Φτωχή Ελλαδίτσα , μια κουκίδα μες στον Παγκόσμιο χάρτη, ένα κομματάκι γης μοναδικής ομορφιάς και αγαθών όλων των ειδών που απλόχερα χαρίζεις σε τούτο δω το τσούρμο των τυχερών κατοίκων σου, πόσο εύκολα σου χρεώνουμε τα λάθη και τις παραλήψεις μας, την αδιαφορία μας και την κακία μας εμείς οι νεοέλληνες, απόγονοι όλων εκείνων που σε υπερασπιστήκαν δίνοντας για σένα αίμα και πνεύμα…!

Καιρός για «όχι» και στις μαθητικές παρελάσεις;

ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ

ΠΟΛΙΤΕΣ, ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΚΑΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ

ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΚΑΤΑΛΟΙΠΟ ΑΛΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=96000

Αφορμή έδωσε το παραπάνω άρθρο στη διατύπωση και της δικής μου άποψης σχετικά με το αν θα πρέπει να γίνονται μαθητικές παρελάσεις ένα θέμα από αυτά που σταθερά συζητιούνται τα τελευταία χρόνια κάθε παραμονή εθνικής επετείου. Οι γνώμες διίστανται. Το σίγουρο είναι πως οι πρωταγωνιστές αυτών των εκδηλώσεων δεν είναι πολύ σίγουρο αν κατανοούν ή ακόμα βιώνουν τη σημασία αυτού που κάνουν. Και είναι αυτοί οι μαθητές ασφαλώς. Αυτοί που δέχονται τουλάχιστο να πάρουν μέρος στην παρέλαση. Γιατί, κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι δεν θέλουν. Είναι λοιπόν τα αθώα ¨θύματα¨ γιατί τους τοποθετούμε σε μια θέση που δεν έχουμε εξηγήσει ποια είναι αυτή και γιατί το κάνουν όλο αυτό. Εμείς οι μεγάλοι. Εμείς έχουμε για άλλη μια φορά την ευθύνη. Η ιστορία ενός τόπου όταν γράφεται με θυσίες και αίμα δεν ακυρώνεται με τίποτα. Όσο κι αν οι συγκυρίες ή συνθήκες ή οι απόγονοι όσων θυσιάστηκαν θέλουν να ρίξουν τα πάντα σε λήθη. Από αδιαφορία είτε από σκοπιμότητα. Και εξηγώ!Η επαίτιος που γιορτάζουμε αύριο εκείνο το «ΟΧΙ» ήταν η αρχή της συμμετοχής της Ελλάδας στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Από κει και μετά ακολούθησαν τόσες γενναίες πράξεις και θυσίες Ελλήνων υπέρ της υπεράσπισης της Πατρίδας. Όλα αυτά τα γεγονότα και οι άνθρωποι ήταν τόσο μηδαμινά που δεν θα πρέπει να τους δίνουμε καμιά σημασία; Ναι , θα πει κάποιος αλλά τότε οι παρελάσεις τι εξυπηρετούν. Το θέμα ξεκινά από τη διδασκαλία στα σχολεία. Διδασκαλία η οποία κατά τη γνώμη μου είναι ελλιπέστατη ως προς την ιστορία και συγκεκριμένα αυτή για την οποία μιλάμε αυτή τη στιγμή. Οι μοντέρνες πολιτικές θέλουν γενικότητες και εξομάλυνση με τους άλλους λαούς στα πλαίσια μάλιστα της παγκοσμιοποίησης αλλά όχι να ακυρώνουμε γεγονότα. Και να ασεβούμε απέναντι στους προγόνους μας. Έτσι η ιστορία περιγράφεται ¨αχνά¨ και περιληπτικά ο μαθητής όντας με ένα πνεύμα αντίδρασης και λόγο ηλικίας του, δεν έχει κατανοήσει καθόλου τη σημασία μιας εθνικής επετείου. Απ’την άλλη οι άνθρωποι που περιβάλλουν αυτόν και οι σημαντικότεροι αλλά και αυτοί που έχουν τη μεγαλύτεροι ευθύνη απέναντί του ως προς το να δώσουν σε κατανόηση τα ιστορικά γεγονότα και αυτοί είναι οι γονείς και δάσκαλοι δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Οι γονείς έχουμε γίνει τόσο υλιστές που δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι κακό κάνουμε στα παιδιά μας κάνοντας τα να ενδιαφέρονται μόνο για το τι βλέπουν και καθόλου τι υπάρχει ως ιδανικό ή ηθικό στη ζωή. Πως λοιπόν ο νέος να συγκινείται όταν του μιλούν για φόρο τιμής σε προγόνους με τη μορφή παρέλασης; Οι εκπαιδευτικοί παίζουν κι αυτοί το δικό τους ρόλο. Και ύποπτο πολλές φορές. Διαβρωμένοι και αυτοί απ’το σύστημα ή από πολιτικές πεποιθήσεις που καμιά σχέση δεν έχουν με τα ιστορικά γεγονότα, οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα και αλλόκοτους δρόμους ,αυριανούς πολίτες που είναι υπεύθυνοι για το μέλλον τους.Και είναι φτηνές δικαιολογίες από όσους κρίνοντας την εμφάνιση των νέων στην παρέλαση υποδεικνύουν αυτή ως ένα τρόπο ώστε να μειώσουν τη σημασία αυτής σε σχέση με τους νέους. Οι νέοι που παίρνουν μέρος στην παρέλαση είναι παιδιά αντιπρόσωποι της γενιάς που ζουν. Και με τον τρόπο που εμφανίζονται. Το νόημα της παρέλασης αντιπροσωπεύοντας αυτό η νέα γενιά μάλιστα, δεν αλλοιώνεται από μια εμφάνιση που απλά την ακολουθούν οι νέοι ζώντας φυσιολογικά την εποχή τους. Κάτι που σκοπό και αποτέλεσμα έχει να απομακρύνει και αυτό ως τρόπος τους νέους απ’την ιδέα της παρέλασης.Το συμπέρασμα είναι πως ενώ η παρέλαση είναι μια εκδήλωση η οποία γίνεται προς τιμή όσων έχουν χύσει το αίμα τους για την υπεράσπιση της παρτίδας στην οποία ανήκαν εκείνοι αλλά ανήκουμε κι εμείς δεν έχουμε ούτε δώσει στα παιδιά μας να το καταλάβουν αυτό αλλά το χειρότερο είναι πως εμείς οι μεγάλοι προσπαθούμε να ακυρώσουμε. Κι ας έχουμε κάποιοι από μας βιώσει περιγραφές παππούδων ως πρόσφατες αποδείξεις των ιστορικών γεγονότων. Έχουμε αλλοτριωθεί έχω τη γνώμη τόσο που θα το πληρώσουν οι νέοι μας και δεν το συνειδητοποιούμε. Ή αδιαφορούμε για τα ίδια τα παιδιά μας που ισχυριζόμαστε πως αγαπάμε. Γιατί η ιστορική μνήμη οδηγεί σε συσπείρωση για το κοινό καλό κάτι που οι Έλληνες δεν είχαμε ποτέ, δυστυχώς. Και οι παρελάσεις είναι ότι πιο αξιοπρεπές στο να δείξουμε ευγνωμοσύνη στους ήρωες τις πατρίδας μας.

Ευχαριστώ!!!

Αναδημοσίευση παλιότερου κειμένου μου-Περί παθών των ανθρώπων

Ούτε ξέρω τι με οδήγησε να αναλογιστώ και μετά να γράψω για τα ανθρώπινα πάθη.
Ήταν κάποια στιγμή που ένοιωσα θυμό; Μήπως τότε που φοβήθηκα; Ή όταν οδηγούμενη από ανία έφαγα μια σοκολάτα χωρίς καν προλάβω να καταλάβω τη γεύση της; Ήταν τότε που ένοιωθα μια κατάθλιψη; Ήταν ίσως μια έκφραση ενός γνωστού μου που είπε, αν δεν ζω με πάθη τότε γιατί ζω; Δίνουν λοιπόν γεύση στη ζωή τα πάθη μας;
Μάλλον ήταν μια στιγμή από κείνες που κάνω συχνά στον εαυτό μου να ομολογήσει τις ¨αμαρτίες¨ του για να τον μαλώσω να τον συμβουλέψω και να του δώσω άλλη μια ευκαιρία.
Τι είναι λοιπόν πάθος; Πάθος όπως μπορούμε να εννοήσουμε από τη λέξη είναι μια κατάσταση. Κάτι που παθαίνουμε λοιπόν. Eίναι μια επαναλαμβανόμενη ροπή προς ένα συγκεκριμένο συναίσθημα ή επιθυμία που μας κυριεύει κατά κάποιο τρόπο.
Τα πάθη λοιπόν είναι συναισθήματα. Συναισθήματα όμως που εδραιώνονται μέσα μας και μας σέρνουν σαν άβουλα όντα. Και η λογική; Αυτή συρρικνώνεται. Και άρα το παγιωμένο συναίσθημα αυτό που υπερνικά τη λογική είναι το πάθος. Και είναι επιθυμίες. Αναγκαστικά οι επιθυμίες μας δεν εμπεριέχουν κάτι κακό. Αναλόγως με τις επιθυμίες μας λοιπόν. Όταν επιθυμείς να γίνεις ένας καλός μουσικός και δίνεσαι με πάθος ώστε να καταφέρεις αυτόν τον στόχο τότε το αποτέλεσμα είναι το ποθητό. Αν επιθυμείς όμως ότι ανήκει στο διπλανό σου και σε καταλαμβάνει το πάθος για την απόκτησή του τότε το πάθος αυτό έχει καταστροφικές συνέπειες για σένα φυσικά αλλά και για ένα σύνολο ανθρώπων που κινούνται γύρω σου.
Άραγε τι σχέση έχει το πάθος με την αμαρτία; Η αμαρτία είναι μια πράξη. Το πάθος είναι ο υποκινητής της αμαρτίας, του μη επιτρεπτού αν το θέλεις, του απαγορευμένου. Και κάποιος θα πει και γιατί να υπάρχουν απαγορεύσεις στη ζωή; Γιατί να μην μπορούμε να ζήσουμε όπως θέλουμε και να κάνουμε ότι θέλουμε; Μια απάντηση είναι, επιδή ζούμε σε σχέση με άλλους συνανθρώπους. Αυτό και μόνο αναγκάζει προς την θέσπιση κανόνων ηθικών τους οποίους κανείς δεν έχει επιβάλλει παρά μόνο η ίδια η λογική του ανθρώπου.
Απ'την άλλη έρχεσαι να αναλογιστείς: Και; Είναι ωραία κατάσταση η απάθεια; Όπου όλα είναι υπολογισμένα με τη λογική και το συναίσθημα ατροφεί; Ανισορροπία.
Άρα όσο περισσότερα πάθη έχουμε τόσο πιο ανισόρροποι άνθρωποι είμαστε. Ο ανισόρροπος άνθρωπος είναι ένας ανήσυχος, δυστυχής άνθρωπος.
Και βέβαια όταν μιλάμε για πάθη αυτά μπορούμε να τα χωρίσουμε σε σαρκικά (λαιμαργία, μέθη, λαγνεία, οκνηρία)και ψυχικά (υπερηφάνεια, χαιρεκακία, μνησικακία ή ακόμα μόνιμη λύπη, κι ακόμα αμέλεια) είναι αυτά που κάνουν σε μας κακό, είναι και κείνα τα πάθη που κάνουν στο συνάνθρωπό μας το κακό(ψευτιά, απάτη, αφαίρεση του ιδιωτικού)
Τα αισθητά πράγματα, τα οποία είναι τα βασικά αίτια των περισσοτέρων παθών, είναι: Ό οίνος, οι γυναίκες, ό πλούτος και ή ευεξία του σώματος. Διαβάζω! Είναι ότι πιο ωραίο και επιθυμητό απ'τη ζωή! Πάθος γίνονται όταν τα εκμεταλλευόμαστε στην υπερβολή τους.
Αλλά τι υποκινεί μια κατάσταση ή μια επιθυμία στο να γίνει πάθος; Η φαντασία!
«Φαντάζομαι πως αν μπορούσα να καταφέρω το επιθυμητό για μένα τότε θα ήμουν ευτυχής.» Η φαντασία αυτή επιμένει. Και τότε οδηγεί στο πάθος.
Κάποιοι λένε πως θα πρέπει να εργάζεσαι το πνεύμα και το σώμα ώστε να μην μπορεί να ¨δουλέψει¨ η φαντασία. Μα η φαντασία είναι ένα δημιουργικό κομμάτι του ανθρώπινου νου ...
Μήπως το πάθος τελικά ξεπηδά μέσα από απωθημένα; Από στερήσεις του σώματος και της ψυχής;
Και ποιος είναι αυτός που ευθύνεται; Ο ίδιος ο παθιασμένος (τι ωραία παρ'όλα αυτά έννοια) ή όσοι τον περιβάλλουν από τη στιγμή της γέννησής του; Όσο ευθύνεται στη διαμόρφωση χαρακτήρα του ανθρώπου αυτό που φέρει απ'τα γονίδιά του αλλά και από το εξωτερικό περιβάλλον το ίδιο έχω την εντύπωση ισχύει και για την δημιουργία παθών .
Λέω να βάλω εδώ μια τελεία στις σκέψεις μου περί παθών συμπεραίνοντας ότι άνθρωπος χωρίς πάθη δεν μπορεί να υπάρξει. Όσο λιγότερα πάθη έχεις τόσο πιο ψυχικά ελεύθερος άνθρωπος είσαι παρ'όλα αυτά.
Ωραίο είναι να παλεύεις τα πάθη σου. Ή να τα διοχετεύεις ακόμα καλύτερα σε δημιουργικές αναζητήσεις.
Ο παθιασμένος είναι ένας τυχερός άνθρωπος αλλά παθιασμένος από ωραία συναισθήματα και για κοινωφελή έργα.

Saturday 17 October