Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυναίκα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυναίκα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010

Να κι ένα συνηθισμένο θέμα "Σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα"


Πολυσυζητημένο θέμα. Θέμα που έχει αναλυθεί ποικιλοτρόπως μα και ένα θέμα ανεξάντλητο για όσο θα υπάρχουν άνθρωποι σε τούτη τη γη ή κάπου αλλού τέλος πάντων.
Οι αναλύσεις; Και οι απόψεις όσες ίσως είναι και οι άνθρωποι πάνω στη γη. Γιατί αν και υπάρχουν κάποιες σταθερές, οι σχέσεις είναι τόσο μοναδικές όσο μοναδικοί είμαστε και οι άνθρωποι και οι σχέσεις που δημιουργούμε.
Επαφή μιας γυναίκας με έναν άντρα. Μοιραία σχέση θα έλεγες και ξεχωριστή. Οι δύο αντίθετοι έχουμε οριστεί ώστε να έλκει ο ένας τον άλλον για ένα σκοπό. Την αναπαραγωγή του είδους. Λίγο ψυχρό όπως το έθεσα και πολύ γενικό. Αλλά…μια σχέση ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα μπορεί να υπάρχει μόνο ερωτική; Δεν μπορούν δυο άνθρωποι του αντίθετου φύλου να είναι φίλοι. Ή απλώς γνωστοί. Συνάδελφοι ή συνεργάτες; Και τίποτα άλλο;  Υπάρχουν διάφορες γνώμες. Οι περισσότερες πάντως υποστηρίζουν πως όχι δεν είναι δυνατόν μια σχέση ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα δε μένει για πολύ χωρίς να αναπτυχθεί το ερωτικό στοιχείο. Είναι κι άλλοι που λένε πως μόνο όταν υπάρχει ανάγκη για τέτοια συναισθήματα τότε βρίσκει έδαφος να αναπτυχθεί ένα αίσθημα ανάμεσα στους δύο επαφιόμενους, άνδρα και γυναίκας.
Όμως μια φιλία ανάμεσα τους δεν είναι ποιο αγνή;  Ο ένας από τον άλλο δε ζητούν μόνο προσφέρουν. Ανταγωνισμός δεν υπάρχει επειδή και μόνο δεν είναι ίδιοι. Οι αρετές του ενός ενώνονται με τις αρετές του άλλου θα έλεγα. Έτσι απλά και δεν επιτρέπουν στα ασήμαντα και ποταπά συναισθήματα που αναπτύσσονται στις σχέσεις των ανθρώπων του ίδιου φύλου πολλές φορές, εδώ να επηρεάσουν τη σχέση.
Απ’ την άλλη υπάρχει το ερωτικό στοιχείο. Από αυτό κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει γιατί ακριβώς το φέρουμε μοιραία και αναπόφευκτα μέσα μας. Κι ο έρωτας; Ποιος και πως μπορεί να του αντισταθεί; Υπάρχει ή δεν υπάρχει! Αν υπάρχει τότε αφορά δύο ανθρώπους και όλοι οι άλλοι σε ότι φύλο και να ανήκουν είναι αδιάφοροι ως ερωτικά αντικείμενα. Αν δεν υπάρχει βρίσκει γόνιμο έδαφος. Και αν δεν υπάρχει και ως αμοιβαίο και από τους δυο συναίσθημα, τότε πια τα πράγματα δυσκολεύουν. Γιατί τότε η σχέση γίνεται μια πολύπλοκη κατάσταση όπου σίγουρα κάποιον από τους δυο θα αφήσει στο τέλος ως ηττημένο. Φυσικά παίζει ρόλο και ένας άλλος παράγοντας πέρα από την φυσιολογική έλξη γενικά ενός άντρα σε μια γυναίκα και το αντίθετο. Είναι η έλξη που προέρχεται όταν αυτά τα δύο άτομα γνωριστούν πια. Και δουν κοινά γνωρίσματα των χαρακτήρων τους. Πόσο δύσκολο ή εύκολο πια είναι να κρατηθεί η σχέση σε επίπεδα πέραν του ερωτικού;
Είναι κάποιοι παράμετροι του θέματος σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα τα όσα ανέφερα ποιο πάνω.
Και επειδή δε ζούμε σε κοινωνία χωρισμένη σε αρένων και θηλέων δες πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα ως προς αυτή τη σχέση. Ούτε καν δύο άνθρωποι δεν μπορούν να κρατήσουν τη σχέση τους όποιας μορφής σε ένα ιδιαίτερο δικό τους συμφωνηθέν μεταξύ τους σημείο..……..
Φυσικά υπάρχουν κάποιοι παράγοντες, άγραφους νόμους τους χαρακτηρίζεις που κρατούν ίσως σε ένα επίπεδο πέραν του ερωτικού μια σχέση μεταξύ άντρα και γυναίκας. Η ηθική, ο σεβασμός στον άλλο και στην έννοια φιλία, οι στόχοι και των δύο. Και των ανθρώπων του περιβάλλοντος τους φυσικά. Ώστε πια αυτό απλουστεύει μια πολύπλοκη σχέση σαν αυτή των ανθρώπων του αντίθετου φύλου;
Υπάρχει η λογική και το συναίσθημα πάντα. Που αντιμάχονται συνεχώς.
Τελικά κι αν επιχείρησα τούτην εδώ την ανάλυση ίσως ψάχνοντας κάποιες απαντήσεις, ή ασφαλή συμπεράσματα θα έλεγα καλύτερα εγώ, δεν μπόρεσα να καταλήξω σε μια απάντηση ικανή να στηρίξει το ένα ότι δηλαδή οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα μπορούν να υπάρξουν και χωρίς το ερωτικό στοιχείο ή το άλλο ότι δεν μπορείς να αποφύγεις κάτι που ορίστηκες να φέρεις μέσα σου! 



Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010

Αυτοκριτική με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας



Δεν είχα σκοπό να μιλήσω για τη σημερινή ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα. Σκεφτόμουν άλλωστε τι θα μπορούσα να πω αφού όλα πλέον είναι αυτονόητα και επιπλέον δεν θα ήθελα να υπογραμμίσω μια τέτοια γιορτή γιατί αυτόματα αυτό σημαίνει πως είμαστε κάτι λιγότερο οι γυναίκες στον κόσμο και όχι ισες με τους άντρες.
Αργότερα μπαίνοντας στο internet είδα πολλές εγγραφές παιδιών αφιερωμένες στη σημερινή μέρα. Η αλήθεια είναι πως οι περισσότερες προέρχονταν από γυναίκες- θα προτιμούσα να δω εγγραφές με τη γνώμη των ανδρών για τη γυναίκα. Αφού ένα ¨χρόνια πολλά¨ δεν αρκεί. Ούτε ένα λουλούδι τη σημερινή μέρα , ούτε έκπτωση στις απαιτήσεις τους ,μόνο για σήμερα. Έτσι κάπως θέλησα να γράψω, να επειδή δόθηκε η αφορμή για σκέψη.
Φυσικά τιμάμε σήμερα έναν ιερό αγώνα μιας γυναίκας που τόλμησε να αντισταθεί για τα εργασιακά δικαιώματά της και πέτυχε τον αγώνα της προς όφελος όλων των γυναικών. Άλλα να, αυτές οι παγκόσμιες ημέρες τελικά αυτό το σκοπό έχουν. Να υπενθυμίζουν αλλά να αποτελούν και αφορμή για σκέψη. Αυτοκριτική, αυτοανάλυση ή και απλώς προβληματισμό.
Τι σκέψεις λοιπόν κάνω εγώ σήμερα για το φύλο στο οποίο ανήκω; Είμαι εγώ μια ηρωίδα; Προσφέρω; Προσπαθώ; Καταφέρνω; Κατακτώ; Κάθε μέρα! Τόσο που θεωρώ τον εαυτό μου πολλές φορές υπεράνθρωπο. Δεν είναι κάτι αυτή τη στιγμή στον κόσμο που δεν μπορώ να το καταφέρω. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα…
Ούτε είναι το θέμα να διαχωρίσω τη θέση μου με του άντρα. Αισθάνομαι ίση με κείνον. Είμαι το ίδιο ικανή. Έχω καρδιά και μυαλό σαν εκείνου. Αν ενωθώ μαζί του θα καταφέρουμε σπουδαία πράγματα μαζί. Άρα, ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Θέλω να αποδείξω την ισότητα ανάμεσά μας. Δεν θέλω να ¨το παίξω¨ θύμα σήμερα, ούτε ανώτερη. Θύμα υπήρξε και υπάρχει η γυναίκα γιατί η ίδια το επιτρέπει. Όλοι άλλωστε οι άνθρωποι προερχόμαστε από μάνες. Γυναίκες. Θύματα γινόμαστε εθελοντικά. Γιατί αφήνουμε να μας εκμεταλλεύονται είτε επειδή δεν αγαπάμε τον εαυτό  μας είτε γιατί δεν μας έμαθαν την αξία μας.
 Όχι! Δεν επιβάλλει κανείς σε κανένα να πουλά το κορμί του, να μην σέβεται την υπόστασή του, να μην προστατεύει τον εαυτό του όταν κάποιος αισθανόμενος υπεροχή ασκεί βία εναντίον του. Τον σεβασμό του άλλου τον κερδίζεις με τις πράξεις και ενέργειές σου. Δεν σου χαρίζεται. Αυτό ισχύει και στα δυο φύλα.
Είπαμε πως κατακτήσαμε την ισότητα. Δηλαδή; Μας επετράπη η είσοδος στην αγορά εργασίας. Μας δόθηκαν ανθρώπινα δικαιώματα. (Μας δόθηκαν. Με ενοχλεί να παραδέχομαι πως μου δόσανε κάτι που μου ανήκε). Κατακτήσατε το δικαίωμα στη μόρφωση. Και τώρα; Είμαστε σε θέση να γιορτάζουμε για την ισότητά μας. Ποια ισότητα; Εκείνη που παλεύουμε να γίνουμε ρομπότ; Να γίνουμε ημίθεες για να τα καταφέρουμε όλα; Να πετύχουμε ,καριέρα, οικογένεια με αξιώσεις, προσωπική γοητεία, κοινωνική ζωή; Είναι λοιπόν κατάκτηση της ισότητας αυτό; Γιατί φίλες μου; Οι άντρες τα καταφέρνουν σε όλα αυτά;
Όχι αγαπητές μου. Δεν μας φταίνε πια οι άντρες. Την επανάσταση την έκανε μια γυναίκα πριν 100 χρόνια. Εμείς τι μάχες, ποιες επαναστάσεις κάνουμε , τι αγώνες και γιατί ώστε να αποδείξουμε στην πράξη την αξία μας;
Θυμώνω όταν βλέπω γυναίκες να δίνουν το κορμί πουλώντας την ψυχή τους φτηνά. Εξεγείρομαι όταν βλέπω μάνες να μεγαλώνουν ματαιόδοξα τις κόρες τους. Απογοητεύομαι όταν διαπιστώνω την αγωνία της καθεμιάς από μας να γίνουμε οι τέλειες.
Τέλος θέλω να αναφερθώ και σε κάτι άλλο. Μπορεί να μου θυμώσετε φιλενάδες μου αλλά ίσως να σκεφτείτε κιόλας. Σε μια περίοδο της ζωής της χώρας μας που περνά μια οικονομική κρίση ακούω πως αδικούν τη γυναίκα όταν θέλουν να την εξισώσουν με τον άντρα ως προς τα όρια συνταξιοδότησης και ως προς τα εργασιακά δικαιώματά της. Αναρωτιέμαι. Γιατί λοιπόν σε αυτή την περίπτωση να μην θέλουμε την ισότητα; Γιατί λοιπόν εμείς οι ίδιες ομολογούμε πως δεν είμαστε ίσες με τους άντρες; Μεταξύ μας κορίτσια, για κοιτάξτε γύρω σας. Οι γυναίκες ομορφύναμε, μορφωθήκαμε, εξευγενιστήκαμε. Η γυναίκα είναι ακμαία και όμορφη ακόμα και σε μεγάλη ηλικία. Η ζωή της έγινε πιο απλή , εννοώ με τη χρήση αυτόματων συσκευών στο σπίτι αλλά και με τη δυνατότητα που της δίνει η οικονομική της ανεξαρτησία. Η γυναικά έχει το σεβασμό που της αξίζει όταν έχει τον αυτοσεβασμό της.
Και λίγα λόγια για τη γυναίκα που δεν εργάζεται. Αυτή που αναφέρεται ως απασχόληση τα οικιακά. Χαμογελώ. Γιατί σε αυτήν ειδικά την κατηγορία γυναικών δεν αναφέρεται κανείς. Όχι δεν θέλουμε αναγνώριση απ’ τους άντρες. Εμείς οι ίδιες αν και όλες απασχολούμενες είτε εργαζόμαστε είτε όχι με τα του σπιτιού, πόσο θεωρούμε πως επιτελούμε το πιο δύσκολο έργο; Τι σεβασμό τρέφουμε προς τη γυναίκα που ασχολείται αποκλείστηκα στο σπίτι;  Πότε εξεγερθήκαμε ή ζητήσαμε αναγνώριση και δικαιώματα γι’ αυτή τη γυναίκα;
Και τέλος θέλω να κάνω μια αναφορά στη γυναίκα του ¨τρίτου κόσμου¨. Της Μουσουλμάνας γυναίκας. Της γυναίκας στον αναπτυσσόμενο, λεγόμενο κόσμο!
Τι αγώνες κάνουμε, πως υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα αυτών των γυναικών; Πόσο μας ενδιαφέρει η ισότητά τους με τη δική μας πρώτα απ’ όλα; Ποια από μας που νοιώθουμε να αδικούμαστε για την αύξηση των ορίων ηλικίας ως αναφορά την συνταξιοδότηση, έχουμε στο μυαλό μας εκείνη τη γυναίκα που δεν έρχεται για κανένα άλλο λόγο στη ζωή παρά να γεννήσει και μετά να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων σαν ένα τιποτένιο αντικείμενο;
Αισθανόμαστε δικαίως υπερήφανες φίλες μου για την τόλμη εκείνης της γυναίκας εργάτριας που τόλμησε να διεκδικήσει και κατάφερε όχι μόνο για την ίδια αλλά για το φύλο στο οποίο ανήκε. Αλλά εμείς έχουμε την υποχρέωση να μιμηθούμε εκείνη τη γυναίκα, να την κάνουμε πρότυπό μας να σκεφτούμε και να ενεργήσουμε. Να υπερασπιστούμε την ισότητά μας με το αντίθετο φύλλο και να την διεκδικούμε επί ίσης όρης.
Να τηρούμε τον αυτοσεβασμό μας γιατί έτσι θα τον επιβάλλουμε και στους άλλους. Να αναγνωρίσουμε την αξία μας και να την αποδείξουμε σε όλον τον κόσμο.
Από μας αρχίζει η ισότητα και σε μας τελειώνει.
Ας είμαστε άξιες!!!